பிறர் குறை காணாதிருத்தல் — பாகவதனின் அடிப்படை தர்மம்!

ஒருவன் எத்தனை வேதங்களைப் படித்திருந்தாலும், எத்தனை திவ்யப் பிரபந்தங்களைச் சேவித்திருந்தாலும், எத்தனை திவ்யதேசங்களுக்குச் சென்றிருந்தாலும், எத்தனை கைங்கர்யங்களைச் செய்திருந்தாலும் — அவனுடைய கண்கள் எப்போதும் பிறருடைய குறைகளையே தேடிக்கொண்டிருந்தால், அவன் முதலில் திருத்திக்கொள்ள வேண்டியது பிறரை அல்ல; தன்னைத்தான்.

ஏனெனில் பிறர் குறை காணாதிருத்தல் என்பது வெறும் நாகரிகம் அல்ல; உயர்ந்த மனித தர்மம். பாகவதனுக்கு அது இன்னும் முக்கியமான ஆத்ம குணம்.

அதிலும் குறிப்பாக, ஒரு பாகவதனுடைய குறையை ஆராய்வது, அதை மற்றவர்களிடம் எடுத்துச் சொல்வது, அவருடைய பிறப்பு, குலம், செல்வம், கல்வி, தோற்றம், இருப்பிடம், பழைய வாழ்க்கை போன்றவற்றை வைத்து அவரைத் தாழ்வாக மதிப்பிடுவது — ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் மிகக் கடுமையாகத் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. பிள்ளை லோகாசார்யரின் ஸ்ரீவசனபூஷண மரபு விளக்கங்களிலும் பாகவதரைப் பிறப்பு, அறிவு, செல்வம், செயல்கள் முதலியவற்றால் தாழ்வாக எண்ணுதல் பாகவத அபசாரத்தின் பகுதியாக விளக்கப்படுகிறது.

பிறருடைய குறையை ஆராய்வதே வேண்டாம் என்கிறான் கண்ணன்

ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் உத்தவனிடம் பகவான் கூறும் மிக நேரடியான உபதேசம்:

“பரஸ்வபாவகர்மாணி
ந ப்ரஶம்ஸேந்ந கர்ஹயேத் ।
விஶ்வமேகாத்மகம் பஶ்யன்
ப்ரக்ருத்யா புருஷேண ச ॥”

— ஸ்ரீமத் பாகவதம் 11.28.1

பிறருடைய இயல்புகளையும் செயல்களையும் எடுத்துக்கொண்டு புகழ்வதிலும் நிந்திப்பதிலும் ஈடுபடாதே என்பது இதன் நேரடியான உபதேசம்.

இதற்கு அடுத்த ச்லோகம் இன்னும் கடுமையான எச்சரிக்கையைத் தருகிறது:

“பரஸ்வபாவகர்மாணி
ய: ப்ரஶம்ஸதி நிந்ததி ।
ஸ ஆஶு ப்ரஶ்யதே ஸ்வார்த்தாத்
அஸத்யபிநிவேஶத: ॥”

பிறருடைய இயல்பையும் செயல்களையும் பற்றிப் புகழ்தல்–நிந்தித்தல் என்ற பற்றில் ஈடுபடுகிறவன் தன்னுடைய உண்மையான ஆன்மிக நன்மையிலிருந்து விரைவில் வழுவுகிறான் என்று கூறப்படுகிறது.

ஆகவே,

“அவர் அப்படி இருக்கிறார் தெரியுமா?”
“இவர் இப்படிச் செய்தார் தெரியுமா?”
“அவருடைய பழைய விஷயம் தெரியுமா?”
“இவர் உண்மையில் எந்தக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் தெரியுமா?”

என்று பாகவதர்களுடைய குறைகளைத் தேடித் திரிந்து, அவற்றைச் சேகரித்து, பிறரிடம் எடுத்துச் சொல்வது பாகவத லக்ஷணம் அல்ல.

