விரதம் என்பது வசதிக்கேற்ப மாற்றிக்கொள்ளும் வழிபாடு அல்ல! சங்கல்பித்த நியமத்தைச் சௌகரியத்திற்காக மாற்றுவது விரதமல்ல!

இன்றைக்கு “விரதம்” என்ற சொல்லுக்கு மிகவும் எளிமையான பொருள் கொடுக்கப்பட்டுவிட்டது.

“இன்று சாப்பிடாமல் இருக்கிறேன்.”

“முடியவில்லை என்றால் பால் குடித்துக்கொள்கிறேன்.”

“அதுவும் முடியவில்லை என்றால் பழம் சாப்பிடுகிறேன்.”

“கொஞ்சம் தயிர் மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.”

“காலையில் விரதம்; மாலையில் பார்த்துக்கொள்ளலாம்.”

“இன்றைக்கு முடியவில்லை; மாலையைக் கழற்றிவிடுகிறேன்.”

“அடுத்த வாரம் திரும்ப மாலை போட்டுக்கொள்கிறேன்.”

இப்படித் தனக்குத் தோன்றியபடி ஒரு நியமத்தை ஆரம்பிப்பதும், தனக்குச் சிரமம் வந்ததும் அதன் விதியைத் தானே மாற்றுவதும் சாஸ்திரம் கூறுகின்ற விரதத்தின் லக்ஷணம் அல்ல.

விரதம் என்பது வயிற்றுக்கு மட்டும் போடப்படும் கட்டுப்பாடு அல்ல.
மனம், வாக்கு, சரீரம், உணவு, இந்திரியங்கள், நடத்தை — அனைத்தையும் ஒரு சாஸ்திர நியமத்திற்குள் நிறுத்துவதுதான் விரதம்.

விரதம் என்றால் என்ன?

“விரதம்” என்பதன் அடிப்படைத் தன்மை நியமம்.

ஒரு குறிப்பிட்ட தேவதாப்ரீதிக்காகவோ, பகவத்ப்ரீதிக்காகவோ, சாஸ்திரம் விதித்த ஒரு அனுஷ்டானத்தை உரிய சங்கல்பத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்குரிய காலம் முடியும்வரை அதன் விதிகளையும் விலக்குகளையும் கடைப்பிடிப்பதே விரதம்.

பிரம்மவைவர்த்த புராணத்தில் விரதத்தைத் தொடங்கும்போதே,

வ்ரதோபவாஸம் ஸங்கல்ப்ய
ஸ்ரீக்ருஷ்ணப்ரீதிபூர்வகம் ।

என்று சங்கல்பத்துடன் விரதத்தை அனுஷ்டிக்கச் சொல்கிறது.

இதிலேயே முக்கியமான விஷயம் இருக்கிறது.

விரதத்திற்கு சங்கல்பம் உண்டு.
சங்கல்பத்திற்கு நியமம் உண்டு.
நியமத்திற்கு எல்லை உண்டு.
அதை மீறினால் விரதபங்கம் என்ற ஒன்றும் உண்டு.

எனவே விரதம் என்பது காலையில் எழுந்தவுடன் திடீரென்று மனதில் தோன்றிய ஒரு தீர்மானமல்ல.

எல்லா விரதங்களுக்கும் பொதுவான பத்து தர்மங்கள்

கருடபுராணம் மிக அழகாக எல்லா விரதங்களுக்கும் பொதுவான தர்மங்களைச் சொல்கிறது:

க்ஷமா ஸத்யம் தயா தானம்
சௌசமிந்த்ரியநிக்ரஹஃ ।
தேவபூஜாக்னிஹவனே
ஸந்தோஷோऽஸ்தேயமேவ ச ।
ஸர்வவ்ரதேஷ்வயம் தர்மஃ
ஸாமான்யோ தசதா ஸ்ம்ருதஃ ॥

அதாவது,

க்ஷமா — பொறுமை
சத்யம் — உண்மை
தயா — இரக்கம்
தானம் — கொடுக்கும் மனம்
சௌசம் — தூய்மை
இந்திரிய நிக்ரஹம் — புலனடக்கம்
தேவபூஜை
ஹோமம்
சந்தோஷம் — மனநிறைவு
அஸ்தேயம் — பிறர் பொருளை அபகரிக்காமை

ஆகிய பத்தும் எல்லா விரதங்களுக்கும் பொதுவான தர்மங்கள் என்று கூறப்படுகின்றன.

