ஆஞ்சநேயருக்கு வெற்றிலை மாலை — பிரமாணமா? பிற்காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட வழக்கமா?

ஆஞ்சநேயருக்கு வெற்றிலை மாலை சாற்றினால் காரியசித்தி ஏற்படும், தடைகள் விலகும், வேண்டுதல் நிறைவேறும் என்று இன்று பரவலாகச் சொல்லப்படுகிறது. அதற்கு ஆதாரமாக இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று, “அசோகவனத்தில் சீதாப்பிராட்டியே அனுமனுக்கு வெற்றிலை மாலை அணிவித்து ஆசீர்வதித்தாள்” என்றும் கூறுகின்றனர்.

இங்கே கேட்க வேண்டிய முதல் கேள்வி:

இதைச் சொல்வது எந்தப் பிரமாணம்?

வால்மீகி இராமாயணமா?
வேறு இராமாயண மூலமா?
புராணமா?
ஆகமமா?
பாஞ்சராத்திரமா?
பழமையான அனுமத் பூஜாவிதானமா?
ஆசாரியர்களின் பிரமாணபூர்வமான கிரந்தமா?

வால்மீகி இராமாயணத்தை எடுத்துப் பார்த்தால், சீதை வெற்றிலையைப் பறித்தாள், மாலை கட்டினாள், அனுமனுக்கு அணிவித்தாள், வெற்றிலையால் ஆசீர்வதித்தாள் என்ற சம்பவமே இல்லை.

அதிலும் குறிப்பாக, சுந்தரகாண்டத்தில் அனுமன் சிம்சுபா மரத்தில் இலைகளுக்கிடையே மறைந்திருக்கிறார்என்பதே வருகிறது. அந்த இலை வெற்றிலை அல்ல. சிம்சுபா மரத்தை வெற்றிலைக் கொடியாக மாற்றுவதற்கும் மூலப்பாடம் இடமளிக்கவில்லை.

சீதாப்பிராட்டி அனுமனிடம் கொடுத்த முக்கியமான அடையாளப் பொருளையும் வால்மீகி தெளிவாகக் கூறுகிறார்:

“மணிம் தத்த்வா தத: ஸீதா
ஹனூமந்தமதாப்ரவீத்…”

சீதை அனுமனிடம் சூடாமணியைக் கொடுத்தாள்.

இதுதான் மூல இராமாயணம்.

அப்படியிருக்க,

“சீதையிடம் கொடுப்பதற்கு எதுவும் இல்லாததால் அருகிலிருந்த வெற்றிலையைப் பறித்து அனுமனுக்கு மாலை அணிவித்தாள்”

என்று ஒரு புதிய சம்பவத்தைச் சேர்த்து, அதையே அனுமன் வழிபாட்டிற்கான காரணமாகச் சொல்வது எப்படி ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது?

“இது ஒரு வழக்கம்தானே?” என்பதே பதிலாக முடியாது!

இங்கே மிக முக்கியமான கேள்வி இதுதான்.

பிரமாணமில்லாத ஒன்றை முதலில் யாரோ ஒருவர் செய்தார்; பிறகு பலர் செய்தார்கள்; காலப்போக்கில் அது பிரபலமானது என்பதாலேயே அது தேவதாராதனையின் முறையாகிவிடுமா?

அப்படியானால் இதற்கு எல்லை எங்கே?

இன்று ஒருவர்,

“அனுமனுக்கு வெற்றிலை மாலை மிகவும் பிடிக்கும்”

என்று சொல்வார்.

நாளை இன்னொருவர்,

“அனுமனுக்கு ரோஜா மாலை போட்டால் இரட்டிப்புப் பலன்”

என்று சொன்னால்?

அடுத்தவர்,

“வடைமாலையைவிட ஜிலேபி மாலை விசேஷம்”

என்று ஆரம்பித்தால்?

மற்றொருவர் தன்னுடைய விருப்பப்படி இன்னொரு பொருளை எடுத்துவந்து,

“இதை 108 எண்ணிக்கையில் சாற்றினால் இந்தத் தோஷம் நீங்கும்”

என்று சொன்னால்?

