அனன்ய பக்தி — ஸ்ரீமந்நாராயணனே பரம உபாயமும் பரம உபேயமும்!

பிற தேவதைகளை வெறுப்பதல்ல வைஷ்ணவம்; ஸ்ரீமந்நாராயணனின் பரதத்துவத்தை உணர்ந்து, அவனையே அனன்யமாகப் பற்றுவதே வைஷ்ணவம்!

ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் “அனன்ய பக்தி”, “அனன்ய சரணத்வம்” என்பவை மிகவும் ஆழமான தத்துவங்கள்.

இதன் பொருள் மற்ற தேவதைகளை வெறுப்பதோ, இகழ்வதோ, அவர்கள் இல்லை என்று மறுப்பதோ அல்ல.

மாறாக,

“ஸ்ரீமந்நாராயணனே பரம்பொருள்; அவனே அனைத்து சேதன–அசேதனங்களுக்கும் அந்தர்யாமி; மற்ற தேவதைகளும் அவனுக்கு உட்பட்டவர்களே; மோக்ஷத்தை விரும்புகிறவன் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே பரம உபாயமாகவும் பரம உபேயமாகவும் பற்ற வேண்டும்”

என்பதே இதன் சாரம்.

இதற்கு பகவத்கீதை மிகத் தெளிவான பிரமாணங்களை வழங்குகிறது.

அனன்யம் என்றால் என்ன?

“அன்ய” என்றால் “வேறு”.

“அனன்ய” என்றால் “வேறொன்றில்லாத”, “வேறொன்றைப் பரம ஆதாரமாகக் கொள்ளாத” என்று பொருள்.

ஆகவே அனன்ய பக்தி என்பது,

“எனக்கு பரம புகலிடம் அவனே; பரம உபாயம் அவனே; பரமப் பலனும் அவனே”

என்ற உறுதியான நிலை.

பகவான் கீதையில் இதையே நேரடியாகக் கூறுகிறான்.

பகவத்கீதை — 9.22

அனன்யாஶ்சிந்தயந்தோ மாம்
யே ஜனாஃ பர்யுபாஸதே ।
தேஷாம் நித்யாபியுக்தானாம்
யோகக்ஷேமம் வஹாம்யஹம் ॥

பொருள்:

“வேறொன்றைப் பரம ஆதாரமாகக் கொள்ளாமல் என்னையே சிந்தித்து, என்னையே உபாஸிப்பவர்களின் யோகக்ஷேமத்தை நானே ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.”

இங்கே மிக முக்கியமான சொல்:

“அனன்யாஃ”

பகவான் வெறுமனே “என்னை வழிபடுங்கள்” என்று கூறவில்லை.

“அனன்யமாக என்னைச் சிந்திப்பவர்கள்” என்று குறிப்பிடுகிறான்.

அதாவது பக்தியின் உயர்ந்த நிலை என்பது பல இடங்களில் புகலிடம் தேடிவிட்டு, அவற்றில் ஒன்றாக நாராயணனையும் வைத்துக்கொள்வதல்ல.

அவனே பரம ஆதாரம் என்ற உறுதியுடன் அவனைப் பற்றுவதே அனன்ய பக்தி.

“மற்ற தேவதைகளை வழிபடுபவர்கள் என்னையே வழிபடுகிறார்கள்” — இதன் உண்மையான பொருள் என்ன?

இந்த இடத்தில்தான் பகவத்கீதையின் மிக முக்கியமான பிரமாணம் வருகிறது.

பகவத்கீதை — 9.23

யேऽப்யன்யதேவதாபக்தா
யஜந்தே ஶ்ரத்தயான்விதாஃ ।
தேऽபி மாமேவ கௌந்தேய
யஜந்த்யவிதிபூர்வகம் ॥

பொருள்:

“கௌந்தேயா! மற்ற தேவதைகளிடம் பக்தியுடையவர்களாக இருந்து, சிரத்தையுடன் அவர்களை வழிபடுபவர்களும் உண்மையில் என்னையே வழிபடுகிறார்கள்; ஆனால் அவ்வழிபாடு தத்துவத்தை முறையாக அறிந்த வழிபாடாக அமைவதில்லை.”

