பிராஹ்மணார்த்த போஜனம் — வறுமையா? பாபமா? பிரம்மஹத்தி தோஷமா? ஶாஸ்திரம் உண்மையில் என்ன சொல்கிறது?

“பிராஹ்மணார்த்தத்திற்குச் சென்று ஶ்ராத்த போஜனம் செய்தால் வறுமை வந்துவிடும்”, “ஶ்ராத்த அன்னத்தைச் சாப்பிடுபவருக்குப் பாபம் சேரும்”, “பிராஹ்மணார்த்தம் சாப்பிட்டால் பிரம்மஹத்தி தோஷம் ஏற்படும்”, இன்னும் ஒருபடி மேலாக “பிரம்மஹத்தி தோஷம் உடையவன்தான் பிராஹ்மணார்த்தத்திற்குச் செல்வான்” என்றெல்லாம் பல கருத்துகள் இன்று பரவலாகக் கேட்கப்படுகின்றன.

இவற்றை மரபுவழிக் கருத்துகள் என்ற அளவில் அணுகாமல், நேரடியாக தர்மஶாஸ்திரம், ஸ்ம்ருதி, புராணங்கள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் ஆராய்ந்தால் முற்றிலும் வேறுபட்ட ஶாஸ்திரச் சித்திரமே நமக்குக் கிடைக்கிறது.

ஶ்ராத்தத்தில் பிராஹ்மணர்களை அழைத்து போஜனம் செய்விப்பதை ஶாஸ்திரமே விதிக்கிறது. யாரை அழைக்க வேண்டும், யாரை அழைக்கக்கூடாது, எத்தனை பேரை அழைக்க வேண்டும், போக்தாவுக்கு என்ன தகுதி வேண்டும், அவர் எவ்வாறு போஜனம் செய்ய வேண்டும், போஜனத்திற்குப் பின்னர் என்ன நியமம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்பதுவரை தர்மஶாஸ்திரம் விவரிக்கிறது.

ஆகவே பிராஹ்மணார்த்த போஜனத்தின் உண்மையான நிலையை முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பிராஹ்மணார்த்தம் என்றால் வெறும் “சாப்பாடு” அல்ல

ஶ்ராத்தத்தில் போஜனம் செய்ய அழைக்கப்பட்ட பிராஹ்மணர் சாதாரண விருந்தினர் என்ற நிலையில் மட்டும் அமர்வதில்லை.

அவர் அந்த ஶ்ராத்த கர்மத்தில் நியமிக்கப்பட்ட போக்தா என்ற நிலையில் அமர்கிறார்.

இதனால்தான் மனுஸ்ம்ருதி யார் ஶ்ராத்த போஜனத்திற்கு உரியவர்கள், யார் விலக்கப்பட வேண்டியவர்கள் என்பதையே தனியாக விவரிக்கிறது:

“தத்ர யே போஜநீயாஃ ஸ்யுர்
யே ச வர்ஜ்யா த்விஜோத்தமாஃ ।
யாவந்தஶ்சைவ யைஶ்சாந்நைஸ்
தாந் ப்ரவக்ஷ்யாம்யஶேஷதஃ ॥”

— மனுஸ்ம்ருதி 3.124

ஶ்ராத்தத்தில் யார் போஜனத்திற்கு உரியவர்கள், யார் விலக்கப்பட வேண்டியவர்கள், எத்தனை பேர், எத்தகைய அன்னத்தால் போஜனம் செய்விக்கப்பட வேண்டும் என்பவற்றை விளக்குவதாக மனு இங்கு கூறுகிறார்.

இதுவே ஒரு முக்கியமான அடிப்படை.

ஶ்ராத்த போஜனம் இயல்பிலேயே பாபத்தை உண்டாக்குகின்ற ஒன்று என்றால், அதற்குத் தகுதியானவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து நியமிக்குமாறு தர்மஶாஸ்திரம் விதித்திருக்காது.

எத்தனை பேரை போஜனம் செய்விக்க வேண்டும்?

