பகட்டுப் பிறந்தநாளா? புண்ணிய அன்னதானமா?

ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சம்பிரதாய வழியில் ஒரு விழிப்புணர்வுப் பார்வை

இன்றைய காலத்தில் குழந்தைகளின் பிறந்தநாள் என்றாலே கேக், அலங்காரம், விருந்து, கேளிக்கை, விலையுயர்ந்த உடைகள், புகைப்படங்கள் என்று ஆயிரங்களிலும் லட்சங்களிலும் செலவு செய்வது வழக்கமாகி வருகிறது.

குழந்தையின் மகிழ்ச்சிக்காக எளிமையாகக் கொண்டாடுவதில் தவறில்லை. ஆனால், “மற்றவர்கள் பார்த்து வியக்க வேண்டும்” என்ற பகட்டுக்காகச் செலவழிப்பதையே பிறந்தநாளின் அடையாளமாக மாற்றிவிடுவது அவசியமா?

அதே நாளில், நம் குழந்தையின் பிஞ்சுக் கரங்களால் பசியுடன் இருக்கும் ஒருவருக்கு ஒரு வேளை உணவு வழங்கினால்?

ஆதரவற்ற முதியவருக்கு அன்னம் அளித்தால்?

வறுமையில் இருக்கும் ஒரு குடும்பத்தின் பசியைத் தீர்த்தால்?

ஸ்ரீவைஷ்ணவ பாகவதர்களுக்கு ததீயாராதனை செய்தால்?

அந்தப் பிறந்தநாள் வெறும் கொண்டாட்ட நாளாக இல்லாமல், அந்தக் குழந்தைக்கு தர்மத்தைக் கற்றுக்கொடுத்த நாளாகவும் மாறிவிடுமே!

அன்னத்தைப் பற்றி வேதம் என்ன சொல்கிறது?

தைத்திரீய உபநிஷத்தின் ப்ருகுவல்லியில் அன்னத்தின் உயர்வு மிக அழகாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

“அன்னம் ந நிந்த்யாத் । தத் வ்ரதம் ।”

பொருள்:
அன்னத்தை நிந்திக்கக் கூடாது. அதுவே விரதம்.

அதே ப்ருகுவல்லியில்,

“அன்னம் ந பரிசக்ஷீத । தத் வ்ரதம் ।”

என்றும் கூறப்படுகிறது.

அதாவது அன்னத்தை அலட்சியம் செய்யாதிருத்தல், புறக்கணிக்காதிருத்தல் என்பதும் ஒரு விரதமாகவே எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

அதற்கும் மேலாக,

“அன்னம் பஹு குர்வீத । தத் வ்ரதம் ।”

பொருள்:
அன்னத்தை மிகுதியாக உண்டாக்க வேண்டும்; அதுவே விரதம்.

என்று தைத்திரீய உபநிஷத் கூறுகிறது.

இங்கே கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் ஒன்று இருக்கிறது.

“அன்னம் ந நிந்த்யாத்”, “அன்னம் ந பரிசக்ஷீத”, “அன்னம் பஹு குர்வீத” ஆகியவை ஒரே தொடர்ச்சியான மந்திரத்தின் ஒரே வரி அல்ல. ப்ருகுவல்லியின் வெவ்வேறு அனுவாகங்களில் இடம்பெறும் அன்னம் குறித்த உபதேசங்கள்.

எனவே அவற்றை ஒன்றாக இணைத்து ஒரே மந்திரம் என்று குறிப்பிடுவதைவிட, தனித்தனியாகக் குறிப்பிடுவதே சாஸ்திரபூர்வமான முறை.

உயிர்களின் வாழ்விற்கே அன்னம்தான் ஆதாரம்

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையில் பகவான் கூறுகிறார்:

“அன்னாத் பவந்தி பூதானி

பர்ஜன்யாத் அன்னஸம்பவஃ ।
யஜ்ஞாத் பவதி பர்ஜன்யோ
யஜ்ஞஃ கர்மஸமுத்பவஃ ॥”

— ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை 3.14

பொருள்:
உயிர்கள் அன்னத்தால் வாழ்கின்றன; மழையால் அன்னம் உண்டாகிறது; யஜ்ஞத்தால் மழை உண்டாகிறது; விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களால் யஜ்ஞம் உண்டாகிறது.

