ஒருவர் மரணமடைந்தவுடன் அவருடைய உடலைத் தகனம் செய்துவிட்டால் எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்று சனாதன தர்மம் கூறுவதில்லை. மாறாக, மரணத்திற்குப் பின்னர் அந்த ஜீவனை முன்னிட்டு செய்ய வேண்டிய கர்மங்களை முதல் நாள் தொடங்கி முறையாக வகுத்துள்ளது. தகனம், அஸ்திசஞ்சயனம், பாஷாண ஸ்தாபனம், வாஸோதகம், திலோதகம், தினசரி பிண்டப் பிரதானம், தசாஹம், ஏகோத்திஷ்டம், வ்ருஷோத்ஸர்ஜனம், ஸபிண்டீகரணம், அதன் பின்னர் சுபஸ்வீகாரம் என்று ஒவ்வொரு நிலைக்கும் தனித்தனி காரணமும் நோக்கமும் இருக்கிறது.
குறிப்பாக கருடபுராணத்தின் பிரேதகாண்டம், தகனம் செய்யப்பட்ட ஸ்தூல சரீரத்திற்குப் பின்னர் பிண்டங்களின் மூலம் பிரேததேகம் படிப்படியாக உருவாகும் நிலையை விரிவாக எடுத்துரைக்கிறது. இதை அறிந்தால்தான் முதல் பத்து நாட்களும் ஏன் பிண்டம் அளிக்கப்படுகிறது, பத்தாம் நாள் ஏன் முக்கியம், அதற்குப் பின்னர் 11 மற்றும் 12-ஆம் நாள் கர்மங்கள் ஏன் அவசியம் என்பதும் தெளிவாகப் புரியும்.
1-ஆம் நாள் — தகனம்: ஸ்தூல சரீரத்தின் இறுதி ஸம்ஸ்காரம்
மரணமடைந்தவருடைய உடலுக்குச் செய்யப்படும் இறுதி ஸம்ஸ்காரமே அந்த்யேஷ்டி. அந்த ஸ்தூல சரீரம் அக்னியில் சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது.
ஆனால் தகனத்தோடு அபரகர்மம் நிறைவடைவதில்லை. அங்கிருந்துதான் அடுத்த நிலைக்குரிய கர்மங்கள் தொடங்குகின்றன.
கருடபுராணம் கூறுகிறது:
தக்தே தேஹே புநர்தேஹமேவமுத்பத்யதே கக ।
ப்ரதமேऽஹநி யஃ பிண்டஸ்தேந மூர்தா ப்ரஜாயதே ॥
— கருடபுராணம், பிரேதகாண்டம்
இதன் பொருள்: “ஹே கருடனே! ஸ்தூலதேகம் தகனம் செய்யப்பட்ட பின்னர் மற்றொரு தேகம் இவ்வாறு உருவாகிறது. முதல் நாளில் அளிக்கப்படும் பிண்டத்தால் அதன் தலை உருவாகிறது.”
இதிலிருந்தே பிண்டப் பிரதானத்தின் முக்கியத்துவம் தொடங்குகிறது.
பிண்டம் என்பது இறந்தவரை நினைத்து வைக்கப்படும் வெறும் அன்ன உருண்டை அல்ல. கருடபுராணம் விளக்கும் பிரேததேக உருவாக்கக் கிரமத்துடன் அதற்கு நேரடியான தொடர்பு உள்ளது.
2-ஆம் நாள் — அஸ்திசஞ்சயனம்
தகனம் நிறைவடைந்த பின்னர் சிதையில் எஞ்சியிருக்கும் அஸ்திகளை விதிப்படி சேகரிப்பதே அஸ்திசஞ்சயனம்.
அஸ்திகளைச் சேகரித்து அவற்றைப் புனித தீர்த்தத்திலோ நதியிலோ ஶாஸ்திர முறைப்படி சேர்ப்பது அபரகர்மத்தின் முக்கியமான அங்கமாக அமைந்துள்ளது.
அதே நேரத்தில் பிரேதனை முன்னிட்ட உதக–பிண்டக் கிரியைகளும் தொடர்கின்றன.
கருடபுராணம் பிரேததேக உருவாக்கத்தைத் தொடர்ந்து விளக்கும்போது:
க்ரீவா ஸ்கந்தௌ த்விதீயே ச...
என்று கூறுகிறது.
அதாவது இரண்டாவது பிண்டத்தின் மூலம் கழுத்தும் தோள்களும் உருவாகின்றன என்று கூறப்படுகிறது.