இதிலுள்ள இரண்டு சொற்களை மிகவும் கவனிக்க வேண்டும்:

“மாமேவ” — என்னையே.

அடுத்து,

“அவிதிபூர்வகம்” — முறையான தத்துவ அறிவுடன் அல்ல.

அப்படியானால் ஒருவர் இந்திரனை வழிபடுகிறார்; அது எவ்வாறு நாராயணனைச் சென்றடைகிறது?

இதற்குப் பகவத் இராமானுஜரின் விளக்கம் மிக முக்கியமானது.

மற்ற தேவதைகள் பரமாத்மாவுக்கு முற்றிலும் தொடர்பில்லாத, சுயாதீனமான வேறு பரம்பொருள்கள் அல்ல. அவர்களுக்குள்ளும் அந்தர்யாமியாக ஸ்ரீமந்நாராயணனே இருக்கிறான்.

எனவே அவர்களைச் சுயாதீனமான பரம தெய்வங்களாக எண்ணி வழிபடுகிறவன் அந்தத் தத்துவத்தை அறியவில்லை.

இதுவே “அவிதிபூர்வகம்” என்பதன் ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தப் பின்னணி.

தேவதைகளும் பகவானுடைய சரீரமாக உள்ளவர்கள்

இதனை இன்னும் தெளிவாக பகவத் இராமானுஜர் கீதாபாஷ்யத்தில் விளக்குகிறார்.

பகவத்கீதை — 7.21

யோ யோ யாம் யாம் தனும் பக்தஃ
ஶ்ரத்தயார்சிதுமிச்சதி ।
தஸ்ய தஸ்யாசலாம் ஶ்ரத்தாம்
தாமேவ விததாம்யஹம் ॥

பொருள்:

“எந்த பக்தன் எந்த தேவதாரூபத்தைச் சிரத்தையுடன் வழிபட விரும்புகிறானோ, அவனுடைய அந்தச் சிரத்தையை நானே உறுதிப்படுத்துகிறேன்.”

இந்த இடத்தில் பகவத் இராமானுஜர் மிக முக்கியமான விளக்கத்தைக் கொடுக்கிறார்.

அந்த தேவதைகளும் பரமாத்மாவின் சரீரமாக உள்ளவர்கள் என்று அவர் விளக்குகிறார்.

அதற்குப் பிருஹதாரண்யக உபநிஷத்தின் அந்தர்யாமி பிராமணத்தை ஆதாரமாகக் காட்டுகிறார்:

ய ஆதித்யே திஷ்டன்
யமாதித்யோ ந வேத
யஸ்யாதித்யஃ ஶரீரம்...

கருத்து:

சூரியனுக்குள் இருந்து அவனை நியமிப்பவன் ஒருவன் இருக்கிறான். சூரியனே அவனை முழுமையாக அறியமாட்டான். சூரியனைத் தனது சரீரமாகக் கொண்டிருப்பவன் அந்த அந்தர்யாமியான பரமாத்மா.

இதுவே சரீர–சரீரி பாவம்.

உடல் தனக்காக வாழ்வதில்லை; ஆத்மாவுக்காக இருக்கிறது.

அதுபோல இந்தப் பிரபஞ்சமும், ஜீவர்களும், தேவதைகளும் பரமாத்மாவைச் சார்ந்திருக்கின்றனர்.

இதனால்,

தேவதைகளை அவமதிக்க வேண்டிய அவசியமே ஸ்ரீவைஷ்ணவனுக்கு இல்லை.

ஏனெனில் அவர்களுக்குள்ளும் அந்தர்யாமியாக இருப்பவன் நாராயணனே.

அதே நேரத்தில்,

அந்த தேவதையையே பரமாத்மாவுக்கு இணையான சுயாதீன பரம்பொருளாகக் கொள்வதும் ஸ்ரீவைஷ்ணவ தத்துவமல்ல.

இதுவே மிக முக்கியமான வேறுபாடு.

அப்படியானால் மற்ற தேவதைகளின் மூலம் பலன் கிடைக்குமா?