மனு அடுத்ததாகக் கூறுகிறார்:

“த்வௌ தைவே பித்ருகார்யே த்ரீந்
ஏகைகமுபயத்ர வா ।
போஜயேத் ஸுஸம்ருத்தோऽபி
ந ப்ரஸஜ்ஜேத விஸ்தரே ॥”

— மனுஸ்ம்ருதி 3.125

தேவகாரியத்தில் இரண்டு பேரையும், பித்ருகாரியத்தில் மூன்று பேரையும் அல்லது இரண்டிலும் தலா ஒருவரையும் போஜனம் செய்விக்கலாம் என்று விதிக்கப்படுகிறது.

செல்வம் மிகுதியாக இருந்தாலும்கூட தேவையற்ற எண்ணிக்கைப் பெருக்கம் வேண்டாம் என்றும் மனு குறிப்பிடுகிறார்.

இதன் மூலம் ஶ்ராத்தத்தில் முக்கியத்துவம் பெறுவது ஆடம்பரமல்ல; தகுதியும் விதியும் என்பதை அறியலாம்.

ஒரே ஒரு தகுதியான போக்தாவே உயர்ந்தவர்

மனுஸ்ம்ருதி மேலும் கூறுகிறது:

“ஏகைகமபி வித்வாம்ஸம்
தைவே பித்ர்யே ச போஜயேத் ।
புஷ்கலம் பலமாப்நோதி
நாமந்த்ரஜ்ஞாந் பஹூநபி ॥”

— மனுஸ்ம்ருதி 3.129

தெய்வ மற்றும் பித்ரு காரியங்களில் தகுதியும் ஞானமும் உடைய ஒரே ஒரு பிராஹ்மணரை போஜனம் செய்வித்தால்கூட சிறந்த பலன் கிடைக்கும்; தகுதியற்ற பலரை அழைப்பதைக் காட்டிலும் அது உயர்ந்தது என்பது இதன் கருத்து.

இங்கே ஶாஸ்திரம் போக்தாவை இழிவான நிலையில் வைக்கவில்லை.

மாறாக,

“எண்ணிக்கை வேண்டாம்; தகுதியுடைய ஒருவர் இருந்தாலும் போதும்”

என்ற அளவிற்கு அவரது தகுதியை உயர்த்திப் பேசுகிறது.

பித்ருத் திருப்திக்காக நியமிக்கப்படும் போக்தா

விஷ்ணு புராணம் இன்னும் நேரடியாகக் கூறுகிறது:

“ப்ராஹ்மணாந் போஜயேச் ச்ராத்தே
யத்குணாம்ஸ்தாந் நிபோத மே ॥”

— விஷ்ணு புராணம் 3.15.1

ஶ்ராத்தத்தில் போஜனம் செய்விக்கப்பட வேண்டிய பிராஹ்மணர்களுக்கு என்ன குணங்கள் இருக்க வேண்டும் என்பதை அறிந்துகொள் என்று அந்த அத்தியாயம் தொடங்குகிறது.

தொடர்ந்து:

“ஏதாந் நியோஜயேச் ச்ராத்தே
பூர்வோக்தாந் ப்ரதமே ந்ருப ।
ப்ராஹ்மணாந் பித்ருதுஷ்ட்யர்த்தம்…”

— விஷ்ணு புராணம் 3.15.4

இங்கு வரும் “பித்ருதுஷ்ட்யர்த்தம்” என்ற சொல் இந்த விவாதத்தின் மையமாகும்.

அதன் பொருள்:

பித்ருக்களின் திருப்திக்காக.

அதாவது ஶ்ராத்தத்தில் பிராஹ்மணர்களை நியமிப்பது பித்ருத் திருப்திக்காக என்று விஷ்ணு புராணமே கூறுகிறது.

போக்தா என்பது ஶ்ராத்தத்திற்கு வெளியிலிருந்து வந்து உணவருந்திச் செல்லும் ஒருவர் என்ற நிலை அல்ல; பித்ருகர்மத்தின் ஶாஸ்திர அமைப்பிற்குள் நியமிக்கப்படுபவர்.

ஶ்ராத்த போஜனத்தில் பித்ருபாவனை

வராஹ புராணத்தில் ஶ்ராத்த போஜனத்தை விவரிக்கும் பகுதியில் இன்னும் அழகான கருத்து வருகிறது.

