சாஸ்திரங்கள் மற்றும் புராணங்களில் உள்ள ஆதாரங்கள்
ஜேஷ்டா தேவியைப் பற்றிய குறிப்புகள் மற்றும் அவரது வழிபாட்டு முறைகள் பல்வேறு பழங்கால சாஸ்திரங்களிலும் புராணங்களிலும் விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளன.
ரிக் வேதத்தின் இணைப்பாகக் கருதப்படும் ஸ்ரீ சூக்த மந்திரத்தில் இவரைப் பற்றிய நேரடித் துதி உள்ளது. பத்ம புராணம் மற்றும் லிங்க புராணம் ஆகியவற்றின் படி, தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடைந்தபோது முதலில் நஞ்சும், அதன் பின் ஜேஷ்டா தேவியும் தோன்றியதாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் பின்னரே மகா லட்சுமி தோன்றினார்.
தென்னிந்தியாவில் சிற்பக் கலைக்கு அடிப்படையாக விளங்கும் அம்சுமத்பேத ஆகமம், சுப்ரபேத ஆகமம் மற்றும் பூர்வகாரண ஆகமம் போன்ற ஆகம நூல்களில் ஜேஷ்டா தேவியின் உருவ அமைப்பு மற்றும் வழிபாட்டு லட்சணங்கள் துல்லியமாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.
சாஸ்திரீய சமஸ்கிருத ஸ்லோகங்களும் அதன் விளக்கங்களும்
ஜேஷ்டா தேவியின் தோற்றத்தையும் அவளை வழிபட வேண்டிய தத்துவத்தையும் சாஸ்திரங்கள் ஸ்லோகங்கள் மூலம் விளக்குகின்றன.
ரிக் வேதத்தின் ஸ்ரீ சூக்தத்தில் வரும் முக்கியமான ஸ்லோகம் பின்வருமாறு:
*க்ஷுத்பிபாஸாமலாம் ஜேஷ்டாமலக்ஷ்மீம் நாஷயாம்யஹம் |*
*அபூதிமஸம்ருத்திம் ச ஸர்வாந் நுத மே க்ருஹாத் ||*
இந்த ஸ்லோகத்தின் விரிவான பொருள் என்னவென்றால், பசி மற்றும் தாகம் ஆகியவற்றின் வடிவமாக இருப்பவளும், மகா லட்சுமிக்கு மூத்தவளுமாகிய அலக்ஷ்மி என்னும் ஜேஷ்டா தேவியை நான் லட்சுமி தேவியின் அருளால் என் வீட்டை விட்டு நீக்குகிறேன். மேலும், செல்வமின்மை, சோம்பல் மற்றும் வளர்ச்சிக்கு முட்டுக்கட்டையாக இருக்கும் அனைத்துக் காரியங்களையும் என் இல்லத்திலிருந்து அன்னை லட்சுமி துரத்த வேண்டும் என்பதாகும். அதாவது, ஜேஷ்டா தேவியின் குணங்களான சோம்பலையும் பசியையும் கட்டுப்படுத்தினால் மட்டுமே லட்சுமி கடாட்சம் நிலைக்கும் என்பதை இந்த ஸ்லோகம் உணர்த்துகிறது.
லிங்க புராணத்தில் ஜேஷ்டா தேவியின் தியான ஸ்லோகம் இவருடைய தோற்றத்தை இவ்வாறு வர்ணிக்கிறது:
*ஜேஷ்டாதேவீம் த்விபுஜாம் ச ப்ருஹதுதரீம் லம்பநாஸிகாம் |*
*காக்கத்வஜஸமாயுக்தாம் கர்தபவாஹநாம் பஜே ||*
இந்த ஸ்லோகத்தின் விரிவான பொருள், இரண்டு கரங்களை உடையவளும், பருத்த வயிறு மற்றும் நீண்ட மூக்கைக் கொண்டவளும், காகத்தை தன் கொடியிலும் சின்னத்திலும் கொண்டவளும், கழுதையைத் தனது வாகனமாகக் கொண்டு அமர்ந்திருப்பவளுமாகிய ஜேஷ்டா தேவியை நான் தியானிக்கிறேன் என்பதாகும். ஆகம நூல்கள் இவரை அசிங்கமானவராகச் சித்தரிப்பதன் நோக்கம், மனிதர்கள் தங்களின் அக உலக அசுத்தங்களைக் கண்டு விலக வேண்டும் என்பதற்காகவே ஆகும்.