முதல் நாள் தலை உருவாகத் தொடங்கிய பிரேததேகத்தின் அடுத்த கட்ட வளர்ச்சி இரண்டாவது பிண்டத்தின் மூலம் தொடர்கிறது.
3-ஆம் நாள் — பாஷாண ஸ்தாபனமும் தொடரும் பிரேதகர்மமும்
குடும்பத்தின் வேதஶாகை, க்ருஹ்யஸூத்ரம் மற்றும் அபரகர்மப் பிரயோகத்தைப் பொறுத்து 3-ஆம் நாள் அல்லது அதற்குரிய நிர்ணயிக்கப்பட்ட நாளில் பாஷாண ஸ்தாபனம் நடைபெறுகிறது.
அந்தப் பாஷாணத்தை முன்னிட்டு தொடர்ந்து வாஸோதகம், திலோதகம், பிண்டப் பிரதானம் முதலான கர்மங்கள் செய்யப்படுகின்றன.
மூன்றாவது பிண்டத்தைப் பற்றி கருடபுராணம்:
த்ருதீயே ஹ்ருதயம் பவேத் ।
என்று கூறுகிறது.
அதாவது மூன்றாவது பிண்டத்தால் ஹ்ருதயம் உருவாகிறது.
இங்கே ஒரு மிக ஆழமான உண்மை வெளிப்படுகிறது. நாம் தினமும் அளிக்கும் பிண்டம் வெறும் சம்பிரதாய உணவு அல்ல; பிரேததேகத்தின் ஒவ்வொரு நிலை உருவாக்கத்துடனும் அதை கருடபுராணம் தொடர்புபடுத்துகிறது.
4-ஆம் நாள் — முதுகுப் பகுதியின் உருவாக்கம்
நான்காவது நாளும் உதகம், பிண்டம் முதலான நித்ய பிரேதகர்மங்கள் தொடர்கின்றன.
கருடபுராணம்:
சதுர்த்தேந பவேத்ப்ருஷ்டம்...
என்று கூறுகிறது.
அதாவது நான்காவது பிண்டத்தின் மூலம் முதுகுப் பகுதி உருவாகிறது.
இவ்வாறு ஒவ்வொரு நாளும் அளிக்கப்படும் பிண்டத்தின் மூலம் பிரேததேகம் படிப்படியாக பூரணத்தை நோக்கி வளர்வதாக ஶாஸ்திரம் விளக்குகிறது.
5-ஆம் நாள் — நாபிப் பகுதியின் உருவாக்கம்
ஐந்தாவது நாள் பிண்டத்தைப் பற்றி:
பஞ்சமே நாபிரேவ ச ।
என்று கருடபுராணம் கூறுகிறது.
ஐந்தாவது பிண்டத்தால் நாபிப் பகுதி உருவாகிறது.
இங்கே நாம் கவனிக்க வேண்டியது, முதல் நாளிலேயே ஒரு முழுமையான தேகம் உருவாகிவிடுகிறது என்று புராணம் கூறவில்லை. ஒவ்வொரு நாளின் பிண்டமும் ஒவ்வொரு நிலையாக அந்தத் தேகத்தின் பூரணத்துவத்திற்குக் காரணமாகிறது என்று விளக்குகிறது.
6 மற்றும் 7-ஆம் நாட்கள் — இடுப்பு மற்றும் குஹ்யப் பகுதிகளின் உருவாக்கம்
கருடபுராணம் அடுத்ததாக:
ஷட் ஸப்தமே கடீ குஹ்யம்...
என்று கூறுகிறது.
6 மற்றும் 7-ஆம் நாள் பிண்டங்களின் மூலம் கடி எனப்படும் இடுப்புப் பகுதியும், குஹ்யப் பகுதிகளும் உருவாகின்றன என்று விளக்கப்படுகிறது.
இவ்வாறு தினந்தோறும் செய்யப்படும் பிண்டப் பிரதானம் ஒன்றோடொன்று தொடர்பில்லாத தனித்தனி சடங்குகள் அல்ல. முதல் நாள் தொடங்கிய தேக உருவாக்கம் பத்தாம் நாளை நோக்கித் தொடர்ந்து செல்கிறது.
8-ஆம் நாள் — தொடைகளின் உருவாக்கம்
கருடபுராணம்:
ஊரூ சாப்யஷ்டமே ததா ।
என்று கூறுகிறது.
எட்டாவது பிண்டத்தால் தொடைகள் உருவாகின்றன.
இதுவரை தலை, கழுத்து, தோள்கள், ஹ்ருதயம், முதுகு, நாபி, இடுப்பு முதலான உறுப்புகளாக வளர்ந்து வந்த பிரேததேகம் அடுத்தடுத்த நிலைகளை அடைகிறது.