ஶ்ராத்தத்தில் பிராஹ்மணர்கள் போஜனம் செய்யும்போது அவர்களைப் பித்ருக்களின் நிலையில் பாவித்து, அவர்களுடைய சரீரத்தில் தனது தந்தை, பிதாமஹர், பிரபிதாமஹர் ஆகியோர் இருந்து இந்த போஜனத்தால் திருப்தியடையட்டும் என்ற பாவனையோடு கர்த்தா இருக்க வேண்டும் என்று எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

இதிலிருந்து பிராஹ்மணார்த்த போஜனத்திற்கு ஶாஸ்திரம் அளித்திருக்கும் அந்தஸ்து புரிகிறது.

இங்கு போக்தா உணவைப் பெறுபவர் மட்டும் அல்ல; பித்ருத் திருப்திக்கான ஶ்ராத்த அமைப்பின் அங்கமாகிறார்.

ஶ்ராத்த அன்னத்தைப் போக்தாவுக்கே அளிக்க வேண்டும் என்று மனு கூறுகிறார்

மனுஸ்ம்ருதி ஶ்ராத்தத்தின் பிண்டத்திலிருந்தும் சிறிது பகுதியை எடுத்து பிராஹ்மணர்களுக்கு முதலில் அளிக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறது.

மேலும் ஶ்ராத்தத்தில் நியமிக்கப்பட்ட பிராஹ்மணர்களுக்கு எள், நீர் முதலியவற்றுடன் பித்ரு சம்பந்தமான சமர்ப்பணங்கள் வழங்கப்படுகின்றன; சமைக்கப்பட்ட அன்னபாத்திரங்களும் அவர்களிடம் வைக்கப்படுகின்றன.

அதே பகுதியில் பிராஹ்மணர்களுக்கு உணவு பரிமாறும் முறை, அவர்கள் போஜனம் செய்யும் முறை, போஜனத்திற்குப் பிறகு அவர்களிடமிருந்து அனுமதி பெறுதல் ஆகியவற்றையும் மனு விவரிக்கிறார்.

ஆகவே ஶ்ராத்த அன்னத்தை ஏற்றுக்கொள்வதே இயல்பாகப் பாபம் என்ற கருத்து மனுஸ்ம்ருதியின் இந்த முழு விதிமுறையோடும் பொருந்துவதில்லை.

ஶ்ராத்த போஜனத்திற்கு வந்த அதிதிக்கும் அன்னம் அளிக்கப்படுகிறது

கூர்ம புராணத்திலும் முக்கியமான ஒரு விதி காணப்படுகிறது.

ஶ்ராத்தத்தில் நியமிக்கப்பட்ட பிராஹ்மணர்கள் அமர்ந்திருக்கும் வேளையில் ஒரு பிரம்மசாரியோ பிக்ஷுவோ உணவிற்காக வந்தால் அவருக்கும் உணவு அளிக்கலாம் என்று கூறப்படுகிறது.

மேலும், ஶ்ராத்தத்திற்கு வந்த அதிதி உணவருந்தாமல் இருப்பது அந்த ஶ்ராத்தத்திற்கு சிறப்பல்ல என்ற கருத்தும் அங்கே இடம்பெறுகிறது.

இதுவும் ஶ்ராத்த அன்னம் என்பது தொட்டாலே பாபம், சாப்பிட்டாலே தோஷம் என்ற பொதுக் கருத்துக்கு நேர்மாறான பிரமாணமாக அமைகிறது.

அப்படியானால் ஶ்ராத்த போஜனத்திற்கு நியமமே இல்லையா?

நியமங்கள் மிகக் கடுமையாகவே உள்ளன.

இதுதான் ஶாஸ்திரத்தின் நுட்பம்.

ஶ்ராத்த போஜனம் தோஷமானது அல்ல.
அதற்குரிய நியமத்தை மீறுவது தோஷமாகிறது.

விஷ்ணு புராணம் கூறுகிறது:

“ததஃ க்ரோதவ்யவாயாதீந்
ஆயாஸம் தைர்த்விஜைஸ்ஸஹ ।
யஜமாநோ ந குர்வீத
தோஷஸ்தத்ர மஹாநயம் ॥”

— விஷ்ணு புராணம் 3.15.10

கர்த்தாவும் நியமிக்கப்பட்ட பிராஹ்மணர்களும் கோபம், மைதுனம் முதலியவற்றிலிருந்து விலகி நியமத்துடன் இருக்க வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது.