பகவான் இதற்கும் நேரடியாகப் பதில் அளிக்கிறான்.

பகவத்கீதை — 7.22

ஸ தயா ஶ்ரத்தயா யுக்தஃ
தஸ்யாராதனமீஹதே ।
லபதே ச ததஃ காமான்
மயைவ விஹிதான் ஹி தான் ॥

பொருள்:

அந்தச் சிரத்தையுடன் அவன் அந்த தேவதையை ஆராதிக்கிறான். அதன் மூலம் அவன் விரும்பிய பலன்களைப் பெறுகிறான். ஆனால் அந்தப் பலன்களையும் ஏற்படுத்திக் கொடுப்பவன் நானே என்று பகவான் கூறுகிறான்.

இதுதான் முக்கியமான விஷயம்.

ஒரு தேவதையின் மூலம் பலன் கிடைக்கிறது என்பதனால் அந்த தேவதை ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு இணையான சுயாதீன பரம்பொருளாகிவிடுவதில்லை.

அந்தப் பலனை வழங்குவதற்கான அதிகாரம், சக்தி, நியமனம் ஆகியவற்றின் மூல ஆதாரம் பரமாத்மாவே.

அந்தப் பலன்களின் எல்லை என்ன?

அடுத்த சுலோகத்திலேயே பகவான் அதற்கான விடையைத் தருகிறான்.

பகவத்கீதை — 7.23

அந்தவத்து பலம் தேஷாம்
தத்பவத்யல்பமேதஸாம் ।
தேவான் தேவயஜோ யாந்தி
மத்பக்தா யாந்தி மாமபி ॥

பொருள்:

“அத்தகையவர்களுக்கு உண்டாகும் பலன்கள் முடிவுடையவை. தேவதைகளை உபாஸிப்பவர்கள் அந்த தேவதைகளை அடைகிறார்கள்; என்னுடைய பக்தர்கள் என்னையே அடைகிறார்கள்.”

இங்கே பகவான் மிகத் தெளிவான வேறுபாட்டை ஏற்படுத்துகிறான்:

தேவயஜஃ → தேவான் யாந்தி

மத்பக்தாஃ → மாம் யாந்தி

அதாவது,

தேவதையைப் பலனுக்காக உபாஸிப்பதற்கும்,

பரமாத்மாவையே பரம புருஷார்த்தமாகக் கொண்டு உபாஸிப்பதற்கும்,

ஒரே பலன் என்று கீதை கூறவில்லை.

இதனால்தான் ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் மோக்ஷத்தை விரும்புகிறவன் பரமபுருஷனையே பரம உபேயமாகக் கொள்ள வேண்டும் என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது.

“வாஸுதேவனே அனைத்திற்கும் ஆதாரம்”

இந்தத் தத்துவ ஞானத்தின் முதிர்ந்த நிலையை பகவான் மற்றொரு இடத்தில் கூறுகிறான்.

பகவத்கீதை — 7.19

பஹூனாம் ஜன்மநாமந்தே
ஜ்ஞானவான் மாம் ப்ரபத்யதே ।
வாஸுதேவஃ ஸர்வமிதி
ஸ மஹாத்மா ஸுதுர்லபஃ ॥

பொருள்:

“பல பிறவிகளின் முடிவில் ஞானமுடையவன் ‘வாஸுதேவனே அனைத்திற்கும் ஆதாரம்’ என்று உணர்ந்து என்னைச் சரணடைகிறான். அத்தகைய மகாத்மா மிகவும் அரியவன்.”

இதில்,

“மாம் ப்ரபத்யதே”

என்பதும்,

“வாஸுதேவஃ ஸர்வம்”

என்பதும் ஒன்றோடு ஒன்று வருகின்றன.

அனைத்தையும் நாராயணனுடைய சரீரமாகவும், அவனை அனைத்திற்கும் ஆத்மாவாகவும் உணர்ந்த ஞானத்தின் இயல்பான முடிவு என்ன?

அவனையே சரணடைதல்.

இதுவே ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தின் அனன்ய சரணத்வம்.