*வட இந்தியா மற்றும் தென்னிந்தியாவில் ஜேஷ்டா தேவியின் பெயர்களும் வழிபாடும்:*
பாரத தேசத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் ஜேஷ்டா தேவி மாறுபட்ட பெயர்களிலும் வழிபாட்டு முறைகளிலும் அறியப்படுகிறார்.
வட இந்தியாவில் இவர் பெரும்பாலும் அலக்ஷ்மி, தரித்ரா தேவி அல்லது கலஹப்ரியா என்று அழைக்கப்படுகிறார்.
வட மாநிலங்களில் இவருக்குத் தனியாகக் கோயில்கள் அமைக்கும் வழக்கம் இல்லை. அங்கு தீபாவளி மற்றும் லட்சுமி பூஜையின் போது, வீட்டைத் தூய்மை செய்து வறுமையை வெளியேற்றும் சடங்கின் மூலம் இவரை வீட்டை விட்டு அகற்றி, லட்சுமி தேவியை வரவேற்கும் பழக்கம் மட்டுமே உள்ளது.
ஜம்மு காஷ்மீர் போன்ற சில பகுதிகளில் மட்டும் ஜீஸ்தா தேவி என்ற பெயரில் இவரை ஒரு காவல் தெய்வமாக வழிபடும் முறையும் உண்டு.
தென்னிந்தியாவில், குறிப்பாகத் தமிழ்நாட்டில் இவர் மூதேவி அல்லது மூத்த தேவி என்று அழைக்கப்படுகிறார்.
பல்லவர்கள், பாண்டியர்கள் மற்றும் முற்காலச் சோழர்களின் காலத்தில் இவருக்கு மிக உயரிய அரச மரியாதை இருந்தது. விவசாயம் செழிக்கவும், நாட்டின் எல்லைகளைக் காக்கவும், தீமைகள் அண்டாமல் இருக்கவும் ஜேஷ்டா தேவிக்குத் தனிச் சந்நிதிகள் அமைத்து மக்கள் வழிபட்டனர்.
*ஜேஷ்டா தேவி, மூதேவி மற்றும் பூமா தேவி இடையேயான ஒப்பீடு*
ஜேஷ்டா தேவியும் மூதேவியும் ஒருவரே ஆவர்.
சமஸ்கிருதத்தின் ஜேஷ்டா என்ற சொல்லே தமிழில் மூத்த தேவி என அழைக்கப்பட்டு, காலப்போக்கில் மருவி மூதேவி என்றானது.
இவருடைய துணைவர் துச்சாக முனிவர் ஆவார். இவருடைய வாகனம் கழுதை மற்றும் இவருடைய கொடியில் காகத்தின் சின்னம் இருக்கும்.
தத்துவத்தின்படி, சோம்பலையும் வறுமையையும் நீக்குவதற்கான விழிப்புணர்வு வடிவமாகவே இவர் வழிபடப்பட்டார்.
ஆனால் பூமா தேவி அல்லது பூதேவி என்பவர் இவர்களிடமிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட தனித்துவமான தெய்வம் ஆவார்.
பூமா தேவி என்பவர் நாம் வாழும் பூமாதேவி அல்லது நிலமகள் ஆவார். மகாவிஷ்ணுவின் வராக அவதாரத்தின் தேவியாகப் பூதேவி போற்றப்படுகிறார்.
ஜேஷ்டா தேவி வறுமை மற்றும் சோம்பலின் அடையாளமாகப் பிற்காலத்தில் கருதப்பட்ட தேவி என்றால், பூமா தேவி என்பவர் பொறுமை, வளம், விவசாயம் மற்றும் வாழ்வாதாரத்தின் வடிவமாக விளங்கும் அன்னை ஆவார்.