அடுத்து:

“ஶ்ராத்தே நியுக்தோ புக்த்வா வா
போஜயித்வா நியுஜ்ய ச ।
வ்யவாயீ ரேதஸோ கர்த்தே
மஜ்ஜயத்யாத்மநஃ பித்ரூந் ॥”

— விஷ்ணு புராணம் 3.15.11

ஶ்ராத்தத்தில் நியமிக்கப்பட்டவர் நியமத்தை மீறுவதால் பித்ருக்களுக்கு ஏற்படும் கடுமையான விளைவைக் குறிப்பிடுகிறது.

மனுஸ்ம்ருதியும் ஶ்ராத்த போஜனத்திற்குப் பின்னர் அதே நாளில் மைதுனத்தில் ஈடுபடுவதை மிகக் கடுமையாகக் கண்டிக்கிறது.

இதிலிருந்து ஶாஸ்திரத்தின் நிலை தெளிவாகிறது:

தோஷம் — ஶ்ராத்த அன்னத்தில் இல்லை.
தோஷம் — நியமமீறலில் ஏற்படுகிறது.

“பிராஹ்மணார்த்தம் சென்றால் வறுமை வரும்” என்ற கருத்திற்கு ஶாஸ்திர ஆதாரம் உள்ளதா?

பிராஹ்மணார்த்த போஜனம் செய்ததாலேயே ஒருவருடைய செல்வம் அழிந்து கொடிய வறுமை ஏற்படும் என்று பொதுவாக விதிக்கும் பிரமாணம் மனுஸ்ம்ருதி, விஷ்ணு புராணம் முதலிய மேற்கண்ட ஶ்ராத்த விதிகளில் காணப்படவில்லை.

மாறாக ஶாஸ்திரம்,

பிராஹ்மணர்களை நியமிக்கிறது;

அவர்களை போஜனம் செய்விக்கிறது;

அவர்களுடைய தகுதியை நிர்ணயிக்கிறது;

பித்ருத் திருப்திக்காக அவர்கள் நியமிக்கப்படுவதாகக் கூறுகிறது;

போஜன முறையையும் நிர்ணயிக்கிறது;

போஜனத்திற்குப் பிந்தைய நியமத்தையும் நிர்ணயிக்கிறது.

எனவே “பிராஹ்மணார்த்த போஜனம் செய்தல் = வறுமை” என்று ஒரு பொதுவான ஶாஸ்திர விதியை உருவாக்குவதற்கு ஆதாரம் இல்லை.

சில குறிப்பிட்ட ஶ்ராத்த போஜனங்களுக்கு தனி விதிகள் இருப்பது உண்மை

இங்கே இன்னொரு முக்கியமான ஶாஸ்திர வேறுபாட்டையும் கவனிக்க வேண்டும்.

எல்லா ஶ்ராத்தங்களும் ஒரே வகை அல்ல.

நவஶ்ராத்தம், மாஸிகம், ஊனமாஸிகம், ஸபிண்டீகரணம், ஆப்திகம், பார்வண ஶ்ராத்தம் போன்றவற்றுக்கு உரிய நியமங்களில் வேறுபாடுகள் இருக்கலாம். சில ஸ்ம்ருதிகளில் சில குறிப்பிட்ட கால ஶ்ராத்தங்களில் போஜனம் செய்தவர்களுக்கு பிராயஶ்சித்தங்களும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. உதாரணமாக ஸ்ம்ருதி தொகுப்புகளில் நவகம், மாஸிகம், த்ரைபக்ஷிகம், ஷாண்மாஸிகம், ஆப்திகம் போன்ற சில போஜனங்களுக்கான தனிப்பட்ட நியமங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான முடிவு வருகிறது:

ஒரு குறிப்பிட்ட ஶ்ராத்த வகைக்குக் கூறப்பட்ட விதியை எடுத்துக்கொண்டு எல்லா பிராஹ்மணார்த்த போஜனங்களுக்கும் பொதுவாக்க முடியாது.

ஶாஸ்திரத்தில் எங்கு விதிவிலக்கு இருக்கிறதோ அங்கு அந்த விதிவிலக்கே பொருந்தும்.