ஆகவே, அன்னம் என்பது நமது வயிற்றை நிரப்பும் ஒரு பொருள் மட்டுமல்ல. உயிர்களின் வாழ்வாதாரச் சுழற்சியில் அதற்கு மிக முக்கியமான இடம் இருக்கிறது.

“அன்னதானத்திற்கு நிகரான தானம் இல்லை”

மஹாபாரதத்தின் அனுசாசன பர்வத்தில் அன்னதானத்தின் சிறப்பு தனியாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

“அன்னேன ஸத்ருசம் தானம்

ந பூதம் ந பவிஷ்யதி ।”

பொருள்:
அன்னதானத்திற்கு நிகரான ஒரு தானம் இதற்கு முன்பும் இல்லை; இனியும் இல்லை.

என்று அன்னதானத்தின் சிறப்பை மஹாபாரதம் எடுத்துரைக்கிறது.

ஏன் அன்னதானத்திற்கு இவ்வளவு உயர்வு?

பணம் கொடுத்தால் அது பின்னர் பயன்படும்.

பொருள் கொடுத்தால் அது தேவைக்கேற்ப பயன்படும்.

ஆனால் பசியுடன் நிற்கும் மனிதனுக்கு அன்னம் கொடுத்தால், அந்தக் கணத்திலேயே அவனுடைய பசி தணிகிறது.

அதனால்தான் அன்னதானம் உயிரைப் பேணும் தானமாக உயர்ந்து நிற்கிறது.

ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் ததீயாராதனை

இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைத் தெளிவாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அன்னதானம் என்பது பசியுடையோர், வறியோர், அதிதிகள் உள்ளிட்டோருக்கு உணவு வழங்குதல் என்ற பொதுவான தர்மப் பொருளில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஆனால்,

“ததீயாராதனை”

என்பது குறிப்பாக திருமாலடியார்களுக்கு — ஸ்ரீவைஷ்ணவ பாகவதர்களுக்கு — விருந்துணவு அளித்து உபசரிப்பதைக் குறிக்கும் வைணவ சம்பிரதாயச் சொல்.

தமிழ்ப் பேரகராதியிலும்,

“திருமாலடியார்க்கிடும் விருந்துணவு”

என்றே ததீயாராதனைக்கு விளக்கம் தரப்பட்டுள்ளது.

எனவே ஏழை எளியோருக்கு உணவளிப்பதையும் ததீயாராதனை என்று பொதுப்படுத்துவது துல்லியமல்ல.

வறியோருக்கும் பசியுடையோருக்கும் உணவளித்தல் — அன்னதானம்.

எம்பெருமானுடைய அடியார்களை உபசரித்து உணவளித்தல் — ததீயாராதனை.

இரண்டுமே உயர்ந்த தர்மச் செயல்கள்; ஆனால் இரண்டிற்கும் சம்பிரதாயப் பொருள் ஒன்றல்ல.

பாகவத ஆராதனையின் உயர்வு

ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் பகவான் கூறும் மிக முக்கியமான வாக்கியம்:

“மத் பக்த பூஜாப்யதிகா”

— ஸ்ரீமத் பாகவதம் 11.19.21

அதாவது, தமது பக்தர்களுக்குச் செய்யப்படும் பூஜை மற்றும் உபசாரத்திற்கு பகவான் உயர்ந்த இடமளிக்கிறார். அதே ஸ்லோகத்தில் எல்லா உயிர்களிலும் தம்மைக் காணும் மனப்பான்மையையும் பகவான் உபதேசிக்கிறார்.

இதுவே ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் பாகவத கைங்கர்யம் உயர்ந்த இடம் பெறுவதற்கான முக்கியமான சாஸ்திர அடித்தளங்களில் ஒன்றாகும்.

எனவே ததீயாராதனை என்பது வெறும் “சாப்பாடு போடுவது” அல்ல.

அது பாகவதர்களை எம்பெருமானுடைய அடியார்களாக மதித்து உபசரிக்கும் கைங்கர்யம்.

பிறந்தநாளில் குழந்தைகளுக்கு நாம் எதைக் கற்றுக்கொடுக்கிறோம்?

ஒரு குழந்தையின் பிறந்தநாளுக்கு விலையுயர்ந்த ஆடை வாங்கலாம்.

கேக் வாங்கலாம்.

அலங்காரம் செய்யலாம்.

விருந்தும் வைக்கலாம்.

ஆனால் அந்த நாளில் அந்தக் குழந்தைக்கு நாம் என்ன கற்றுக்கொடுத்தோம்?