“என்னையே சரணடைந்தவர்கள் மாயையைக் கடக்கிறார்கள்”

பகவத்கீதை — 7.14

தைவீ ஹ்யேஷா குணமயீ
மம மாயா துரத்யயா ।
மாமேவ யே ப்ரபத்யந்தே
மாயாமேதாம் தரந்தி தே ॥

பொருள்:

“முக்குணங்களால் ஆன என்னுடைய இந்த மாயை கடக்க மிகவும் அரியது. ஆனால் என்னையே சரணடைபவர்கள்இந்த மாயையைக் கடக்கிறார்கள்.”

மீண்டும் கவனிக்க வேண்டிய சொல்:

“மாம் ஏவ” — என்னையே.

“ஏவ” என்ற சொல் இங்கு மிகவும் முக்கியமானது.

சரணாகதியின் மையம் சிதறியிருக்கவில்லை.

அது ஒரே பரம ஆதாரத்தை நோக்கியிருக்கிறது.

அந்த ஆதாரம் ஸ்ரீமந்நாராயணன்.

அனன்ய சரணத்வத்தின் உச்சப் பிரமாணம் — சரம சுலோகம்

பகவத்கீதையின் இறுதியில் பகவான் இந்தத் தத்துவத்தை உச்சநிலைக்குக் கொண்டு செல்கிறான்.

பகவத்கீதை — 18.66

ஸர்வதர்மான் பரித்யஜ்ய
மாமேகம் ஶரணம் வ்ரஜ ।
அஹம் த்வா ஸர்வபாபேப்யோ
மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஶுசஃ ॥

பொருள்:

“அனைத்து உபாயங்களிலும் தனக்குள்ள சுயாதீனப் பற்றுதலை விட்டு, என்னை ஒருவனையே சரணமாகப் பற்று.எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் நான் உன்னை விடுவிக்கிறேன். வருந்தாதே.”

இந்தச் சுலோகத்தில் ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயம் ஆழமாகப் பற்றிக் கொள்ளும் சொல்:

“மாம் ஏகம்”

“என்னை ஒருவனையே.”

இதுதான் அனன்ய சரணத்வத்தின் உச்சம்.

இங்கே,

உபாயமும் அவனே.
உபேயமும் அவனே.
ரக்ஷகனும் அவனே.
ரக்ஷிக்கப்படுபவன் ஜீவன்.

“நான் என்னுடைய திறமையால் மோக்ஷத்தைச் சம்பாதித்துக் கொள்கிறேன்” என்ற சுயாதீன உணர்வுக்கே இங்கு இடமில்லை.

“நீயே எனக்கு உபாயம்; நீயே என்னைக் காக்க வேண்டும்” என்ற பரிபூரண சரணாகதியே இங்கு வெளிப்படுகிறது.

அப்படியானால் மற்ற தேவதைகளை மதிக்கக்கூடாதா?

இங்குதான் மிகப்பெரிய தவறான புரிதலைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

தேவதாந்தரங்களை அவமதிப்பது அனன்ய பக்தி அல்ல.

ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவன்,

“நாராயணனைத் தவிர மற்றவர்கள் எல்லோரும் பொய்யானவர்கள்”

என்று கூற வேண்டியதில்லை.

அது விசிஷ்டாத்வைதத்தின் சரீர–சரீரி தத்துவத்திற்கே பொருந்தாது.

மாறாக,

எல்லோரும் அவனுக்கு உட்பட்டவர்கள்; எல்லோருக்குள்ளும் அவனே அந்தர்யாமி; எல்லோருடைய சக்திக்கும் அவனே ஆதாரம்

என்று அறிகிறான்.

ஆனால் அதே நேரத்தில்,

பரமாத்மாவுக்குரிய பரதத்துவத்தையும் பரம சரண்யத்தையும் மற்றொருவருக்குக் கொடுக்கமாட்டான்.

இதுவே வேறுபாடு.

மரியாதை வேறு; பரம சரணாகதி வேறு.

தேவதையின் நிலையறிந்து வணங்குதல் வேறு; அவரையே சுயாதீன பரம்பொருளாகக் கருதுதல் வேறு.