பிறர் குறையை அறிந்தவன் ஞானி அல்ல; அறிந்த குறையைப் பரப்பாமல் தன் நாவைக் காப்பவனே விவேகி. பாகவதனுடைய குறையைத் தேடாமல் அவனுடைய பகவத் சம்பந்தத்தைப் பார்க்கிறவனே பாகவத தர்மத்தை உணர்ந்தவன்.

குறை தெரிந்துவிட்டால் என்ன செய்வது?

இதில் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒருவருடைய நன்மைக்காக உண்மையிலேயே அவரைத் திருத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருக்கலாம். அப்போது நோக்கம் அவரை அவமானப்படுத்துவது அல்ல; அவருக்கு உதவுவது.

அப்படிப்பட்ட அறிவுரை பொதுமன்றத்தில் அவமானப்படுத்தும் சாடலாக மாறக்கூடாது.

அவரிடம் தனிப்பட்ட முறையில், மரியாதையோடு, அவரது மனம் உடையாதபடி, அவருடைய நன்மையை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு பேசுவதே தர்மத்திற்கு ஏற்ற அணுகுமுறை.

ஏனெனில் பகவத்கீதை வாக்கின் தவத்தை இப்படிச் சொல்கிறது:

“அநுத்வேககரம் வாக்யம்
ஸத்யம் ப்ரியஹிதம் ச யத் ।
ஸ்வாத்யாயாப்யஸனம் சைவ
வாங்மயம் தப உச்யதே ॥”

— பகவத்கீதை 17.15

ஒரு வார்த்தை உண்மையாக மட்டும் இருந்தால் போதாது. அது உத்வேகத்தை உண்டாக்காததாகவும், இனிமையானதாகவும், நன்மையைத் தருவதாகவும் இருக்க வேண்டும்; அதுவே வாக்கின் தவம் என்று கீதை கூறுகிறது.

அதனால்,

“நான் உண்மையைத்தானே சொன்னேன்!”

என்ற காரணம் மட்டும் கடுமையான வார்த்தைகளுக்கான நியாயமாகிவிடாது.

ஒருவரைத் திருத்துவதற்காகச் சொல்லப்படும் வார்த்தை அவரைத் தூக்கி நிறுத்த வேண்டும்; கீழே தள்ளக்கூடாது.

அது ஒரு புண்ணின் மீது மயிலிறகால் மருந்து தடவுவதுபோல் இருக்க வேண்டும்.

குத்திக் கிழிப்பது திருத்துதல் அல்ல.
அவமானப்படுத்துவது உபதேசம் அல்ல.
பலர் முன்னிலையில் குறையை வெளிப்படுத்துவது ஹிதம் அல்ல.
குறை கேட்டவுடன் மற்றவர்களிடம் எடுத்துச் செல்வது கைங்கர்யம் அல்ல.

ஒருவர் எதிர்த்துப் பேசினால்?

நாம் ஒருவரிடம் ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னோம். அவர் அதற்கு விளக்கம் அளிக்கிறார் அல்லது மறுக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

உடனே அவரை வெல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் இன்னொரு குறையை எடுத்துப் பேசுவது, பழைய விஷயங்களைத் தோண்டுவது, மற்றவர்களையும் சேர்த்துக்கொள்வது, விவாதத்தை வளர்ப்பது — இவை திருத்தும் மனநிலையின் அடையாளங்கள் அல்ல.

உண்மையான ஹிதைஷி,

“இவர் திருந்த வேண்டும்”

என்றுதான் நினைப்பார்.

அஹங்காரம் கொண்டவன்,

“நான் சொன்னது சரி என்று நிரூபிக்க வேண்டும்”

என்று நினைப்பான்.

இரண்டிற்கும் மிகப் பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது.

ஒருவருடைய நன்மைக்காகத் தொடங்கிய பேச்சு, இறுதியில் அவருடைய மானத்தைக் குலைக்கும் சண்டையாக மாறுமானால், ஆரம்பத்தில் இருந்த நல்ல நோக்கமே அழிந்துவிடுகிறது.