இதிலிருந்து ஒரு விஷயம் மிகத் தெளிவு:

சாப்பிடாமல் இருப்பவன் மட்டுமே விரதஸ்தன் அல்ல.
தன்னை அடக்கிக்கொள்பவனே விரதஸ்தன்.

உணவை விட்டுவிட்டு கோபத்தை விடவில்லை என்றால் விரதத்தின் நோக்கம் நிறைவேறவில்லை.

உணவை விட்டுவிட்டு பொய் பேசினால் நியமம் முழுமையடையவில்லை.

உணவை விட்டுவிட்டு பிறரை நிந்தித்தால் அது இந்திரியநிக்ரஹமாகாது.

உணவை விட்டுவிட்டு காமம், குரோதம், லோபம், பொறாமை, அகங்காரம் ஆகியவற்றுக்கு இடம் கொடுத்தால் விரதத்தின் உள்ளார்ந்த நோக்கமே சிதைகிறது.

“முடியவில்லை; பால் குடித்தேன்!” — இது எப்போது சரி?

இங்கேதான் மிகப் பெரிய குழப்பம் ஏற்படுகிறது.

மகாபாரதத்தில் விதுரநீதியில்,

அஷ்டௌ தான்யவ்ரதக்நானி
ஆபோ மூலம் பலம் பயஃ ।
ஹவிர்ப்ராஹ்மணகாம்யா ச
குரோர்வசனமௌஷதம் ॥

என்று வருகிறது.

ஜலம், மூலம், பழம், பால், ஹவிஸ், பிராமணருக்குரிய வேண்டுதல், குருவின் வாக்கு, மருந்து ஆகிய எட்டும் விரதத்தை அழிப்பவையல்ல என்று கூறப்படுகிறது.

இதைக் கொண்டு,

“அப்படியானால் எந்த விரதத்திலும் பால் குடிக்கலாம்; பழம் சாப்பிடலாம்!”

என்று முடிவு செய்யக்கூடாது.

இதன் பொருள், இவை விரததர்மத்தில் அனுமதிக்கப்பட்ட ஆதரவுப் பொருட்களாக வரக்கூடியவை என்பதே. ஆனால் ஒருவர் மேற்கொண்டிருக்கும் குறிப்பிட்ட விரதத்தின் தனிப்பட்ட விதி நிர்ஜலமாக இருக்க வேண்டும் என்று கூறினால், அந்த விதியே அவருக்குப் பிரதானம்.

ஒரு விரதத்தில் பலாஹாரம் விதிக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

மற்றொன்றில் நக்தம் இருக்கலாம்.

மற்றொன்றில் ஒருபொழுது உணவு இருக்கலாம்.

மற்றொன்றில் முழு உபவாசம் இருக்கலாம்.

எனவே,

சாஸ்திரம் கொடுத்த அனுகல்பத்தைப் பயன்படுத்துவது வேறு;
தனக்குச் சௌகரியமாகத் தானே புதிய அனுகல்பத்தை உருவாக்குவது வேறு.

இந்த இரண்டையும் கலக்கக்கூடாது.

“எனக்குத் தாங்கவில்லை; அதனால் விதியை மாற்றிவிட்டேன்!”

இதுவே விரதத்தில் தவிர்க்க வேண்டிய மனநிலை.

விரதத்தை ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பே,

இந்த விரதம் என்ன?
இதன் காலம் என்ன?
இதன் உணவுநியமம் என்ன?
எதைச் செய்ய வேண்டும்?
எதைச் செய்யக்கூடாது?
எப்போது முடிக்க வேண்டும்?
எப்படி முடிக்க வேண்டும்?