அனைவரிடத்திலும் அந்தர்யாமியான நாராயணனை உணர்தல் வேறு; அனைவரும் ஒரே நிலையில் உள்ள சுயாதீன பரம்பொருள்கள் என்று கருதுதல் வேறு.

இந்த வேறுபாட்டை அறியாமல் அனன்ய பக்தியைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

“அன்ய தேவதா பக்தி” குறித்து கீதை ஏன் பேசுகிறது?

மனிதர்கள் பலவிதமான ஆசைகளுடன் வாழ்கிறார்கள்.

செல்வம் வேண்டும்.

பதவி வேண்டும்.

வெற்றி வேண்டும்.

சந்தானம் வேண்டும்.

பகை நீங்க வேண்டும்.

நோய் நீங்க வேண்டும்.

இவ்வாறு பல்வேறு விருப்பங்கள் மனிதனைப் பல்வேறு தேவதைகளை நோக்கிச் செல்லச் செய்கின்றன.

இதையே பகவான் கூறுகிறான்:

பகவத்கீதை — 7.20

காமைஸ்தைஸ்தைர்ஹ்ருதஜ்ஞானாஃ
ப்ரபத்யந்தேऽன்யதேவதாஃ ।
தம் தம் நியமமாஸ்தாய
ப்ரக்ருத்யா நியதாஃ ஸ்வயா ॥

பொருள்:

“பலவிதமான ஆசைகளால் ஞானம் மறைக்கப்பட்டவர்கள் தங்கள் இயல்பிற்கேற்ப பல்வேறு நியமங்களைப் பின்பற்றி மற்ற தேவதைகளை நாடுகிறார்கள்.”

இங்கே பிரச்சினை “தேவதைகள் இருக்கிறார்களா?” என்பது அல்ல.

பிரச்சினை:

மனிதன் எதைப் பரம புருஷார்த்தமாக நாடுகிறான்?

அவன் நிலையற்ற பலனை நாடுகிறானா?

அல்லது நித்யமான பகவத் கைங்கர்யத்தையும் மோக்ஷத்தையும் நாடுகிறானா?

அதற்கேற்ப அவனுடைய உபாஸனையும் அமைகிறது.

பக்தி என்பது வியாபாரம் அல்ல

“எனக்கு இதைக் கொடுத்தால் உன்னை வணங்குகிறேன்.”

“அதை அவர் கொடுப்பார் என்பதால் அவரிடம் செல்கிறேன்.”

“இந்தத் தேவதை இந்தப் பலனைத் தருவார்.”

என்று பலனை மட்டும் மையமாக வைத்துச் செய்யப்படும் வழிபாட்டிலிருந்து அனன்ய பக்தி முற்றிலும் வேறுபடுகிறது.

அனன்ய பக்தனின் மனம்:

“நீ எனக்கு என்ன தருகிறாய் என்பதற்காக நான் உன்னைப் பற்றவில்லை; நீயே எனக்குப் பரம புருஷார்த்தம் என்பதால் உன்னைப் பற்றுகிறேன்”

என்ற நிலையை நோக்கிச் செல்கிறது.

அதனால்தான் கீதையின் 7.23:

“அந்தவத்து பலம்” — அந்தப் பலன் முடிவுடையது

என்று கூறிவிட்டு,

“மத்பக்தா யாந்தி மாம்” — என்னுடைய பக்தர்கள் என்னையே அடைகிறார்கள்

என்று முடிக்கிறது.

அனன்ய பக்தியில் பகவான் ஒரு பலனைப் பெற்றுத் தரும் கருவி அல்ல.

பகவானே பலன்.

அனன்ய பக்தியும் அனன்ய சரணத்வமும்

இரண்டிற்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருந்தாலும், கருத்தளவில் வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

அனன்ய பக்தி — பகவானையே பரம உபாஸ்யனாகக் கொண்டு, மனத்தை வேறு பரம இலக்குகளில் சிதறவிடாத நிலை.

அனன்ய சரணத்வம் — ரக்ஷணத்திற்கும் மோக்ஷத்திற்கும் பரம உபாயமாக ஸ்ரீமந்நாராயணனையே பற்றுதல்.