எனவே, ஜேஷ்டா தேவியும் மூதேவியும் ஒன்றுதான் என்றாலும், பூமா தேவிக்கும் அவர்களுக்கும் எந்தவிதத் தொடர்பும் இல்லை என்பது தெளிவாகிறது.
தமிழகத்தில் ஜேஷ்டா தேவியின் சிற்பங்களைக் காணக்கூடிய இடங்கள்
தமிழ்நாட்டில் பல்லவர் மற்றும் முற்கால பாண்டியர், சோழர் காலத்துத் தவ்வை அல்லது ஜேஷ்டா தேவியின் மிகச் சிறந்த பாறைச் சிற்பங்களை இன்று பல வரலாற்றுத் தலங்களில் நாம் காண முடியும்.
முதன்மையாக, மதுரைக்கு அருகில் உள்ள திருப்பரங்குன்றம் குடைவரைக் கோயிலில் எட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஜேஷ்டா தேவியின் பழமையான குடைவரைச் சிற்பம் உள்ளது.
இங்கு இவரைப் பற்றிய இருமொழி கல்வெட்டு ஆதாரங்களும் கிடைத்துள்ளன.
காஞ்சிபுரத்தில் உள்ள புகழ்பெற்ற கைலாசநாதர் கோயிலின் வெளிப்பிரகாரச் சுவர்களில் ஜேஷ்டா தேவி தன் மகன் மாந்தன் மற்றும் மகள் மாந்தியுடன் அமர்ந்திருக்கும் அழகான பல்லவர் காலத்துச் சிற்பத்தைக் காணலாம்.
திருச்சி மாவட்டத்தில் உள்ள திருவானைக்காவல் ஜம்புகேஸ்வரர் அகிலாண்டேஸ்வரி கோயிலின் உட்பிரகாரத்தில் ஜேஷ்டா தேவியின் தனித்த நற்காட்சிச் சிற்பம் வழிபாட்டில் உள்ளது.
தஞ்சாவூர் மற்றும் கும்பகோணம் சுற்றியுள்ள முற்காலச் சோழர் காலத்துச் சிவாலயங்களான ஐராவதேஸ்வரர் கோயில் மற்றும் தாராசுரம் பகுதிகளில் இவருடைய பழுதடையாத பாறைச் சிற்பங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன.
மேலும் அரியலூர் மற்றும் பெரம்பலூர் மாவட்டங்களில் உள்ள பழுவேட்டரையர் காலத்துக் கோயில்களிலும், புதுக்கோட்டை மாவட்டக் குடைவரைக் கோயில்களிலும் ஜேஷ்டா தேவியின் பருத்த உடலமைப்புடன் கூடிய பிரம்மாண்டமான கலைநயம் மிக்க சிற்பங்களை இன்றும் நாம் நேரடியாகக் காண முடியும்.
மறைந்த வழிபாடும் தத்துவமும்
கிபி பத்தாம் நூற்றாண்டிற்குப் பிறகு தமிழ்நாட்டில் இவருக்கான வழிபாடுகள் குறையத் தொடங்கின.
பிற்காலத்தில் சோம்பல் மற்றும் வறுமையின் அடையாளமாக மட்டுமே மக்கள் இவரைத் தவறாகப் பார்க்கத் தொடங்கினர்.
ஆனால் பழங்கால சிற்பங்களில் இவருடன் இவருடைய எருது முகம் கொண்ட மகன் மாந்தன் மற்றும் அழகான மகள் மாந்தி ஆகியோரும் உறைந்துள்ளனர்.
*மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்வில் அகங்காரத்தையும் சோம்பலையும் கைவிட்டால் வறுமை அண்டாது* என்ற உன்னத தத்துவத்தையே ஜேஷ்டா தேவியின் வரலாறு நமக்கு உணர்த்துகிறது.