என்பதை அறிந்துகொண்டுதான் ஆரம்பிக்க வேண்டும்.

அறியாமல் சங்கல்பம் செய்துவிட்டு, பாதியில் விதியை மாற்றுவது சரியான முறை அல்ல.

உண்மையான நோய், மருந்து அவசியம், தவிர்க்க இயலாத ஆபத்து போன்ற சூழ்நிலைகள் வேறு. மருந்தைச் சாஸ்திரமே விரதத்தை அழிக்காதவற்றுள் குறிப்பிடுகிறது.

ஆனால் சௌகரியமின்மையையே ஆபத்தாக மாற்றிக்கொண்டு விரதவிதியை மாற்ற முடியாது.

விரதத்தை ஆரம்பித்துவிட்டு மனம்போனபடி நிறுத்தலாமா?

கூடாது.

சங்கல்பித்த விரதத்தை அலட்சியம், ஆசை, கோபம், சோம்பல் போன்ற காரணங்களால் பாதியில் விட்டுவிடுவதை சாஸ்திரம் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

விரதபங்கத்திற்கு பிராயச்சித்தம் பற்றியே தர்மநூல்கள் பேசுகின்றன. சில விரதபங்க நிலைகளில் உபவாசம் செய்து மீண்டும் விரதத்தைத் தொடரும் விதியும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இதிலிருந்து புரிந்துகொள்ள வேண்டியது:

விரதம் ஒரு பொழுதுபோக்கு தீர்மானமல்ல.
சங்கல்பித்த பின் அதற்கு சாஸ்திரபூர்வமான பொறுப்பு வருகிறது.

அதேபோல மாலை தரித்தல் போன்ற குறிப்பிட்ட தீக்ஷை அல்லது விரதாசாரங்களில், அந்தந்த சம்பிரதாய விதி என்ன என்பதை அறியாமல்,

“இன்று போட்டுக்கொள்கிறேன்; நாளை கழற்றுகிறேன்; மீண்டும் வசதியானபோது போட்டுக்கொள்கிறேன்”

என்ற மனப்போக்கு சரியல்ல.

மாலை என்பது அலங்காரமல்ல; நியமத்தின் வெளிப்புற அடையாளமாக ஏற்றுக்கொண்டிருந்தால், அந்த நியமத்திற்கேற்பவே நடக்க வேண்டும்.

விரதகாலத்தில் உணவைக் காட்டிலும் பெரிய கட்டுப்பாடு — இந்திரிய நிக்ரஹம்

விரதம் என்றவுடன் மக்கள் முதலில் கேட்பது:

“என்ன சாப்பிடலாம்?”

சாஸ்திரம் அதோடு நிறுத்தவில்லை.

எப்படிப் பேச வேண்டும்?

எப்படி நடக்க வேண்டும்?

எதைப் பார்க்கக்கூடாது?

எதில் ஈடுபடக்கூடாது?

எதை நினைக்கக்கூடாது?

என்பதையும் விரதாசாரத்தின் பகுதியாக்குகிறது.

விரதநியமங்களில் பகலுறக்கம், தாம்பூலம், மைதுனம் போன்றவை விரதத்தைப் பாதிப்பவையாகத் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

ஆகவே,

வயிறு மட்டும் பட்டினியாக இருந்து இந்திரியங்கள் அனைத்தும் கட்டுப்பாடின்றி அலைந்தால் அதுவே விரதத்தின் பூர்ண லக்ஷணம் அல்ல.

பரான்னம் — விரதகாலத்தில் முக்கியமான விலக்கு

விரதநியமங்களில் மீண்டும் மீண்டும் குறிப்பிடப்படும் முக்கியமான ஒன்று பரான்னம்.