அதனால்தான்,

அனன்யாஶ்சிந்தயந்தோ மாம்

என்று தொடங்கிய உபதேசம்,

மாமேவ யே ப்ரபத்யந்தே

என்று வளர்ந்து,

இறுதியில்,

மாமேகம் ஶரணம் வ்ரஜ

என்ற உச்சத்தை அடைகிறது.

இவற்றைத் தனித்தனியான கருத்துகளாக மட்டும் பார்க்காமல், ஒரே தத்துவத்தின் படிநிலைகளாகப் புரிந்துகொண்டால் கீதையின் வைஷ்ணவ சாரம் மிகத் தெளிவாகிறது.

தேவதாந்தரத்தை இகழாதே; பரதத்துவத்தை மாற்றாதே!

இதுவே இந்த விஷயத்தில் நினைவில் கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான வரி.

தேவதாந்தரத்தை இகழ்வது வைஷ்ணவ லட்சணம் அல்ல.

அதேபோல்,

பரம்பொருளுக்குரிய இடத்தை தேவதாந்தரத்திற்குக் கொடுப்பதும் ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தம் அல்ல.

ஸ்ரீமந்நாராயணன் எல்லோருக்கும் அந்தர்யாமி.

அவனிடமிருந்து பெற்ற அதிகாரத்தால் தேவதைகள் தத்தமது பணிகளைச் செய்கிறார்கள்.

எனவே அவர்களுக்குரிய மரியாதை அவர்களுக்கு உண்டு.

ஆனால்,

பரதத்துவம் — ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு.
பரம சரண்யத்வம் — ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு.
மோக்ஷ உபாயத்வம் — ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு.
பரம உபேயத்வம் — ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு.

இந்தத் தெளிவே அனன்ய பக்தியின் உயிர்.

“எல்லோரும் ஒன்றுதானே?” என்ற கேள்விக்கான பதில்

“எல்லோருக்குள்ளும் நாராயணனே அந்தர்யாமி என்றால், யாரை வணங்கினாலும் ஒன்றுதானே?” என்ற கேள்வி இயல்பாக எழலாம்.

ஆனால் பகவத்கீதையே அந்த முடிவை ஏற்கவில்லை.

எல்லோருக்குள்ளும் பரமாத்மா அந்தர்யாமியாக இருப்பது ஒன்று.

அனைவரையும் ஒரே பரதத்துவ நிலையில் வைப்பது மற்றொன்று.

இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.

அப்படி எல்லா உபாஸனைகளுக்கும் ஒரே இலக்கும் ஒரே பலனும் என்றால்,

“தேவான் தேவயஜோ யாந்தி
மத்பக்தா யாந்தி மாமபி”

என்று பகவான் வேறுபடுத்திக் கூற வேண்டிய அவசியமே இருக்காது.

அதேபோல்,

“யஜந்த்யவிதிபூர்வகம்”

என்றும் கூறியிருக்க வேண்டியதில்லை.

எனவே,

“அனைவருக்குள்ளும் நாராயணன் இருக்கிறான்” என்பது உண்மை.

ஆனால் அதிலிருந்து,

“ஆகையால் யாரையும் தனித்த பரம்பொருளாக வழிபட்டாலும் அதே மோக்ஷபலன்”

என்ற முடிவு வராது.

அந்த முடிவை கீதையே மறுக்கிறது.

ஸ்ரீவைஷ்ணவனின் பார்வை எப்படி இருக்க வேண்டும்?

ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவன் பிற தேவதைகளைக் கண்டவுடன் வெறுப்பை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டியவன் அல்ல.

அவன் தத்துவத்தை அறிந்திருக்க வேண்டும்.

அவனுடைய உள்ளத்தில் தெளிவு இருக்க வேண்டும்:

“இவரும் எம்பெருமானுக்குச் சேஷபூதர். இவருக்குள்ளும் எம்பெருமானே அந்தர்யாமி. இவருக்குள்ள சக்தியும் அதிகாரமும் பரமாத்மாவைச் சார்ந்ததே. ஆனால் என் பரம சரண்யன் ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஒருவனே.”