“எனக்காக மற்றவர்கள் செலவு செய்ய வேண்டும்” என்பதையா?

அல்லது,

“என்னிடம் இருப்பதில் ஒரு பகுதியை இல்லாதவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும்” என்பதையா?

இதுதான் பெற்றோர்கள் சிந்திக்க வேண்டிய கேள்வி.

பிஞ்சுக் கரங்களை ஈகைக் கரங்களாக மாற்றுங்கள்!

குழந்தையின் பிறந்தநாளன்று அவனுடைய அல்லது அவளுடைய கைகளாலேயே உணவை வழங்கச் செய்யுங்கள்.

ஒரு முதியவரிடம் கொடுக்கச் சொல்லுங்கள்.

ஒரு ஆதரவற்றவரிடம் கொடுக்கச் சொல்லுங்கள்.

ஒரு பசியுள்ள குடும்பத்திற்குக் கொடுக்கச் சொல்லுங்கள்.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ பாகவதர்களுக்குத் ததீயாராதனை நடைபெறுமானால், குழந்தையையும் அந்தக் கைங்கர்யத்தில் ஈடுபடுத்துங்கள்.

குழந்தை தன் கையால் உணவைக் கொடுக்கட்டும்.

பெறுபவர் முகத்தில் தோன்றும் நிறைவை அந்தக் குழந்தை பார்க்கட்டும்.

“நல்லா இருப்பா கண்ணா!”

என்று மனம் நிறைந்து ஒருவர் வாழ்த்தும்போது, அந்த வாழ்த்தின் மதிப்பை குழந்தை உணரட்டும்.

அந்த அனுபவம் ஒரு நாள் புகைப்படமாக மட்டும் நிற்காது.

அது குழந்தையின் மனத்தில் ஈகை, இரக்கம், பகிர்வு, உணவின் மதிப்பு, பிறர் பசியைப் புரிந்துகொள்ளும் பண்புஆகியவற்றை விதைக்கும்.

ஆயிரம் ரூபாயிலும் அன்னதானம் செய்யலாம்!

அன்னதானம் செய்ய லட்சக்கணக்கான பணம் தேவையில்லை.

நம் சக்திக்கு ஏற்றபடி செய்யலாம்.

₹1000 இருக்கிறதா?

அந்தத் தொகையில் எத்தனை பேருக்கு உணவு வழங்க முடியும் என்று அந்தந்த ஊரின் உணவுச் செலவுக்கேற்ப திட்டமிடலாம்.

வீட்டிலேயே சுத்தமாகச் சமைத்துக் கொடுக்க முடிந்தால் இன்னும் பலருக்கு வழங்க முடியும்.

₹500 மட்டுமே இருக்கிறதா?

அதற்கேற்ப சிலருக்கு வழங்கலாம்.

அதுவும் முடியவில்லையா?

ஒருவருடைய பசியையாவது தீர்க்கலாம்.

தர்மத்தின் மதிப்பை அதன் தொகை மட்டும் தீர்மானிப்பதில்லை.

கொடுக்க வேண்டும் என்ற மனமும், கொடுக்கப்படும் பொருளின் தூய்மையும், பெறுபவருக்கான மரியாதையும் முக்கியம்.

எங்கு அன்னதானம் செய்யலாம்?

ஆதரவற்ற முதியோர் இல்லங்கள், அனாதை இல்லங்கள், அரசு மருத்துவமனைகளில் நோயாளிகளுடன் தங்கியிருக்கும் ஏழை உறவினர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள் பராமரிப்பு நிலையங்கள், வறுமையில் இருக்கும் குடும்பங்கள், உணவின்றித் தவிக்கும் முதியவர்கள் போன்ற உண்மையான தேவை உள்ள இடங்களைக் கண்டறிந்து அன்னதானம் செய்யலாம்.

அதேபோல், ஸ்ரீவைஷ்ணவ பாகவதர்களை அழைத்து முறையாக உபசரித்து ததீயாராதனையும் செய்யலாம்.

எங்கு கொடுத்தாலும் ஒரு விஷயத்தை மறந்துவிடக்கூடாது:

நாம் கொடுப்பது உணவு; அவமானம் அல்ல.

அன்னம் பெறுபவரைப் புகைப்படம் எடுத்து சமூக வலைத்தளங்களில் காட்சிப்பொருளாக்குவது தர்மத்தின் நோக்கமாக இருக்கக்கூடாது.