காம்ஸ்யம் மாம்ஸம் மஸூரஞ்ச
சணகம் கோரதூஷகம் ।
சாகம் மது பரான்னஞ்ச
த்யஜேதுபவஸன் ஸ்த்ரியம் ॥

என்று விரதநியமம் பரான்னத்தையும் விலக்குகிறது.

“பரான்னம்” என்பது பொதுவாகப் பிறருடைய அன்னம், பிறர் சமைத்த உணவு முதலான பொருள்களில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

எனவே விரதம் என்று சங்கல்பித்துவிட்டு,

கடைகளில் உண்பது,
விடுதிகளில் உண்பது,
எங்கு கிடைத்தாலும் வாங்கிச் சாப்பிடுவது,

போன்றவற்றை விரதாசாரத்தின் இயல்பான பகுதியாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.

குறிப்பிட்ட விரதத்தின் விதியும், ஆச்சார்ய உபதேசமும் முதன்மை.

மது — மாம்சம் — மைதுனம்

விரதகாலத்தில் இவற்றுக்கு இடமே இல்லை.

பல விரதவிதிகளில் மாம்சம் நேரடியாக விலக்கப்படுகிறது. மைதுனம் விரதபங்கத்திற்குரிய காரணமாகவே குறிப்பிடப்படுகிறது. சில வைஷ்ணவ விரதவிதிகளில் சுரா — மது என்பதும் வெளிப்படையாக விலக்கப்பட்டுள்ளது.

இதில் “கொஞ்சம்”, “ஒருமுறை”, “அவசியமாகிவிட்டது”, “விரதம் உணவுக்குத்தானே?” போன்ற சுயவிளக்கங்களுக்கு இடமில்லை.

விரதம் இந்திரிய நிக்ரஹம் என்றால் மைதுன நிக்ரஹமும் அதற்குள் வருகிறது.
விரதம் சௌசம் என்றால் மது–மாம்ச விலக்கும் அதற்குள் வருகிறது.

விரதகாலத்தில் தவிர்க்க வேண்டிய மனதின் குற்றங்கள்

விரதம் உணவுப் பட்டியல் மட்டுமல்ல என்பதால்,

கோபம்,
பொய்,
பிறரை நிந்தித்தல்,
புறங்கூறுதல்,
திருட்டு,
ஹிம்சை,
காமச்சிந்தனை,
அளவில்லாத உறக்கம்,
இந்திரிய சுகங்களில் மூழ்குதல்

போன்றவற்றையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.

நாரதபுராணத்தில் வைஷ்ணவ விரதநியமத்தை விவரிக்கும் இடத்தில் பராபவாதம், பைசுன்யம், ஸ்தேயம், ஹிம்சை, ரதி, க்ரோதம், அந்ருதவாக்கியம் முதலியவற்றை விலக்கச் சொல்கிறது.

இதுதான் விரதத்தின் உண்மையான ஆழம்.

வாய்க்கு மட்டும் விரதமல்ல;
கண்ணுக்கும் விரதம் வேண்டும்.
காதுக்கும் விரதம் வேண்டும்.
நாவுக்கும் விரதம் வேண்டும்.
மனத்திற்கும் விரதம் வேண்டும்.
இந்திரியங்கள் அனைத்திற்கும் நியமம் வேண்டும்.

நித்யகர்மாவை விட்டுவிட்டு விரதம் செய்வதா?

ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் விரதம் என்ற பெயரில் நித்யகர்மாவை அலட்சியம் செய்வது சரியான அணுகுமுறை அல்ல.

விரதவிதியை விவரிக்கும் புராணப்பகுதியில்கூட சந்த்யா, தர்ப்பணம், ஆஹ்னிகம், நித்யபூஜை ஆகியவற்றைச் செய்தபின் விரத அனுஷ்டானம் தொடர்வதாகவே விவரிக்கப்படுகிறது.

அதாவது,

விரதம் நித்யகர்மாவிற்கு மாற்று அல்ல.
நித்யகர்மத்தின் மீது ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் விசேஷ நியமமே விரதம்.