பொது விதி எங்கு இருக்கிறதோ அங்கு பொதுவிதியே பொருந்தும்.

இப்போது முக்கியமான கேள்வி — பிராஹ்மணார்த்தம் சாப்பிட்டால் “பிரம்மஹத்தி தோஷம்” வருமா?

இல்லை — முறையாக நடைபெறும் ஶ்ராத்தத்தில் தகுதியுடைய பிராஹ்மணர் நியமிக்கப்பட்ட போக்தாவாக அமர்ந்து ஶ்ராத்த போஜனம் செய்ததாலேயே அவருக்குப் “பிரம்மஹத்தி தோஷம்” உண்டாகும் என்று பொதுவாகக் கூறும் ஶாஸ்திரப் பிரமாணம் இல்லை.

இதை வெறும் மறுப்பாகச் சொல்ல வேண்டிய அவசியம்கூட இல்லை. ஏனெனில் மேலே பார்த்த அனைத்து பிரமாணங்களும் இதற்கான விடையைத் தருகின்றன.

மனு போக்தாவை நியமிக்கச் சொல்கிறார்.

விஷ்ணு புராணம் அவரைப் “பித்ருதுஷ்ட்யர்த்தம்” நியமிக்கச் சொல்கிறது.

வராஹ புராணம் போஜனம் செய்யும் பிராஹ்மணர்களில் பித்ருபாவனை செய்யச் சொல்கிறது.

கூர்ம புராணம் தகுதியான பிராஹ்மணரை போஜனம் செய்விக்க வேண்டும் என்று கூறுவதுடன், ஶ்ராத்தத்தில் வந்த அதிதிக்கும் போஜனம் அளிப்பதைக் குறிப்பிடுகிறது.

மனுஸ்ம்ருதி ஶ்ராத்த போஜனத்தின் முழு முறையையே விரிவாக விதிக்கிறது.

இந்த முழு ஶாஸ்திர அமைப்பின் மத்தியில், முறையாக நியமிக்கப்பட்ட தகுதியான போக்தா உணவருந்தியவுடன் அவருக்கு பிரம்மஹத்தி ஏற்படுகிறது என்ற பொதுவிதி பொருந்தாது.

பிரம்மஹத்தி என்றால் என்ன?

பிரம்மஹத்தி என்ற சொல் ஶாஸ்திரத்தில் மிகக் கடுமையான மஹாபாதகத்தைக் குறிக்கிறது. அதன் முதன்மையான பொருள் பிராஹ்மண வதத்துடன் தொடர்புடையது. சில ஶாஸ்திரப் பகுதிகள் குறிப்பிட்ட மிகக் கடுமையான அதர்மச் செயல்களையும் “பிரம்மஹத்திக்குச் சமம்” அல்லது “பிரம்மஹத்தி தோஷம்” என்ற உவமையோடு குறிப்பிடலாம்.

அத்தகைய இடங்களில் எந்தச் செயலைக் குறித்து அந்தப் பலன் கூறப்பட்டிருக்கிறதோ, அந்தச் செயலுக்கே அது பொருந்தும்.

உதாரணமாக சில புராணப் பகுதிகளில் குறிப்பிட்ட தகுதியற்ற அன்னத்தை உண்பது, குறிப்பிட்ட வர்ண சம்பந்தமான போஜனம் அல்லது வேறு சில அதர்மச் செயல்கள் தொடர்பாக பிரம்மஹத்திக்கு ஒப்பான தோஷங்கள் சொல்லப்பட்டுள்ளன. அத்தகைய குறிப்பிட்ட விதியை ஶாஸ்திரபூர்வமான எல்லா பிராஹ்மணார்த்த போஜனங்களுக்கும் மாற்றிப் பயன்படுத்துவது ஶாஸ்திரப் பொருளல்ல.