9-ஆம் நாள் — பாதங்கள் வரை தேக உருவாக்கம்
ஒன்பதாவது நாள் குறித்து:
தாலூ பாதௌ ச நவமே...
என்று கருடபுராணம் கூறுகிறது.
ஒன்பதாவது பிண்டத்தின் மூலம் தாலுவும் பாதங்களும் உருவாகின்றன.
இதனுடன் பிரேததேக உருவாக்கம் அதன் நிறைவு நிலையை நெருங்குகிறது.
கருடபுராணத்தின் மற்றொரு விளக்கத்தில் ஒன்பது பகல்–இரவுகளின் முடிவில் பிரேததேகம் நிஷ்பத்தியை அடைகிறது என்று கூறப்படுகிறது.
அஹோராத்ரைஸ்து நவபிஃ ப்ரேதோ நிஷ்பத்திமாப்நுயாத் ।
அதாவது ஒன்பது பகல்–இரவுகளின் தொடர்ச்சியான கர்மங்களால் பிரேததேகம் உருவாக்க நிலையை அடைகிறது.
10-ஆம் நாள் — தசாஹம்: பூரண பிரேததேகத்தின் நிலைஇதனால்தான் பத்தாவது நாள் அபரகர்மத்தில் மிகவும் முக்கியமானது.
கருடபுராணத்தின் மற்றொரு பாடத்தில்:
தஶமேந து பூர்ணத்வம்...
என்று கூறப்படுகிறது.
அதாவது பத்தாவது பிண்டத்தின் மூலம் பூர்ணத்துவம் ஏற்படுகிறது.
மற்றொரு இடத்தில்:
ஜந்தோர்நிஷ்பந்நதேஹஸ்ய தஶமே பலவத்க்ஷுதா ॥
என்று கூறப்படுகிறது.
தேகம் உருவாகிய ஜீவனுக்குப் பத்தாவது நாளில் மிகுந்த பசி ஏற்படுகிறது என்பது இதன் பொருள்.
ஆகவே தசாஹம் என்பது வெறுமனே “பத்தாம் நாள் காரியம்” அல்ல.
முதல் நாள் தொடங்கி அளிக்கப்பட்ட பிண்டங்களின் மூலம் படிப்படியாக உருவாகி வந்த பிரேததேகம் பூர்ணத்துவத்தை அடையும் முக்கியமான நிலையே பத்தாம் நாள்.
இதனால்தான் முதல் பத்து நாள் கர்மத்தை ஒரு முழுமையான தொடர்ச்சியாகவே புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
பத்து நாள் பிண்டப் பிரதானத்தை ஏன் தவிர்க்கக்கூடாது?முதல் பிண்டத்தால் தலை; அடுத்த பிண்டங்களால் கழுத்து, தோள், ஹ்ருதயம், முதுகு, நாபி, இடுப்பு, குஹ்யப் பகுதிகள், தொடைகள், பாதங்கள் எனப் படிப்படியாக பிரேததேகம் உருவாகி பத்தாவது பிண்டத்தில் பூர்ணத்துவத்தை அடைகிறது என்று கருடபுராணம் விளக்கும்போது, இந்தப் பத்து நாள் பிண்டப் பிரதானத்தின் அவசியமும் தானாகவே விளங்குகிறது.
எனவே “பத்தாம் நாள் மட்டும் செய்தால் போதும்” என்ற புரிதல் ஶாஸ்திரம் காட்டும் இந்தத் தொடர்ச்சியுடன் பொருந்தாது.
முதல் நாள் தொடங்கிய கர்மம் பத்தாவது நாளில் அதன் முக்கிய நிறைவை அடைகிறது.
11-ஆம் நாள் — ஏகாதஶாஹம்: ஏகோத்திஷ்டமும் வ்ருஷோத்ஸர்ஜனமும்பிரேததேகம் பூர்ணத்துவத்தை அடைந்த பின்னர் 11-ஆம் நாள் கர்மம் அடுத்த முக்கிய நிலையை அடைகிறது.
இதில் ஏகோத்திஷ்ட ஶ்ராத்தம் முக்கியமானது.
ஏகோத்திஷ்டம் என்றால் என்ன?
ஏக என்றால் ஒருவர்.
அண்மையில் மரணமடைந்த அந்த ஒருவரையே குறிப்பாக உத்தேசித்துச் செய்யப்படும் ஶ்ராத்தமே ஏகோத்திஷ்டம்.