இப்படியே ஒவ்வொரு தலைமுறையும் தங்களுக்குத் தோன்றியதைத் தேவதாராதனையில் சேர்த்துக்கொண்டே சென்றால், சில நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு சாஸ்திரம் நிர்ணயித்த ஆராதனை எது, மனிதர்கள் உருவாக்கிய வழக்கம் எது என்பதே தெரியாமல் போய்விடும்.

இதைத்தான் கவனிக்க வேண்டும்.

தாம்பூல சமர்ப்பணத்தை வெற்றிலை மாலைக்குப் பிரமாணமாக்க முடியாது

இதிலும் இன்னொரு தவறு நடைபெறுகிறது.

பூஜையின் உபசாரங்களில் தாம்பூல சமர்ப்பணம் இருக்கிறது. அனுமத் பூஜாவிதானங்களிலும் நாகவல்லி முதலியவற்றுடன் தாம்பூலம் சமர்ப்பிக்கும் முறை காணப்படுகிறது.

அதை எடுத்துக்கொண்டு,

“ஆகவே அனுமனுக்கு வெற்றிலை மாலை சாற்றுவது சாஸ்திரசம்மதம்”

என்று கூற முடியாது.

இரண்டும் ஒன்றல்ல.

தாம்பூலம் ஒரு உபசாரம்.
வெற்றிலை மாலை ஒரு தனியான அலங்கார வழக்கம்.

ஒரு பொருள் ஓர் உபசாரத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதாலேயே, அந்தப் பொருளைக் கொண்டு நாம் விரும்பிய புதிய ஆராதனை முறையை உருவாக்குவதற்கு அது அனுமதி அளிப்பதில்லை.

உதாரணமாக நைவேத்யத்தில் அன்னம் இருக்கிறது என்பதற்காக அன்னத்தை மாலையாகக் கட்டி பெருமாளுக்கு அணிவிக்க முடியுமா?

சந்தனம் பூஜையில் இருக்கிறது என்பதற்காக சந்தனத்தால் நமக்குத் தோன்றிய எந்தப் புதிய சடங்கையும் உருவாக்க முடியுமா?

தீபம் ஒரு உபசாரம் என்பதற்காக நமக்குத் தோன்றிய எண்ணிக்கையில், நமக்குத் தோன்றிய வடிவத்தில் தீபங்களை அமைத்து, அதற்கு நாமே ஒரு குறிப்பிட்ட பலனை நிர்ணயித்து, “இது சாஸ்திரம்” என்று சொல்ல முடியுமா?

அதே நியாயம்தான் இங்கும்.

தாம்பூல சமர்ப்பணம் இருப்பது, வெற்றிலை மாலைக்கான பிரமாணம் அல்ல.

இன்னும் ஆபத்தானது — அதற்குப் பலன்களையும் நாமே நிர்ணயிப்பது!

ஒரு வழக்கத்தை உருவாக்குவதோடு விஷயம் நிற்பதில்லை.

அதன் பின்னர்,

“108 வெற்றிலை போட்டால் திருமணத் தடை நீங்கும்.”

“1008 வெற்றிலை போட்டால் கடன் தீரும்.”

“வெற்றிலை மாலை போட்டால் வழக்கில் வெற்றி கிடைக்கும்.”

“செவ்வாய்க்கிழமை போட்டால் காரியசித்தி.”

என்று பலன்களும் சேர்க்கப்படுகின்றன.

இந்தப் பலன்களை நிர்ணயித்தது யார்?

ஒரு கர்மத்திற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட பலன் உண்டு என்று கூற வேண்டுமென்றால் அதற்கான பிரமாணம் எங்கே?

ஜோதிடர் தன் விருப்பப்படி பலனை உருவாக்க முடியாது.

அர்ச்சகர் தன் விருப்பப்படி பலனை உருவாக்க முடியாது.

உபன்யாசகர் தன் விருப்பப்படி இதிகாசத்தில் புதிய சம்பவத்தைச் சேர்க்க முடியாது.

சமூக ஊடகங்களில் ஆயிரம் முறை பகிரப்பட்டாலும் அது பிரமாணமாகிவிடாது.