நித்யம் செய்ய வேண்டியதை விட்டுவிட்டு, தானாக உருவாக்கிக்கொண்ட ஒரு விரதத்தை மட்டும் பெரிதாக நினைப்பது அனுஷ்டான வரிசையைத் தலைகீழாக்கிவிடும்.

லௌகீக வழக்கம் எல்லாம் சாஸ்திர விரதமாகிவிடாது

இது மிகவும் முக்கியம்.

ஒரு ஊரில் பலர் செய்கிறார்கள்.

ஒரு குடும்பத்தில் பல வருடங்களாக நடக்கிறது.

சமூக ஊடகத்தில் ஆயிரக்கணக்கானோர் செய்கிறார்கள்.

யாரோ ஒருவர் “இதைச் செய்தால் இந்தப் பலன் கிடைக்கும்” என்று கூறுகிறார்.

இதனால் மட்டும் அது சாஸ்திரவிதியான விரதமாகிவிடாது.

வழக்கம் வேறு.
குடும்பாசாரம் வேறு.
தேசாசாரம் வேறு.
சாஸ்திரவிதியான விரதம் வேறு.

ஒரு வழக்கத்தைப் பின்பற்றுவதாக இருந்தால் அதை வழக்கம் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

சாஸ்திரத்தில் இல்லாத ஒன்றை உருவாக்கி அதற்கு “சாஸ்திர விரதம்” என்ற முத்திரையை இடக்கூடாது.

ஸ்ரீவைஷ்ணவனுடைய விரதத்தின் மையம் என்ன?

தென்னாசாரிய ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் பகவத் கைங்கர்யமே வாழ்க்கையின் மையம்.

எனவே விரதமும்,

“நான் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டேன்; எனக்கு இந்தப் பலன் வேண்டும்”

என்ற வியாபார மனப்பான்மையாக மாறக்கூடாது.

உடலை வருத்திக்காட்டுவது விரதத்தின் உயர்வு அல்ல.

பகவத்ப்ரீதி, சாஸ்திரநிஷ்டை, ஆச்சார்ய சம்பந்தம், இந்திரிய நிக்ரஹம், சாத்விகம், பகவத்–பாகவத கைங்கர்யத்திற்கு ஏற்ற மனநிலை ஆகியவற்றை வளர்க்கும் நியமமாக விரதத்தை அணுக வேண்டும்.

பாகவதத்தில் தானம், விரதம், தவம், ஹோமம், ஜபம், ஸ்வாத்யாயம், சம்யமம் முதலியவை ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடத்தில் பக்தியை வளர்க்கும் சாதனங்களாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

அதனால் விரதத்தின் உயர்ந்த பலன் வயிற்றை வருத்திய பெருமையல்ல; பகவத்பக்தி வளர்வதே அதன் உயர்ந்த நோக்கம்.

விரதம் மேற்கொள்வதற்கு முன் நினைவில் கொள்ள வேண்டியவை

ஒரு விரதத்தை ஆரம்பிப்பதற்கு முன் அதன் சாஸ்திர ஆதாரம், அதிகாரம், காலம், சங்கல்பம், உணவுநியமம், விலக்குகள், முடிக்கும் முறை ஆகியவற்றைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

தெரியவில்லை என்றால் சம்பிரதாயம் அறிந்த ஆச்சார்யர் அல்லது அதிகாரியிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஆரம்பித்தபின்,

“இது கொஞ்சம் கஷ்டமாக இருக்கிறது; இதை மாற்றிக்கொள்கிறேன்”

என்று விதியைத் தானே எழுதிக்கொள்ளக்கூடாது.

சங்கல்பம் செய்வதற்கு முன் யோசிக்கலாம்.
சங்கல்பித்தபின் நியமத்தை மதிக்க வேண்டும்.

விரதம் — உடலை வருத்துவதற்கல்ல; உள்ளத்தை ஒழுங்குபடுத்துவதற்கு!

விரதம் நம்முடைய வசதிக்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒன்றல்ல.