உண்மை என்ற பெயராலும் காயப்படுத்தாதே!

மனுஸ்ம்ருதியின் புகழ்பெற்ற வாக்கு:

“ஸத்யம் ப்ரூயாத் ப்ரியம் ப்ரூயாத்
ந ப்ரூயாத் ஸத்யமப்ரியம் ।
ப்ரியம் ச நாந்ருதம் ப்ரூயாத்
ஏஷ தர்ம: ஸநாதந: ॥”

— மனுஸ்ம்ருதி 4.138

உண்மையைப் பேச வேண்டும்; இனிமையாகப் பேச வேண்டும்; இனிமைக்காகப் பொய்யையும் பேசக்கூடாது என்று வாக்கிற்கான தர்ம எல்லையை இது வகுக்கிறது.

எனவே, தர்மத்தில் வாய்மை மட்டும் போதாது; வாய்மையோடு ஹிதமும் வேண்டும்.

பாகவத நிந்தையைக் கேட்பதற்கே சாஸ்திரம் எச்சரிக்கிறது

ஸ்ரீமத் பாகவதம் மிகக் கடுமையாகச் சொல்கிறது:

“நிந்தாம் பகவத: ஶ்ருண்வன்
தத்பரஸ்ய ஜநஸ்ய வா ।
ததோ நாபைதி ய: ஸோऽபி
யாத்யத: ஸுக்ருதாச்ச்யுத: ॥”

— ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.74.40

பகவானையோ, அவனையே பற்றுக்கோடாகக் கொண்ட அடியாரையோ நிந்திப்பதை ஒருவர் கேட்டுக்கொண்டு அந்த இடத்திலிருந்து விலகாமல் இருந்தால்கூட, அவர் தன்னுடைய புண்ணியப் பயனிலிருந்து வழுவி கீழ்நிலையை அடைவதாக இந்தச் ச்லோகம் எச்சரிக்கிறது.

கவனியுங்கள்!

இங்கு நிந்தை செய்பவனை மட்டும் குறித்து ச்லோகம் பேசவில்லை.

நிந்தையைக் கேட்டுக்கொண்டு அங்கேயே இருப்பவனையும் எச்சரிக்கிறது.

அப்படியானால் பாகவத நிந்தையை ஆரம்பிப்பது, அதை வளர்ப்பது, அதற்குச் சுவை சேர்ப்பது, ஒருவரிடமிருந்து கேட்டதை இன்னொருவரிடம் கொண்டு செல்வது — எவ்வளவு எச்சரிக்கையுடன் தவிர்க்கப்பட வேண்டும்!

பாகவதன் எப்படி இருப்பான்?

ஸ்ரீமத் பாகவதம் சாதுவின் லக்ஷணத்தை அழகாகக் கூறுகிறது:

“திதிக்ஷவ: காருணிகா:
ஸுஹ்ருத: ஸர்வதேஹிநாம் ।
அஜாதஶத்ரவ: ஶாந்தா:
ஸாதவ: ஸாதுபூஷணா: ॥”

— ஸ்ரீமத் பாகவதம் 3.25.21

பொறுமை, கருணை, அனைத்து உயிர்களிடத்தும் நன்மை விரும்புதல், பகைமையின்மை, அமைதி — இவை சாதுவின் ஆபரணங்கள் என்று இங்கு கூறப்படுகிறது.

குறை தேடும் கண்களைவிட கருணை நிறைந்த கண்கள்தான் பாகவதனுக்கு அழகு.

“அவர் எந்தக் குலம்?” — இந்தக் கேள்விக்கே பாகவத சபையில் இடமில்லை

இந்த இடத்தில் தொண்டரடிப்பொடியாழ்வாரின் திருமாலை நமக்குக் கொடுக்கும் உபதேசம் மிக உயர்ந்தது.

“பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப் பலசதுப்பேதிமார்கள்
இழிகுலத்தவர்களேலும் எம்மடியார்களாகில்
தொழுமினீர் கொடுமின் கொள்மின் என்று நின்னோடுமொக்க
வழிபட அருளினாய்போல் மதிள்திருவரங்கத்தானே!”

— திருமாலை 42

இங்கு மையம் என்ன?

பகவத் சம்பந்தம் வந்த இடத்தில் பிறப்பை வைத்து உயர்வு–தாழ்வு ஆராயாதே.

“அவர் முன்பு யார்?”

“அவர் எந்தக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர்?”

“அவர் எந்த சமூகப் பின்னணியில் இருந்து வந்தவர்?”

என்ற ஆராய்ச்சி பாகவதனை அணுகுவதற்கான அளவுகோல் அல்ல.

பகவானுடைய திருவடிகளைப் பற்றியவர் என்ற சம்பந்தமே முன்னிலையில் நிற்க வேண்டும்.

அதனால்தான் ஆழ்வார் அடுத்த பாசுரத்தில் இன்னும் கடுமையாகச் சொல்கிறார்:

“அமரவோர் அங்கமாறும் வேதமோர் நான்குமோதி
தமர்களில் தலைவராய சாதியந்தணர்களேலும்
நுமர்களைப் பழிப்பராகில் நொடிப்பதோர் அளவில்
ஆங்கே அவர்கள்தாம் புலையர்போலும் அரங்கமாநகருளானே!”

— திருமாலை 43

வேதப் புலமை, அனுஷ்டான உயர்வு முதலிய பெருமைகள் இருந்தாலும், பகவதர்களைப் பழிக்கும் நிலை வந்தால் அந்த வெளிப்பெருமை ஒருவனைக் காப்பாற்றாது என்பதே ஆழ்வாரின் மிகக் கடுமையான எச்சரிக்கை.

திவ்யதேசத்திற்கு வரும் பாகவதனை எப்படிப் பார்க்க வேண்டும்?

ஒரு திவ்யதேசத்திற்கு ஒருவர் கைங்கர்யத்திற்காக வருகிறார் என்றால்,

அவர் எந்த ஊர்?

எந்தப் பிறப்பு?

எவ்வளவு படித்தவர்?

எவ்வளவு செல்வந்தர்?

அவருடைய பூர்வ வாழ்க்கை என்ன?

என்ற ஆராய்ச்சியோடு அவரைப் பார்க்க வேண்டியதில்லை.

“எம்பெருமானுடைய திருவடிகளுக்குப் பல்லாண்டு பாட வந்த பாகவதோத்தமர்; எம்பெருமானுக்கு கைங்கர்யம் செய்ய வந்தவர்”

என்ற மரியாதையான பார்வையே வளர வேண்டும்.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாய விளக்கங்களில் பாகவதரைப் பிறப்பு, அறிவு, செல்வம், வாழ்க்கைமுறை, தோற்றம் முதலியவற்றால் அவமதிப்பது பாகவத அபசாரமாகத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

பாகவதனிடம் அவனுடைய பிறப்பைப் பார்க்காதே; பகவத் சம்பந்தத்தைப் பார்.
அவனுடைய கடந்த காலத்தைத் தேடாதே; அவன் பற்றியிருக்கும் திருவடியைப் பார்.
அவனுடைய குறையை எண்ணாதே; அவன் செய்யும் கைங்கர்யத்தைப் பார்.

இதுவே பாகவத மரியாதையின் அழகு.

ஹரி என்ற திருநாமத்தின் பொருள் நமக்கு ஒரு பெரிய பாடம்

“ஹரிர் ஹரதி பாபானி
துஷ்டசித்தைரபி ஸ்ம்ருத: ।
அநிச்சயாபி ஸம்ஸ்ப்ருஷ்டோ
தஹத்யேவ ஹி பாவக: ॥”

என்று ப்ருஹந்நாரதீய புராண மேற்கோளாக ஹரிபக்திவிலாசம் பதிவு செய்கிறது.