யாஜ்ஞவல்க்ய ஸ்ம்ருதி:
ம்ருதேऽஹநி ப்ரகர்த்தவ்யம் ப்ரதிமாஸம் து வத்ஸரம் ।
ப்ரதிஸம்வத்ஸரம் சைவம் ஆத்யமேகாதஶேऽஹநி ॥
என்று ஏகோத்திஷ்டக் கிரமத்தையும் முதலாவது ஏகோத்திஷ்டத்திற்குரிய காலத்தையும் எடுத்துரைக்கிறது.
இது பொதுவாக பித்ருவர்க்கத்தை உத்தேசித்துச் செய்யப்படும் பார்வண ஶ்ராத்தத்திலிருந்து வேறுபட்டது. இங்கு அண்மையில் மரணமடைந்த அந்த ஜீவனே பிரதான உத்தேசம்.
வ்ருஷோத்ஸர்ஜனம் — பிரேதத்துவ நிவ்ருத்திக்குரிய முக்கிய கர்மம்11-ஆம் நாள் நடைபெறும் மற்றொரு மிக முக்கியமான கர்மம் வ்ருஷோத்ஸர்ஜனம்.
கருடபுராணம்:
ஏகாதஶே வ்ருஷோத்ஸர்கம்...
என்று 11-ஆம் நாளில் வ்ருஷோத்ஸர்ஜனத்தை எடுத்துரைக்கிறது.
அதன் முக்கியத்துவத்தை இன்னும் கடுமையாக:
அக்ருத்வா து வ்ருஷோத்ஸர்கம் குருதே பிண்டபாதநம் ।
நோபதிஷ்டதி தச்ச்ரேயோ தாதுஃ ப்ரேதஸ்ய நிஷ்பலம் ॥ஏகாதஶாஹே ப்ரேதஸ்ய யஸ்ய நோத்ஸ்ருஜ்யதே வ்ருஷஃ ।
ப்ரேதத்வம் ஸுஸ்திரம் தஸ்ய தத்தைஃ ஶ்ராத்தஶதைரபி ॥
என்று கூறுகிறது.
இதன் கருத்து மிகவும் தெளிவானது. 11-ஆம் நாள் செய்ய வேண்டிய வ்ருஷோத்ஸர்ஜனத்தைச் செய்யாமல் விட்டால் பிரேதத்துவம் நிலைத்திருக்கும்; நூறு ஶ்ராத்தங்கள் செய்தாலும் அதற்குரிய பயன் கிடைக்காது என்று கருடபுராணம் கடுமையாக எடுத்துரைக்கிறது.
ஆகவே வ்ருஷோத்ஸர்ஜனம் என்பது அலங்காரமாகச் சேர்க்கப்பட்ட ஒரு குடும்ப வழக்கம் அல்ல. பிரேதத்துவ நிவ்ருத்தியை நோக்கிய முக்கியமான அபரகர்மமாக அது விளக்கப்படுகிறது.
12-ஆம் நாள் — ஸபிண்டீகரணம்: பிரேத நிலையிலிருந்து பித்ரு சம்பந்தத்திற்கு12-ஆம் நாளில் நடைபெறும் மிக முக்கியமான கர்மம் ஸபிண்டீகரணம்.
இதன் பொருளைப் புரிந்துகொண்டால் அபரகர்மத்தின் மொத்த அமைப்பும் தெளிவாகிவிடும்.
இதுவரை அண்மையில் மரணமடைந்த ஜீவன் தனிப்பட்ட பிரேத உத்தேசத்தில் கர்மங்களைப் பெற்று வந்தான்.
இப்போது அந்தத் தனிப்பட்ட பிரேத சம்பந்தத்தை முன்னோர்களான பித்ருவர்க்கத்துடன் ஶாஸ்திர முறைப்படி இணைக்கும் கர்மமே ஸபிண்டீகரணம்.
பிரேதனுக்குரிய பிண்டமும், முன்னோர்களுக்குரிய பித்ரு பிண்டங்களும் அதற்குரிய விதிப்படி சம்பந்தப்படுத்தப்படுகின்றன.
அதாவது,
தனித்த பிரேத உத்தேசம் முடிவுற்று, பித்ரு வர்க்க சம்பந்தம் ஏற்படுத்தப்படுகிறது.
இதுவே ஸபிண்டீகரணத்தின் மையப்பொருள்.
ஆகவே இதனை ஒரு சாதாரண ஶ்ராத்தமாகக் கருத முடியாது. அபரகர்மப் பயணத்தின் மிக முக்கியமான நிலைமாற்றம் இதில் நிகழ்கிறது.
ஸபிண்டீகரணத்தைச் செய்யாமல் விட்டால்?ஸபிண்டீகரணத்தின் நோக்கமே பிரேதனை பித்ரு வர்க்கத்துடன் சம்பந்தப்படுத்துவது.