நம்முடைய வசதிகளை ஒரு நியமத்திற்குள் கொண்டுவருவதற்காக அமைந்ததே விரதம்.

பசி மட்டும் விரதமல்ல.
புலனடக்கமே விரதத்தின் உயிர்.

உணவை மட்டும் விடுவது விரதமல்ல.
தவறான நடத்தையையும் விட வேண்டும்.

மாம்சத்தை மட்டும் விடுவது போதாது.
கோபத்தையும் விட வேண்டும்.

மது மட்டும் விலக்கப்பட வேண்டியதல்ல.
மனமாசும் விலக வேண்டும்.

மைதுனத்தை மட்டும் கட்டுப்படுத்துவது போதாது.
மனமும் இந்திரியங்களும் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும்.

பரான்னத்தை மட்டும் விலக்குவது போதாது.
பரநிந்தையையும் விலக்க வேண்டும்.

இதுதான் விரதம்.

விரதம் என்பது — “என்னால் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு” என்ற சௌகரிய ஒப்பந்தமல்ல; “நான் ஏற்றுக்கொண்ட நியமத்தில் நிலைத்திருப்பேன்” என்ற தர்ம சங்கல்பம்!

முக்கியப் பிரமாணங்கள்

கருடபுராணம்

க்ஷமா ஸத்யம் தயா தானம்
சௌசமிந்த்ரியநிக்ரஹஃ ।
தேவபூஜாக்னிஹவனே
ஸந்தோஷோऽஸ்தேயமேவ ச ।
ஸர்வவ்ரதேஷ்வயம் தர்மஃ
ஸாமான்யோ தசதா ஸ்ம்ருதஃ ॥

எல்லா விரதங்களுக்கும் பொதுவான பத்து தர்மங்களை இது நிர்ணயிக்கிறது.

மகாபாரதம் — விதுரநீதி

அஷ்டௌ தான்யவ்ரதக்நானி
ஆபோ மூலம் பலம் பயஃ ।
ஹவிர்ப்ராஹ்மணகாம்யா ச
குரோர்வசனமௌஷதம் ॥

ஜலம், மூலம், பழம், பால், ஹவிஸ், பிராமணருக்குரிய வேண்டுதல், குருவின் வாக்கு, மருந்து ஆகியவை விரதத்தை அழிக்காதவை என்கிறது.

விரதகாலப் பரான்ன விலக்கு

காம்ஸ்யம் மாம்ஸம் மஸூரஞ்ச
சணகம் கோரதூஷகம் ।
சாகம் மது பரான்னஞ்ச
த்யஜேதுபவஸன் ஸ்த்ரியம் ॥

பரான்னம் உள்ளிட்டவற்றை உபவாச நியமத்தில் விலக்குகிறது.

பிரம்மவைவர்த்த புராணம்

வ்ரதோபவாஸம் ஸங்கல்ப்ய
ஸ்ரீக்ருஷ்ணப்ரீதிபூர்வகம் ।

விரதம் சங்கல்பபூர்வமாகவும் பகவத்ப்ரீதியை முன்னிட்டும் அனுஷ்டிக்கப்படுவதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

ஏகாதசி — தனியாக அறிய வேண்டிய மஹாவிரதம்

ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் ஏகாதசி விரதத்திற்கு விசேஷமான இடமும், தனியான திதிநிர்ணயம், தசமி–ஏகாதசி–த்வாதசி நியமங்கள், உபவாசம், ஜாகரணம், பாரணை முதலிய விரிவான விதிகளும் உள்ளன.

ஆகையால் ஏகாதசியை மற்ற பொதுவான விரதங்களோடு சில வரிகளில் கலந்து எழுதுவது முறையல்ல.

“ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் ஏகாதசி விரதம் — சாஸ்திரம் விதித்த முழுமையான நியமங்கள் என்ன?”

என்பதைத் தனியாக விரிவான பிரமாணங்களுடன் காண்போம்.