தீய மனநிலையில் இருப்பவனாலும் நினைக்கப்பட்ட ஹரி அவனுடைய பாபங்களை அகற்றுகிறான்; அறியாமல் தொட்டாலும் நெருப்பு சுடுவதுபோல் ஹரிஸ்மரணம் தனது சக்தியைச் செய்கிறது என்பது இதன் கருத்து.

இங்கே ஒரு விஷயத்தைத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

“ஹரி” என்பவன் பாபங்களை ஹரிப்பவன் — அகற்றுபவன்.

ஆகவே ஒருவன் பகவானைப் பற்றிக்கொண்டு நிற்கும்போது, அவனுடைய குற்றங்களை எண்ணி எண்ணி நம் மனத்தில் சேமித்து வைப்பதைவிட, அவனைத் தூய்மைப்படுத்தும் ஹரியின் சக்தியில் நம்பிக்கை வைப்பதே பக்தனுக்குரிய உயர்ந்த பார்வை.

பாகவத அபசாரம் — சாதாரண தவறு அல்ல

ஸ்ரீவசனபூஷண சம்பிரதாய விளக்கத்தில் அக்ருத்யகரணம், பகவதபசாரம், பாகவத அபசாரம், அஸஹ்யாபசாரம் ஆகியவை மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் தவிர்க்கப்பட வேண்டியவையாக எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன. குறிப்பாக மற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களைத் தன்னைவிடத் தாழ்வாக எண்ணுவது பாகவத அபசாரத்தின் அடிப்படை வடிவமாக விளக்கப்படுகிறது.

அதனால் பாகவதனை,

மனத்தால் தாழ்வாக எண்ணுதல்,

வாக்கால் பழித்தல்,

பிறப்பால் அளவிடுதல்,

குறைகளை ஆராய்தல்,

அவற்றை மற்றவர்களிடம் பரப்புதல்,

அவர் மனம் வருந்தும்படி பேசுதல் —

இவற்றை அற்பமான விஷயங்களாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.

பூர்வாசார்ய சம்பிரதாயம் இதை பாகவத அபசாரம் என்ற அச்சத்தோடு அணுகுகிறது.

திருத்த வேண்டுமா? — மயிலிறகைப் போலத் தொடுங்கள்!

உண்மையாகவே ஒருவருடைய நன்மையை விரும்புகிறீர்களா?

அப்படியானால் அவருடைய குறையை ஊருக்குச் சொல்லாதீர்கள்.

அவரையே அணுகுங்கள்.

அவருடைய மரியாதையைக் காப்பாற்றுங்கள்.

தனிப்பட்ட முறையில் பேசுங்கள்.

குரலைத் தாழ்த்திப் பேசுங்கள்.

வார்த்தையை மென்மையாக்குங்கள்.

அவருடைய மனம் உடையாமல் உண்மையை உணர்த்துங்கள்.

புண்ணைக் குணப்படுத்த விரும்புகிறவன் புண்ணைக் கீறமாட்டான்; மருந்தைத்தான் தடவுவான்.

பாகவதனிடம் சொல்லப்படும் திருத்தமும் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்.

கடுமையான வார்த்தையால் ஒருவரை வெல்வதைவிட, கருணையான வார்த்தையால் அவருடைய மனதை வெல்வது உயர்ந்தது.

கீதை கூறும் “அநுத்வேககரம் — ஸத்யம் — ப்ரியம் — ஹிதம்” என்ற நான்கு எல்லைகளும் நம் வாக்கிற்கு காவலாக நிற்க வேண்டும்.

நம் நாவிற்கு ஒரு நியமம் வைத்துக்கொள்வோம்

பிறர் குறை நம் காதுக்கு வந்தால் — அங்கேயே நிறுத்துவோம்.

பாகவத நிந்தை நடக்கும் இடத்தில் — அதில் கலந்து கொள்ளாமல் விலகுவோம்.