எனவே அதைச் செய்யாமல் விடுவது என்பது அந்த ஜீவனுக்காக ஶாஸ்திரம் வகுத்த பிரேத நிலையிலிருந்து பித்ரு சம்பந்தத்திற்கான கர்மக் கிரமத்தை நிறைவு செய்யாமல் விடுவதாகும்.
“அவர்மீது அன்பு இருக்கிறது; அவரை நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்; அதுவே போதும்” என்பது அபரகர்மத்திற்குப் பதிலாகாது.
அன்பு மனத்தின் கடமை.
அபரகர்மம் புத்ராதிகளின் தர்மக் கடமை.
இரண்டையும் ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாகக் கொள்ள முடியாது.
13-ஆம் நாள் — சுபஸ்வீகாரம்: துக்க அனுஷ்டானத்திலிருந்து மங்கள வாழ்க்கைக்குமுதல் நாள் தொடங்கி குடும்பம் அபரகர்ம அனுஷ்டானத்தில் இருந்தது.
தகனம் நடைபெற்றது. பிண்டங்கள் அளிக்கப்பட்டன. பிரேததேகம் பூர்ணத்துவம் பெற்றது. ஏகோத்திஷ்டம் நடைபெற்றது. வ்ருஷோத்ஸர்ஜனம் நடைபெற்றது. ஸபிண்டீகரணத்தின் மூலம் பித்ரு சம்பந்தம் ஏற்படுத்தப்பட்டது.
இந்த பிரதான அபரகர்மங்களின் நிறைவுக்குப் பின்னர் குடும்பம் மீண்டும் மங்கள வாழ்க்கையை ஏற்றுக்கொள்வதைக் குறிக்கும் சம்பிரதாய நிறைவே சுபஸ்வீகாரம்.
சுபம் + ஸ்வீகாரம் = சுபத்தை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.
அஶௌச காலத்தில் விலக்கப்பட்டிருந்த மங்களாசாரங்கள், குடும்ப சம்பிரதாயத்திற்குரிய நித்ய இயல்புகள் ஆகியவற்றிற்கு மீண்டும் திரும்புவதற்கான நிறைவு நிலையாக இது அமைகிறது.
ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் குடும்ப மரபிற்கேற்ப ஆசார்ய–பகவத் சம்பந்த ஸ்மரணம், பெரியோர்களின் ஆசீர்வாதம், மங்களப் பொருட்களை ஏற்றுக்கொள்ளுதல் முதலானவை இடம்பெறலாம்.
இங்கு ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்:
பிரேதனைப் பித்ரு வர்க்கத்துடன் இணைப்பது ஸபிண்டீகரணம்; குடும்பம் மீண்டும் மங்களத்தை ஏற்றுக்கொள்வது சுபஸ்வீகாரம்.
இரண்டும் ஒன்றல்ல.
இந்த 13 நாட்களின் ஶாஸ்திர அமைப்பு என்ன சொல்கிறது?முதல் நாள் தகனத்தில் ஸ்தூல சரீரம் அக்னியில் சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது.
அதன்பின்னர் செய்யப்படும் பிண்டப் பிரதானங்களால் பிரேததேகம் படிப்படியாக உருவாகிறது என்று கருடபுராணம் கூறுகிறது.
முதல் பிண்டத்தில் தலை உருவாகிறது.
இரண்டாவது பிண்டத்தில் கழுத்தும் தோள்களும் உருவாகின்றன.
மூன்றாவது பிண்டத்தில் ஹ்ருதயம் உருவாகிறது.
நான்காவது பிண்டத்தில் முதுகுப் பகுதி உருவாகிறது.
ஐந்தாவது பிண்டத்தில் நாபிப் பகுதி உருவாகிறது.
அடுத்தடுத்த பிண்டங்களால் இடுப்பு, குஹ்யப் பகுதிகள் முதலியவை உருவாகின்றன.
எட்டாவது பிண்டத்தில் தொடைகள் உருவாகின்றன.
ஒன்பதாவது பிண்டத்தில் பாதங்கள் உள்ளிட்ட அடுத்த நிலை பூர்த்தியாகிறது.
பத்தாவது பிண்டத்தில் பிரேததேகம் பூர்ணத்துவத்தை அடைகிறது.
அதன்பின்னர் ஏகோத்திஷ்டம், வ்ருஷோத்ஸர்ஜனம் போன்ற கர்மங்கள் மூலம் பிரேதனை முன்னிட்ட அடுத்தடுத்த ஔர்த்வதேஹிகக் கிரியைகள் நடைபெறுகின்றன.