பொய் ஆயிரம் முறை சொல்லப்பட்டதால் சத்தியமாகாது.

சீதாப்பிராட்டியின் பெயரை வைத்துக் கட்டுக்கதைக்கு அதிகாரம் கொடுக்காதீர்கள்!

இங்கே இன்னும் கண்டிக்கப்பட வேண்டிய விஷயம் ஒன்று உள்ளது.

வெற்றிலை மாலையை ஒருவர் தன்னுடைய சொந்த விருப்பமாகச் செய்திருந்தால் அது ஒரு தனிப்பட்ட செயல்.

ஆனால் அதற்கு மதரீதியான அதிகாரம் கொடுக்க,

“சீதையே முதலில் செய்தாள்”

என்று கூறுவது மிகவும் தவறான அணுகுமுறை.

ஏனெனில் அப்போது ஒரு மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட வழக்கத்திற்கு சீதாப்பிராட்டியின் பெயரையே சாட்சியாக்குகிறோம்.

அதுவும் போதாமல்,

“சுந்தரகாண்டத்தில் வருகிறது”

என்றால் வால்மீகியின் பெயரையும் அதற்குச் சாட்சியாக்குகிறோம்.

வால்மீகி சொல்லாததை வால்மீகி சொன்னார் என்று சொல்லுவதற்கு பக்தி என்ற பெயர் பாதுகாப்பாக இருக்க முடியாது.

சீதாப்பிராட்டி செய்யாததைச் செய்தாள் என்று சொல்வதும் பக்தி அல்ல.

அர்ச்சகர்களுக்கும் ஜோதிடர்களுக்கும் ஒரு பொறுப்பு இருக்கிறது

பொதுமக்கள் எல்லோரும் மூலநூல்களைப் படித்திருக்க மாட்டார்கள்.

அவர்கள் ஆலயத்தில் அர்ச்சகர் சொல்வதை நம்புகிறார்கள்.
ஜோதிடர் பரிகாரம் சொன்னால் நம்புகிறார்கள்.
உபன்யாசகர் இராமாயணக் கதை என்று சொன்னால் நம்புகிறார்கள்.

எனவே இவர்களுக்குத்தான் அதிகமான பொறுப்பு இருக்கிறது.

“எங்கள் ஆலயத்தில் இப்படிச் செய்யும் பழக்கம் இருக்கிறது” என்று சொல்வது ஒன்று.

“சாஸ்திரத்தில் இப்படிச் சொல்லப்பட்டுள்ளது” என்று சொல்வது முற்றிலும் வேறு.

அதற்கும் மேலாக,

“சீதாப்பிராட்டியே அனுமனுக்கு வெற்றிலை மாலை அணிவித்தாள்; அதனால்தான் இந்தப் பரிகாரம்”

என்று கூறும்போது, அதற்கான மூலத்தைக் காட்ட வேண்டிய கடமை இருக்கிறது.

காட்ட முடியவில்லை என்றால் அதை இராமாயணக் கதையாகப் பரப்புவதை நிறுத்த வேண்டும்.

“எல்லோரும் செய்கிறார்களே!” என்பது பிரமாணமல்ல

ஒரு விஷயம் ஆயிரம் கோயில்களில் நடைபெறுகிறது என்பதாலேயே அதன் தோற்றக்கதை உண்மையாகிவிடாது.

ஒரு விஷயம் நூறு ஆண்டுகளாக நடைபெறுகிறது என்பதாலேயே அது வால்மீகி இராமாயணத்தில் வந்துவிடாது.

லட்சக்கணக்கான மக்கள் நம்புகிறார்கள் என்பதாலேயே ஒரு சுலோகம் உருவாகிவிடாது.

எண்ணிக்கை பிரமாணமல்ல.
பிரபலம் பிரமாணமல்ல.
பழக்கம் பிரமாணமல்ல.
“பெரியவர்கள் சொன்னார்கள்” என்பதும் மூலநூல் மேற்கோள் அல்ல.