ஒருவரிடம் உண்மையான குறை இருந்தால் — அதை உலகத்திடம் சொல்லாமல், அவருடைய நன்மைக்காக அவரிடம் மரியாதையுடன் எடுத்துரைப்போம்.

பிறப்பு, குலம், செல்வம், கல்வி, பதவி ஆகியவற்றால் பாகவதனை அளக்காமல் — பகவத் சம்பந்தத்தால் பார்ப்போம்.

இதுவே பாகவத மரியாதை.

முடிவாக...

பிறர் குறை காணாதிருப்பது சாதாரண மனிதனுக்கே உயர்ந்த தர்மம்.

பாகவதனுக்கு அது தவிர்க்க முடியாத அடிப்படை ஒழுக்கம்.

பிறருடைய குறையைத் தேடிக் கொண்டிருக்கும் மனம் முதலில் தன்னுடைய குறையை மறந்துவிடுகிறது.

பிறருடைய குறையைப் பரப்பிக் கொண்டிருக்கும் நாவு தனது வாக்தபஸை இழக்கிறது.

பாகவதனுடைய பிறப்பை ஆராயும் புத்தி அவனுடைய பகவத் சம்பந்தத்தை மறந்துவிடுகிறது.

பாகவதனைப் பழிக்கும் மனம் பாகவத சேஷத்வத்தின் உயர்விலிருந்து தானே விலகத் தொடங்குகிறது.

எனவே,

குறை தெரிந்தால் மறைப்போம்.
திருத்த வேண்டுமானால் தனியே ஹிதமாகச் சொல்வோம்.
பிறப்பைக் காணாமல் பகவத் சம்பந்தத்தைக் காண்போம்.
கடந்த காலத்தைக் காணாமல் கைங்கர்யத்தைக் காண்போம்.
குற்றத்தைக் காணாமல் குணத்தைக் காணப் பழகுவோம்.

பகவான் குற்றங்களை அகற்ற வல்லவன்.

நாம் அவற்றைப் பட்டியலிடுவதற்காகப் பிறக்கவில்லை.

பாகவதனுடைய குறையை ஆராய்வது பக்தியல்ல;
பாகவதனுடைய பகவத் சம்பந்தத்தை மதிப்பதே பக்தியின் அழகு.

பாகவதர்களுக்குள் குறை காணும் இயல்பு — மனிதனுக்கே மோசம்; பாகவதனுக்கு அது குற்றம்!

முக்கிய பிரமாணங்கள்

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 11.28.1–2 — பிறருடைய இயல்பு, செயல்களை நிந்திப்பதைத் தவிர்க்கும் உபதேசம்.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.74.40 — பகவான் அல்லது அவனுடைய அடியார் பற்றிய நிந்தையைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பதற்கே கடுமையான எச்சரிக்கை.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 3.25.21 — பொறுமை, கருணை, அனைத்து உயிர்களிடமும் நன்மை விரும்புதல், பகைமையின்மை ஆகிய சாதுவின் லக்ஷணங்கள்.

பகவத்கீதை 17.15 — உத்வேகத்தை ஏற்படுத்தாத, உண்மையான, இனிமையான, நன்மை தருகின்ற வாக்கே வாக்கின் தவம்.

மனுஸ்ம்ருதி 4.138 — உண்மையையும் இனிமையையும் இணைத்துப் பேச வேண்டிய வாக்கின் தர்மம்.

திருமாலை 42–43 — பகவத் சம்பந்தம் கொண்ட அடியார்களைப் பிறப்பால் தாழ்வாக மதிப்பிடக் கூடாது; பாகவதரைப் பழிப்பது மிகக் கடுமையான வீழ்ச்சி என்பதைத் தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார் எடுத்துரைக்கிறார்.

ஸ்ரீவசனபூஷண சம்பிரதாய விளக்கம் — பிறப்பு, அறிவு, செல்வம், இருப்பிடம், செயல்கள் முதலியவற்றைக் கொண்டு பாகவதரைத் தாழ்வாக எண்ணுதல் பாகவத அபசாரமாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.