ஸபிண்டீகரணத்தின் மூலம் அந்த ஜீவன் பித்ரு வர்க்கத்துடன் சம்பந்தப்படுத்தப்படுகிறான்.
அதன்பின்னர் குடும்பம் சுபஸ்வீகாரத்தின் மூலம் மங்கள வாழ்க்கைக்குத் திரும்புகிறது.
செய்ய வேண்டியதைச் செய்யாமல் விட்டால் என்ன?இந்தக் கேள்விக்கு ஶாஸ்திரம் கூறும் இடத்தில் ஶாஸ்திரத்தின் மொழியிலேயே பதில் சொல்ல வேண்டும்.
முதல் பத்து நாள் பிண்டங்கள் பிரேததேக உருவாக்கத்திற்காக விதிக்கப்பட்டுள்ளன என்று கருடபுராணம் விளக்குகிறது. எனவே அவற்றைத் தவிர்ப்பது அந்த விதிக்கப்பட்ட தேக உருவாக்கக் கிரமத்தை நிறைவேற்றாமல் விடுவதாகும்.
11-ஆம் நாள் வ்ருஷோத்ஸர்ஜனத்தைச் செய்யாதவருக்கு பிரேதத்துவம் நிலைத்திருக்கும் என்று கருடபுராணம் மிகத் தெளிவாகவும் கடுமையாகவும் கூறுகிறது.
ஸபிண்டீகரணம் பிரேதனைப் பித்ரு வர்க்கத்துடன் சம்பந்தப்படுத்துவதற்காக அமைந்த கர்மம். அதை விட்டுவிடுவது அந்தப் பித்ரு சம்பந்தக் கிரமத்தை நிறைவு செய்யாமல் விடுவதாகும்.
எனவே இந்தக் கர்மங்களை “விருப்பமிருந்தால் செய்யலாம்; வசதியில்லையென்றால் விட்டுவிடலாம்” என்று கூறுவது ஶாஸ்திரத்தின் நிலைப்பாடு அல்ல.
முடிவுரை — பிண்டம் வெறும் அன்னமல்ல; அபரகர்மம் வெறும் சடங்கல்ல!ஒருவர் மரணமடைந்தவுடன் குடும்பம் செய்யும் அபரகர்மங்கள், துக்கத்தை வெளிப்படுத்துவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட சடங்குகள் மட்டும் அல்ல.
முதல் நாள் — ஸ்தூல சரீரத்திற்கு அக்னி ஸம்ஸ்காரம்.
அடுத்தடுத்த நாட்கள் — உதகம் மற்றும் பிண்டத்தின் மூலம் பிரேததேக உருவாக்கம்.
10-ஆம் நாள் — அந்தத் தேகத்தின் பூர்ணத்துவம்.
11-ஆம் நாள் — ஏகோத்திஷ்டம், வ்ருஷோத்ஸர்ஜனம் முதலான பிரேதத்துவ நிவ்ருத்தியை நோக்கிய கர்மங்கள்.
12-ஆம் நாள் — ஸபிண்டீகரணத்தின் மூலம் பித்ரு வர்க்க சம்பந்தம்.
13-ஆம் நாள் — அபரகர்மத்தின் பிரதான நிலைகள் நிறைவுற்ற பின்னர் குடும்பம் சுபத்தை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ளும் சுபஸ்வீகாரம்.
ஆகவே மரணத்திற்குப் பின்னர் செய்யப்படும் இந்தக் கர்மங்களை “ஊர் வழக்கம்”, “குடும்பப் பழக்கம்”, “பெரியவர்கள் செய்தார்கள்; அதனால் செய்கிறோம்” என்ற அளவில் மட்டும் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.
ஒவ்வொரு பிண்டத்திற்கும் ஒரு பொருள் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு நாளுக்கும் ஒரு நிலை இருக்கிறது. ஒவ்வொரு கர்மத்திற்கும் ஒரு காரணம் இருக்கிறது.
உயிரோடு இருக்கும்போது பெற்றோரைக் காப்பது புத்ர தர்மம்; அவர்கள் மறைந்த பின்னர் ஶாஸ்திரம் விதித்த அபரகர்மத்தை முறையாக நிறைவேற்றுவதும் அதே புத்ர தர்மத்தின் தொடர்ச்சியே.
அதனால்தான் சனாதன தர்மம் மரணத்தை வெறும் முடிவாகப் பார்க்கவில்லை.
தகனம் ஒரு முடிவு; ஆனால் அபரகர்மம் அங்கிருந்துதான் தொடங்குகிறது.
