1. செல்வப் பெருக்கினால் பகவானை மறப்பதற்குக் காரணம் என்ன?
வறுமையில் இருந்தபோது தெய்வத்தை நாடிய மனம், செல்வம் வந்தவுடன் மாறுவதற்குக் காரணம் "ரஜோ குணம்" மற்றும் "தமோ குணம்" மேலோங்குவதே ஆகும். செல்வம் சேரும்போது மனிதனுக்குள் 'நான்', 'எனது' என்ற அகங்காரம் பிறக்கிறது. இதற்கு சாஸ்திர ரீதியாக "மதம்" (செல்வச் செருக்கு) என்று பெயர்.
ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் (10.10.8) நாரதர் நளகூவரன், மணிக்ரீவன் என்ற குபேரனின் புதல்வர்களுக்கு சாபமளிக்கும் போது செல்வச் செருக்கின் தன்மையைப் பற்றிக் கூறுகிறார்:
*ந யத்ர ஷ்ரவணாதீனி ரக்ஷந்தி மனுஜம் ந்ருப |*
*ப்ரமத்தம் ஷ்ரம-விகிராந்தம் மதேன மஹதாபி ச ||*
*பொருள்:*
பெரும் செல்வத்தினால் மதம் பிடித்த (செருக்குற்ற) மனிதனுக்கு, சாஸ்திரக் கேள்விகளோ அல்லது பெரியோர்களின் அறிவுரைகளோ அவனது புத்தியைக் காப்பதில்லை. செல்வச் செருக்கு அவனுடைய விவேகத்தைக் குருடாக்கிவிடுகிறது.
பணம் இருந்தால் எதையும் விலைக்கு வாங்கிவிடலாம், எவரையும் பணிய வைக்கலாம் என்ற எண்ணம் தோன்றுவதற்குக் காரணம், மாயை அவனது புத்தியை மறைப்பதுதான். "இந்தச் செல்வம் இறைவனால் தற்காலிகமாகக் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு கருவி" என்பதை மறந்து, தானே எல்லாவற்றிற்கும் அதிபதி என்று நினைப்பதே இந்த வீழ்ச்சிக்குக் அடிப்படை.
2. இறைவனை மறப்பதால் சூழும் பாவங்களும் அதன் விளைவுகளும்
கஷ்ட காலத்தில் துணையாக இருந்த தெய்வத்தை, நல்ல நிலை வந்தவுடன் மறந்துவிடுபவர்களுக்கு "கிருதக்னதா பாவம்" (நன்றி மறத்தல்) உண்டாகிறது. சாஸ்திரங்களில் நன்றி மறப்பது மிகப்பெரிய பாவமாகக் கருதப்படுகிறது.
ஸ்ரீமத் ராமாயணத்தில் லட்சுமணன் சுக்ரீவனுக்கு எச்சரிக்கை விடுத்துக் கூறுவதாக வரும் பிரமாணம்:
*பிரம்மக்னே ச சுராபே ச சோரே பக்னவ்ரதே ததா |*
*நிஷ்க்ருதிர் விஹிதா சத்பி: கிருதக்னே நாஸ்தி நிஷ்க்ருதி: ||*
*பொருள்:*
பிரம்மஹத்தி செய்பவன், மது அருந்துபவன், திருடன், விரதத்தை முறித்தவன் ஆகியோருக்குக் கூட சாஸ்திரங்களில் பிராயச்சித்தம் (மன்னிப்பு) உண்டு. ஆனால், தனக்குச் செய்த நன்மையை மறந்து நன்றி கெட்ட தனமாக நடப்பவனுக்கு (கிருதக்னன்) எக்காலத்திலும் விமோசனமே இல்லை.
*விளையும் தீமைகள்:*
*லக்ஷ்மி கடாக்ஷம் நீங்குதல்:* எங்கு அகங்காரமும் நன்றி மறத்தலும் இருக்கிறதோ, அங்கிருந்து மகாவிஷ்ணுவின் அருளும், மகாலட்சுமியும் விலகிவிடுவாள்.
*புத்தி பிரம்மை:* தர்ம சிந்தனை மழுங்கி, தவறான வழிகளில் பணம் செலவாகி அழிந்துபோகும்.
*அடுத்த பிறவியில் தரம் தாழ்ந்த நிலை:* இப்பிறவியில் செல்வத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்தினால், அடுத்த பிறவியில் கடுமையான வறுமையும், கல்வியறிவற்ற நிலையும் மீண்டும் தொடரும்.