ஆராதனை தொடர்பான விஷயங்களில் குறிப்பாக, எது சாஸ்திரத்தால் நிர்ணயிக்கப்பட்டது, எது தேசாசாரம், எது ஆலயத்தின் குறிப்பிட்ட மரபு, எது அண்மைக்காலத்தில் உருவான மக்கள் வழக்கம் என்பதைத் தெளிவாகப் பிரித்தே சொல்ல வேண்டும்.

ஆஞ்சநேய பக்திக்கு வெற்றிலை மாலைக் கட்டுக்கதை தேவையா?

தேவையே இல்லை.

அனுமனுடைய பெருமையை எடுத்துச் சொல்ல வால்மீகியே போதுமானவர்.

அவருடைய இராமபக்தி,
சீதையைத் தேடிய விடாமுயற்சி,
சமுத்திரலங்கனம்,
அசோகவனத்தில் அவருடைய அறிவாற்றல்,
இராவணனுடைய சபையில் காட்டிய அஞ்சாமை,
இலங்கை தகனம்,
சீதையின் செய்தியை ஸ்ரீராமனிடம் சேர்த்த தூதுப்பணி —

இவற்றைவிட அனுமனுடைய மகிமையை எடுத்துரைக்க இன்னொரு கற்பனைக் கதை எதற்கு?

உண்மையான அனுமத் பக்திக்கு வால்மீகி சொல்லாத வெற்றிலைச் சம்பவம் தேவையில்லை.

முடிவாக

வால்மீகி இராமாயணத்தில் சீதை அனுமனுக்கு வெற்றிலை மாலை அணிவித்ததாகப் பிரமாணம் இல்லை.

சுந்தரகாண்டத்தில் அத்தகைய சம்பவம் இல்லை.

சிம்சுபா மரத்தின் இலைகளை வெற்றிலையாக மாற்றுவதற்கும் ஆதாரம் இல்லை.

தாம்பூல சமர்ப்பணம் இருப்பதை வெற்றிலை மாலைக்கான பிரமாணமாகக் காட்டவும் முடியாது.

அதிலும் குறிப்பாக, வெற்றிலை மாலைக்கு திருமணம், கடன், வழக்கு, தொழில், கிரகதோஷம் முதலிய குறிப்பிட்ட பலன்களை நிர்ணயித்து, அவற்றை இராமாயணம் அல்லது சாஸ்திரத்தின் பெயரில் கூறுவதற்கு ஆதாரம் காட்டப்பட வேண்டும்.

ஆதாரம் இல்லாதபோது புதிதாக ஒரு வழிபாட்டு முறையை உருவாக்கி, அதற்குப் புதிய பலனையும் உருவாக்கி, பின்னர் அதற்காக ஒரு புராணக் கதையையும் உருவாக்குவது ஆன்மிக வளர்ச்சி அல்ல; அது சாஸ்திரத்தையும் மூலநூலையும் மங்கச் செய்யும் செயல்.

இன்று வெற்றிலை.
நாளை ரோஜா.
மறுநாள் ஜிலேபி.
அதற்கடுத்த நாள் இன்னொரு புதிய “பரிகாரம்”.

இப்படி மனிதனுடைய கற்பனையே ஆராதனையை நிர்ணயிக்கத் தொடங்கினால், இறுதியில் சாஸ்திரம் எதற்கு?

ஆகவே கேள்வி கேளுங்கள்:

“எந்த நூல்?
எந்த காண்டம்?
எந்த சருக்கம்?
எந்த சுலோகம்?
எந்த ஆகமவிதி?”

பதில் இருந்தால் ஏற்றுக்கொள்வோம்.

பதில் இல்லையென்றால் —

வால்மீகி சொல்லாததை வால்மீகியின் பெயரில் சொல்ல வேண்டாம்!
சீதை செய்யாததை சீதையின் பெயரில் சொல்ல வேண்டாம்!
சாஸ்திரம் விதிக்காததைப் ‘பரிகாரம்’ என்று மக்களிடம் விதிக்க வேண்டாம்!

பக்தியை வளர்ப்போம்; கட்டுக்கதைகளை அல்ல.
ஆராதனையைப் பாதுகாப்போம்; கற்பனைகளை அல்ல.
பிரமாணத்தைப் பின்பற்றுவோம்; பிரபலத்தை அல்ல.