இதற்கு மாறாக ஸ்கந்த புராணத்தில் ஒரு தீர்த்த சம்பந்தமான பகுதியில் பிரம்மஹத்தி நீங்குவதற்காகவே ஶ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும், வேதபாரகனான பிராஹ்மணருக்குக் கோதானம் செய்ய வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது:

“ப்ரஹ்மஹத்யாவிநிர்முக்தஃ
பூஜ்யமாநோ திவௌகஸைஃ ।
கோதாநம் தத்ர தாதவ்யம்
ப்ராஹ்மணே வேதபாரகே ।
ப்ரஹ்மஹத்யாபநோதார்த்தம்
தத்ர ஶ்ராத்தம் ஸமாசரேத் ॥”

— ஸ்கந்த புராணம் 7.1.224.10

இங்கே கவனிக்க வேண்டிய சொற்கள்:

“ப்ரஹ்மஹத்யாபநோதார்த்தம்”

அதாவது,

பிரம்மஹத்தியை நீக்குவதற்காக.

அந்தச் சூழலில் ஶ்ராத்தமே பிரம்மஹத்தி நிவர்த்திக்குரிய கர்மத்தின் ஓர் அங்கமாகக் கூறப்படுகிறது; வேதபாரக பிராஹ்மணருக்குத் தானமும் விதிக்கப்படுகிறது.

எனவே “ஶ்ராத்தத்தில் பிராஹ்மணராக அமர்ந்து போஜனம் செய்தாலே பிரம்மஹத்தி உண்டாகும்” என்ற பொதுக் கருத்திற்கு இதுவும் ஆதரவாக அமையவில்லை.

“பிரம்மஹத்தி தோஷம் உடையவன்தான் பிராஹ்மணார்த்தத்திற்குப் போவான்” என்பது உண்மையா?

இதற்கும் பொதுவான ஶாஸ்திர ஆதாரம் இல்லை.

மாறாக ஶாஸ்திரம் சொல்வது இதற்கு எதிரான திசையில் இருக்கிறது.

ஶ்ராத்தத்தில் யார் வேண்டுமானாலும் அமரட்டும் என்று மனு கூறவில்லை.

தகுதியுடையவரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்கிறார்.

விஷ்ணு புராணமும் ஶ்ராத்த போஜனத்திற்கு உரிய பிராஹ்மணர்களின் குணங்களை முதலில் விவரிக்கிறது.

அதாவது ஶ்ராத்த போக்தா என்பது,

“ஏதோ ஒரு பாபத்தால் அங்கு வந்து அமர்ந்தவர்”

என்ற ஶாஸ்திரப் பாத்திரமல்ல.

மாறாக,

“தகுதியைப் பார்த்து கர்த்தாவால் நியமிக்கப்படுபவர்”

என்பதே ஶாஸ்திரம் உருவாக்கிய நிலை.

இதிலேயே அந்தக் கூற்றிற்கான பதில் இருக்கிறது.

ஒருவன் பிரம்மஹத்தி போன்ற மஹாபாதகத்தில் இருந்து அதற்குரிய பிராயஶ்சித்தம் செய்யாமல் அஶுத்த நிலையில் இருந்தால், அவனுடைய தகுதி என்பது தனியாக ஆராயப்பட வேண்டிய தர்மஶாஸ்திர விஷயம். ஆனால் அதிலிருந்து,

“பிராஹ்மணார்த்தத்திற்குப் போகிற ஒவ்வொருவரும் பிரம்மஹத்தி தோஷம் உடையவர்கள்”

என்ற முடிவு எந்த விதத்திலும் வராது.

அப்படி ஒரு பொதுவிதி இருந்திருந்தால், மனு “வித்வாம்ஸம்” என்று தகுதியுடைய பிராஹ்மணரைத் தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்லியிருக்க முடியாது; விஷ்ணு புராணம் “பித்ருதுஷ்ட்யர்த்தம்” என்று அவரை நியமிக்கச் சொல்லியிருக்க முடியாது.

மிக முக்கியமான ஶாஸ்திர வேறுபாடு

இந்த விவாதத்தின் மொத்தத்தையும் ஒரு சில வரிகளில் பிரித்துப் பார்த்தால் தெளிவாகிவிடும்:

ஶ்ராத்த போஜனம் செய்தல் — ஒரு விஷயம்.

தகுதியில்லாமல் போக்தாவாக அமர்தல் — வேறு விஷயம்.

நியமத்தை மீறுதல் — வேறு விஷயம்.

ஶாஸ்திரம் விலக்கிய அன்னத்தை உண்பது — வேறு விஷயம்.