இந்த ஞானம் வந்தால் வெறுப்பிற்கும் இடமில்லை; தத்துவக் குழப்பத்திற்கும் இடமில்லை.

அதுவே ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தின் அழகு.

அனன்ய பக்தியின் இறுதி நிலை

அனன்ய பக்தன் பகவானிடம் செல்வம் மட்டும் கேட்பதில்லை.

அதிகாரம் மட்டும் கேட்பதில்லை.

புகழ் மட்டும் கேட்பதில்லை.

பகவானையே வேண்டுகிறான்.

அவனுடைய திருவடிகளையே புகலிடமாகக் கொள்கிறான்.

தனது ஆத்மா தனக்குச் சொந்தமானது என்ற எண்ணத்தையும் விடுத்து,

“நான் உனக்கே உரியவன்”

என்ற சேஷத்வ ஞானத்தில் நிற்கிறான்.

இதனால்தான் பகவத் இராமானுஜரின் விளக்கத்தில் “வாஸுதேவஃ ஸர்வம்” என்பது வெறும் “எங்கும் இறைவன் இருக்கிறார்” என்ற பொதுவான வாக்கியமாக மட்டும் நிற்பதில்லை.

ஜீவனுடைய சார்பு, இருப்பு, செயல்பாடு அனைத்தும் வாஸுதேவனைச் சார்ந்தவை என்ற சேஷத்வ உணர்வை நோக்கிச் செல்கிறது.

அந்த ஞானத்தின் முடிவு:

“மாம் ப்ரபத்யதே” — அவனைச் சரணடைகிறான்.

முடிவுரை

அனன்ய பக்தி என்பது குறுகிய மனப்பான்மை அல்ல.

அது தத்துவத் தெளிவு.

அனன்ய சரணத்வம் என்பது மற்ற தேவதைகளை வெறுப்பது அல்ல.

அது பரம சரண்யன் யார் என்பதை அறிதல்.

தேவதாந்தரங்களை அவமதிப்பது வைஷ்ணவம் அல்ல.

அதே நேரத்தில் தேவதாந்தரங்களை ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு இணையான சுயாதீன பரம்பொருள்களாகக் கொள்வதும் ஸ்ரீவைஷ்ணவம் அல்ல.

அவர்களுக்குள்ளும் அந்தர்யாமியாக இருப்பவன் அவனே.

அவர்களுடைய சக்திக்கு ஆதாரமானவன் அவனே.

கர்மபலங்களை நியமிப்பவன் அவனே.

மாயையைக் கடக்கச் செய்பவன் அவனே.

மோக்ஷத்தை அருள்பவன் அவனே.

இறுதியில் ஜீவன் அடைய வேண்டிய பரம உபேயமும் அவனே.

அதனால்தான் கீதை முதலில்,

“அனன்யாஶ்சிந்தயந்தோ மாம்”

என்று அனன்ய பக்தியைச் சொல்கிறது.

பிறகு,

“மாமேவ யே ப்ரபத்யந்தே”

என்று அனன்ய சரணத்வத்தைச் சொல்கிறது.

இறுதியில்,

“மாமேகம் ஶரணம் வ்ரஜ”

என்று எந்த ஐயத்திற்கும் இடமில்லாமல் முடிவை அறிவிக்கிறது.

ஆக, பிறரை இகழ்வது வைஷ்ணவம் அல்ல;
பரம்பொருள் யார் என்பதை மறப்பதும் வைஷ்ணவம் அல்ல.

எல்லோரையும் அவரவர் நிலையில் மதித்து, எல்லோருக்குள்ளும் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே பரம உபாயமாகவும் பரம உபேயமாகவும் கொண்டு, அவனது திருவடிகளையே அனன்யமாகப் பற்றுவதே ஸ்ரீவைஷ்ணவ அனன்ய பக்தியின் சாரம்.

“மாமேகம் ஶரணம் வ்ரஜ” — என்னை ஒருவனையே சரணமாகப் பற்று.

இதுவே அனன்யத்தின் அடையாளம்.
இதுவே சரணாகதியின் உயிர்.
இதுவே ஸ்ரீவைஷ்ணவனின் தத்துவத் தெளிவு.