கொடுத்த கை பெருமைப்படுவதற்காக அல்ல; பசியுடைய வயிறு நிறைவதற்காகவே அன்னதானம்.

பிறந்தநாள் இப்படியும் இருக்கலாமே!

குழந்தையின் பிறந்தநாள் அன்று காலையில் நீராடி, திருமண் தரித்து, குடும்பத்துடன் எம்பெருமான் சந்நிதிக்குச் செல்லலாம்.

பெருமாளைச் சேவித்து, அர்ச்சனை செய்து, ஆசார்யர்கள் மற்றும் பெரியோர்களின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெறலாம்.

அதன் பின்னர் நமது வசதிக்கு ஏற்ப அன்னதானம் செய்யலாம்.

அல்லது ஸ்ரீவைஷ்ணவ பாகவதர்களுக்குத் ததீயாராதனை செய்யலாம்.

குழந்தையின் கைகளாலேயே உணவு வழங்கச் செய்யலாம்.

அன்று வீட்டிலும் எளிமையான சாத்த்விகமான உணவுடன் குடும்பமாக மகிழலாம்.

இதனால் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டமே இல்லாமல் போய்விடுவதில்லை.

மாறாக,

கொண்டாட்டத்திற்கு ஒரு தர்ம நோக்கம் கிடைக்கிறது.

பிறந்தநாளில் குழந்தைக்கு நாம் கொடுக்க வேண்டிய மிகப்பெரிய பரிசு!

பிறந்தநாளுக்கு நாம் குழந்தைக்கு எத்தனையோ பொருட்களை வாங்கிக் கொடுக்கிறோம்.

அவற்றில் பலவற்றை சில மாதங்களில் குழந்தையே மறந்துவிடும்.

ஆனால்,

“என்னுடைய பிறந்தநாளில் நான் பசியுடன் இருந்தவர்களுக்கு உணவு கொடுத்தேன்”

என்ற அனுபவத்தை ஒவ்வொரு ஆண்டும் குழந்தையின் மனத்தில் பதியச் செய்தால், அது அவனுடைய வாழ்க்கை முழுவதும் தொடரக்கூடிய ஒரு நற்பண்பாக மாறலாம்.

நாம் குழந்தைகளுக்குச் சேர்த்து வைக்க வேண்டியது பணம் மட்டும் அல்ல.

பண்பையும் சேர்த்து வைக்க வேண்டும்.

சொத்து மட்டும் அல்ல.

தர்மத்தையும் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.

வாங்கிக் கொள்வதை மட்டும் அல்ல.

கொடுத்துப் பழகுவதையும் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.

இறுதியாக...

ஒரு நாளில் வெட்டப்பட்ட கேக் மறுநாள் இருக்காது.

பலூன்கள் சில மணி நேரத்தில் காற்றிழந்துவிடும்.

அலங்காரங்கள் அகற்றப்பட்டுவிடும்.

விலையுயர்ந்த கொண்டாட்டத்தின் புகைப்படங்கள் மட்டும் கைப்பேசியில் மிச்சமிருக்கும்.

ஆனால்,

ஒரு பசியைத் தீர்த்த அன்னம் — ஒரு தர்மமாக மாறும்.

ஒரு பிஞ்சுக் கை கொடுத்த உணவு — அந்தக் குழந்தையின் மனத்தில் ஈகையின் விதையாக மாறும்.

ஒரு பிறந்தநாளில் கற்றுக்கொடுத்த தர்மம் — வாழ்நாள் முழுவதும் தொடரும் பண்பாக மாறலாம்.

ஆகவே குழந்தைகளின் பிறந்தநாளைக் கொண்டாடுவோம்.

ஆனால் பகட்டுக்காக மட்டும் அல்ல.

பகவத் நினைவோடு கொண்டாடுவோம்.
பாகவத கைங்கர்யத்தோடு கொண்டாடுவோம்.
பசியுடையோருக்கு அன்னமிட்டு கொண்டாடுவோம்.
பிஞ்சுக் கரங்களைக் கொடுக்கும் கரங்களாக மாற்றிக் கொண்டாடுவோம்.

பகட்டைக் குறைப்போம்!

பசியைத் தீர்ப்போம்!

குழந்தைகளுக்கு ஈகையைப் பழக்குவோம்!

பிறந்தநாளை தர்மத்தின் திருநாளாக்குவோம்!