ஒரு குறிப்பிட்ட ஶ்ராத்தத்தில் விதிக்கப்பட்ட நியமத்தை மீறுவது — வேறு விஷயம்.

பிரம்மஹத்தி மஹாபாதகம் — முற்றிலும் வேறு விஷயம்.

இவை அனைத்தையும் ஒன்றோடொன்று கலந்து,

“பிராஹ்மணார்த்தம் சாப்பிட்டால் பிரம்மஹத்தி”

என்று கூறுவதற்கும்,

“பிரம்மஹத்தி உடையவன்தான் பிராஹ்மணார்த்தம் சாப்பிடுவான்”

என்று கூறுவதற்கும் மேற்கண்ட ஶாஸ்திரப் பிரமாணங்களில் ஆதாரம் கிடையாது.

ஶாஸ்திரம் காட்டும் உண்மையான பிராஹ்மணார்த்தம்

பிராஹ்மணார்த்தம் என்பது உணவுக்கான அழைப்பு மட்டுமல்ல.

அது ஒரு பித்ருகர்மப் பொறுப்பு.

தகுதியுடையவர் நியமிக்கப்படுகிறார்.

நியமத்துடன் அமர்கிறார்.

கர்த்தா அவரிடம் பித்ருபாவனையோடு போஜனத்தை சமர்ப்பிக்கிறார்.

அவர் ஶ்ராத்த அன்னத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

பித்ருத் திருப்திக்காக நடைபெறும் கர்மத்தின் ஒரு அங்கமாகிறார்.

அதற்குரிய நியமங்களையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

இதுவே தர்மஶாஸ்திரங்கள் காட்டும் பிராஹ்மணார்த்தத்தின் வடிவம்.

முடிவுரை

ஶ்ராத்தத்தில் தகுதியுடைய பிராஹ்மணர்களை நியமித்து போஜனம் செய்விப்பதை மனுஸ்ம்ருதி, விஷ்ணு புராணம், வராஹ புராணம், கூர்ம புராணம் உள்ளிட்ட தர்ம–புராண மரபுகள் ஏற்றுக்கொண்டு விரிவாக விதிக்கின்றன. மனுஸ்ம்ருதி ஶ்ராத்த போஜனத்தின் நடைமுறையையே பல ஶ்லோகங்களில் விவரிக்கிறது.

எனவே ஶாஸ்திரபூர்வமாக நடைபெறும் ஶ்ராத்தத்தில் தகுதியுடன் நியமிக்கப்பட்டு பிராஹ்மணார்த்த போஜனம் செய்வதால் மட்டும்,

வறுமை ஏற்படும் என்பதற்குப் பொதுவான ஶாஸ்திரப் பிரமாணம் இல்லை.

பாபம் சேரும் என்பதற்குப் பொதுவான ஶாஸ்திரப் பிரமாணம் இல்லை.

பிரம்மஹத்தி தோஷம் ஏற்படும் என்பதற்குப் பொதுவான ஶாஸ்திரப் பிரமாணம் இல்லை.

பிரம்மஹத்தி தோஷம் உடையவன்தான் பிராஹ்மணார்த்தத்திற்குச் செல்வான் என்பதற்கும் பொதுவான ஶாஸ்திரப் பிரமாணம் இல்லை.

மாறாக ஶாஸ்திரம் வலியுறுத்துவது தகுதி, ஶ்ரத்தை, நியமம், ஆசாரம், விதிப்படியான அனுஷ்டானம், பித்ருத் திருப்தி ஆகியவற்றையே.

ஆகவே பிராஹ்மணார்த்தத்தின் ஶாஸ்திரத் தன்மையை ஒரே வரியில் கூற வேண்டுமானால்:

“பிராஹ்மணார்த்தம் என்பது பாபத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் போஜனம் அல்ல; பித்ருத் திருப்திக்காகத் தகுதியும் நியமமும் உடையவர் ஏற்றுக்கொள்ளும் ஶாஸ்திரபூர்வமான பித்ருகர்மப் பொறுப்பு.”

இதுவே ஶ்ராத்த போக்தாவைப் பற்றிய ஶாஸ்திரப் பிரமாணங்களிலிருந்து வெளிப்படும் தெளிவான முடிவாகும்.