3. ஆலய அர்ச்சகர்களை ஏவலாட்களாக நடத்துவதனால் ஏற்படும் வினைகள்
கோவிலில் சன்னதியில் பகவானுக்கு ஆராதனை செய்யும் அர்ச்சகர்கள் (ஆராதகர்கள்), வெறும் மனிதர்கள் அல்லர். அவர்கள் இறைவனுக்கும் பக்தனுக்கும் இடையே பாலமாக இருந்து, மந்திர பூர்வமாக இறைவனை ஆவாகனம் செய்து பூஜிப்பவர்கள். அவர்களைப் பண பலத்தால் ஏவலாட்களைப் போல நடத்துவதும், அதிகாரத் தோரணையில் பேசுவதும் "பாகவத அபசாரம்" மற்றும் "அர்ச்சக அபசாரம்" என்னும் மகா பாவத்திற்கு வழிவகுக்கும்.
பத்ம புராணத்தில் சிவபெருமான் பார்வதி தேவிக்கு உபதேசிக்கும் போது இவ்வாறு கூறுகிறார்:
*அர்ச்சகஸ்ய அபசாரேண அர்ச்சா அபசாரோ பவேத் த்ருவம் |*
*தஸ்மாத் சர்வ பிரயத்னேன அர்ச்சகம் ந அபமானயேத் ||*
*பொருள்:*
ஆலயத்தில் பூஜை செய்யும் அர்ச்சகருக்குச் செய்யும் அபசாரமானது (அவமதிப்பு), நேரடியாக அந்த சன்னதியில் வீற்றிருக்கும் பகவானுக்கே செய்யும் அபசாரமாக மாறிவிடுகிறது. எனவே, எக்காரணம் கொண்டும், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அர்ச்சகரை அவமதிக்கக் கூடாது.
*அர்ச்சக அவமதிப்பால் ஏற்படும் சாஸ்திர வினைகள்:*
*1. வம்ச விருத்தி தடைபடுதல்:* இறைப் பணியில் இருக்கும் அந்தணர்களையோ, அர்ச்சகர்களையோ பணத் திமிரால் அவமதித்தால், அந்த வம்சத்தில் நல்ல சந்ததி பிறப்பது தடைபடும் (புத்திர தோஷம் ஏற்படும்).
*2. செய்த புண்ணியம் அழிதல்:* ஒருவன் தன் வாழ்நாளில் செய்த அத்தனை தான தர்மங்களும், யாகங்களும், வழிபாடுகளும் இந்த ஒரே ஒரு பாகவத அபசாரத்தினால் முற்றிலும் அழிந்து சாம்பலாகிவிடும்.
*3. பிராரப்த கர்மாவின் வீரியம்:* எந்தப் பணம் தமக்கு எல்லாம் என்று குதித்தார்களோ, அதே பணத்தைக் கொண்டு தீர்க்க முடியாத தீராத நோய்களும், மன உளைச்சல்களும் குடும்பத்தில் வந்து சேரும்.
முடிவாக,
செல்வமும் வசதி வாய்ப்புகளும் நாம் முற்பிறவியில் செய்த நல்வினைகளின் (புண்ணியத்தின்) பயனாக இப்பிறவியில் தற்காலிகமாகக் கிடைப்பவை. புண்ணியக் கணக்கு தீர்ந்தவுடன் பணம் நம்மை விட்டுப் போய்விடும். ஆனால், பணம் இருக்கும்போது நாம் செய்யும் பாவங்களும், காட்டும் அகங்காரமும் நம்முடைய கர்மக் கணக்கில் 'பாவமாக' எழுதப்பட்டு, அடுத்தடுத்த பிறவிகளில் நம்மை வறுமையிலும் நரக வேதனையிலும் தள்ளும்.
எனவே, பிசினஸில் எவ்வளவு பெரிய உயரத்திற்குச் சென்றாலும், "இவை அனைத்தும் இறைவன் பிச்சை போட்டது" என்ற பணிவோடு, சன்னதிக்குச் சென்று தலைவணங்கி, அங்குள்ள அர்ச்சகர்களை இறைவனின் பிரதிநிதிகளாக மதித்து நடக்க வேண்டும். அதுவே செல்வத்தைத் தக்க வைப்பதற்கும், ஆன்மீக உய்வுக்கும் ஒரே நல்வழியாகும்.