கட்டுரையில் பயன்படுத்தப்பட்ட முக்கியமான ஸம்ஸ்கிருதச் சொற்களை, அவற்றின் தமிழ் எழுத்து வடிவம் மற்றும் எளிய தமிழ் அர்த்தத்துடன் கீழே கொடுத்துள்ளேன்.
அந்த்யேஷ்டி (अन्त्येष्टि) — இறுதிச் சடங்கு; மனித உடலுக்குச் செய்யப்படும் இறுதி ஸம்ஸ்காரம்.
ஸம்ஸ்காரம் (संस्कार) — முறைப்படி செய்யப்படும் தூய்மைப்படுத்தும் சடங்கு அல்லது தர்மச் செயல்.
தாஹம் / தாஹ ஸம்ஸ்காரம் (दाह संस्कार) — இறந்தவரின் உடலை அக்னியில் தகனம் செய்யும் இறுதிச் சடங்கு.
அஸ்தி (अस्थि) — எலும்பு.
அஸ்திசஞ்சயனம் (अस्थिसञ्चयन) — தகனத்திற்குப் பின்னர் எஞ்சிய எலும்புகளை முறைப்படி சேகரித்தல்.
பாஷாணம் (पाषाण) — கல்.
பாஷாண ஸ்தாபனம் (पाषाण स्थापन) — அபரகர்மத்திற்காக விதிப்படி கல்லை நிறுவுதல்.
உதகம் (उदक) — நீர்.
வாஸோதகம் (वासोदक) — பிரேதனை உத்தேசித்துச் செய்யப்படும் நீர் தொடர்பான அபரகர்ம அர்ப்பணம்.
திலம் (तिल) — எள்.
திலோதகம் (तिलोदक) — எள் சேர்த்த நீரை இறந்தவரை உத்தேசித்து அர்ப்பணித்தல்.
பிண்டம் (पिण्ड) — அபரகர்மத்தில் இறந்தவரை உத்தேசித்து அளிக்கப்படும் அன்ன உருண்டை.
பிண்டப் பிரதானம் (पिण्डप्रदान) — இறந்தவரை உத்தேசித்து விதிப்படி பிண்டத்தை அளித்தல்.
பிரேதம் (प्रेत) — மரணத்திற்குப் பின்னர் பித்ரு சம்பந்தத்தை அடைவதற்கு முன்னுள்ள ஜீவனைக் குறிக்கும் ஶாஸ்திரச் சொல்.
பிரேததேகம் (प्रेतदेह) — மரணத்திற்குப் பின்னர் பிண்டங்களால் உருவாவதாக கருடபுராணம் விவரிக்கும் பிரேதனுக்குரிய தேகம்.
ஸ்தூல சரீரம் (स्थूल शरीर) — கண்களால் காணக்கூடிய பௌதிக உடல்.
ஜீவன் (जीव) — கர்மபலனை அனுபவித்துக்கொண்டு பிறப்பு–இறப்பிற்கு உட்படும் உயிர்.
ஹ்ருதயம் (हृदय) — இதயம்.
க்ரீவா (ग्रीवा) — கழுத்து.
ஸ்கந்தம் (स्कन्ध) — தோள்.
ப்ருஷ்டம் (पृष्ठ) — முதுகு.
நாபி (नाभि) — தொப்புள் பகுதி.
கடி (कटि) — இடுப்பு.
குஹ்யம் (गुह्य) — மறைவுறுப்பு; அந்தரங்க உடற்பகுதி.
ஊரு (ऊरु) — தொடை.
பாதம் (पाद) — கால்; பாதம்.
பூர்ணத்துவம் (पूर्णत्व) — முழுமையான நிலையை அடைதல்; நிறைவு.
தசாஹம் (दशाह) — மரணத்திற்குப் பிந்தைய பத்து நாள் அபரகர்மக் காலம்; குறிப்பாக பத்தாம் நாள் நிறைவுக் கிரியையையும் குறிக்கும்.
ஏகாதஶாஹம் (एकादशाह) — மரணத்திற்குப் பிந்தைய பதினொன்றாம் நாள் செய்யப்படும் அபரகர்மம்.
ஏகோத்திஷ்டம் (एकोद्दिष्ट) — மரணமடைந்த குறிப்பிட்ட ஒருவரை மட்டும் உத்தேசித்துச் செய்யப்படும் ஶ்ராத்தம்.
ஶ்ராத்தம் (श्राद्ध) — சிரத்தையுடன் பித்ருக்களை உத்தேசித்து செய்யப்படும் விதிப்பூர்வமான கர்மம்.
வ்ருஷபம் (वृषभ) — காளை.
வ்ருஷோத்ஸர்ஜனம் (वृषोत्सर्जन) — அபரகர்மத்தில் விதிப்படி வ்ருஷபத்தை விடுவிக்கும் கர்மம்.
பிரேதத்துவம் (प्रेतत्व) — பிரேதனாக இருக்கும் நிலை.
நிவ்ருத்தி (निवृत्ति) — நீங்குதல்; முடிவுறுதல்.
ஸபிண்டீகரணம் (सपिण्डीकरण) — மரணமடைந்தவரின் தனிப்பட்ட பிரேத சம்பந்தத்தை முன்னோர் பித்ரு வர்க்கத்துடன் பிண்ட சம்பந்தமாக இணைக்கும் கர்மம்.
பித்ரு (पितृ) — முன்னோர்; அபரகர்மப் பொருளில் பித்ரு வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த மூதாதையர்.
பித்ரு வர்க்கம் (पितृवर्ग) — முன்னோர்களின் வரிசை.
பார்வண ஶ்ராத்தம் (पार्वण श्राद्ध) — பித்ரு வர்க்கத்தை உத்தேசித்து விதிப்படி செய்யப்படும் ஶ்ராத்த வகை.
ஔர்த்வதேஹிகம் (और्ध्वदेहिक) — மரணமடைந்தவருக்காக மரணத்திற்குப் பின்னர் செய்யப்படும் கர்மங்கள்.
அபரகர்மம் (अपरकर्म) — ஒருவர் மரணமடைந்த பின்னர் அவருக்காக ஶாஸ்திரப்படி செய்யப்படும் ஈமக்கிரியைகள்.
அஶௌசம் (अशौच) — பிறப்பு அல்லது இறப்பு காரணமாக ஶாஸ்திரம் நிர்ணயிக்கும் குறிப்பிட்ட கால ஒழுக்கநிலை.
சுபம் (शुभ) — மங்களம்; நன்மை.
சுபஸ்வீகாரம் (शुभस्वीकार) — அபரகர்மத்தின் பிரதான கிரியைகள் நிறைவுற்ற பின்னர் குடும்பம் மீண்டும் மங்களாசாரங்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் சம்பிரதாய நிகழ்வு.
மங்களாசாரம் (मङ्गलाचार) — மங்களமான தர்ம வழக்கங்கள் மற்றும் சுபமான நடைமுறைகள்.
க்ருஹ்யஸூத்ரம் (गृह्यसूत्र) — இல்லற வாழ்க்கையின் ஸம்ஸ்காரங்கள் மற்றும் வைதிக இல்லறக் கர்மங்களுக்கான விதிகளை எடுத்துரைக்கும் ஸூத்ர நூல்கள்.
வேதஶாகை (वेदशाखा) — ஒரு வேதத்தின் குறிப்பிட்ட பாரம்பரியப் பிரிவு.
பிரயோகம் (प्रयोग) — ஶாஸ்திர விதியை நடைமுறையில் அனுஷ்டிக்கும் முறை.
அனுஷ்டானம் (अनुष्ठान) — விதிக்கப்பட்ட தர்ம அல்லது வைதிகக் கர்மத்தை முறையாகச் செய்தல்.
புத்ரன் (पुत्र) — மகன்; அபரகர்மச் சூழலில் ஶாஸ்திரப்படி கர்மத்தை நிறைவேற்றும் மகனைக் குறிக்கும் சொல்.
புத்ர தர்மம் (पुत्रधर्म) — பெற்றோரிடம் மகன் நிறைவேற்ற வேண்டிய தர்மக் கடமை.
பித்ரு தர்மம் (पितृधर्म) — பித்ருக்களை முன்னிட்டு நிறைவேற்ற வேண்டிய தர்மக் கடமைகள்.
சுபஸ்வீகாரம் வரை நடைபெறும் இந்த முழுக் கிரமத்தின் மையப்பொருள்:
அந்த்யேஷ்டி — உடலுக்கான இறுதி ஸம்ஸ்காரம்;
பிண்டப் பிரதானம் — பிரேததேக உருவாக்கத்திற்கான கர்மம்;
தசாஹம் — பத்து நாள் கிரமத்தின் நிறைவு;
ஏகோத்திஷ்டம் — குறிப்பிட்ட பிரேதனை உத்தேசித்த ஶ்ராத்தம்;
வ்ருஷோத்ஸர்ஜனம் — பிரேதத்துவ நிவ்ருத்தியை நோக்கிய கர்மம்;
ஸபிண்டீகரணம் — பித்ரு வர்க்கத்துடன் சம்பந்தப்படுத்துதல்;
சுபஸ்வீகாரம் — குடும்பம் மீண்டும் மங்களத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.