தர்மத்துக்கே கதவை மூடும் இல்லம்! தானத்தைத் தடுப்பவன் பாபாத்மா — கருடபுராணத்தின் கடுமையான எச்சரிக்கை!

ஒரு குடும்பத்தில் செல்வம் குறைவாக இருக்கலாம். வசதிகள் குறைவாக இருக்கலாம். ஆடம்பரம் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் தர்மம் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணமே இல்லாமல் போவது அதைவிடப் பெரிய வறுமை.

அதிலும் ஒருவர் தர்மம் செய்ய முன்வரும்போது,

“எதற்குக் கொடுக்க வேண்டும்?”

“நமக்கு என்ன கிடைக்கும்?”

“அவர்களுக்கு ஏன் கொடுக்க வேண்டும்?”

“அவ்வளவு பணம் எதற்கு?”

“இதெல்லாம் செய்யாமல் நம்மிடமே வைத்துக்கொள்ளலாம்!”

என்று சொல்லித் தர்மத்தையும் தானத்தையும் தடுக்க ஆரம்பித்தால், அது சாதாரண குடும்பக் கருத்து வேறுபாடு என்று ஒதுக்கிவிடக்கூடிய விஷயம் அல்ல.

ஏனெனில் தானத்தைத் தடுப்பவனைப் பற்றியே கருடபுராணம் நேரடியாக எச்சரிக்கிறது.

முதலில் — தர்மம் என்றால் என்ன?

தர்மம் என்பது வெறுமனே பணம் கொடுப்பது அல்ல.

வேதம் விதித்த கடமைகள், பகவத் கைங்கர்யம், தேவகாரியம், பித்ருகாரியம், அதிதி உபசாரம், தானம், யஜ்ஞம், சத்தியம், ஆசார அனுஷ்டானம், தன்னுடைய வர்ணாச்ரமத்திற்கு விதிக்கப்பட்ட கடமைகள், பிறருக்குச் செய்யவேண்டிய நன்மை ஆகியவற்றைச் சாஸ்திர விதிப்படி நடத்துவது தர்மத்தின் பரந்த எல்லைக்குள் வருகிறது.

தைத்திரீய உபநிஷத் மிகச் சுருக்கமாகவும் மிக வலிமையாகவும் கட்டளையிடுகிறது:

“ஸத்யம் வத । தர்மம் சர ।”

சத்தியத்தைப் பேசு; தர்மத்தை அனுஷ்டி.

அத்துடன் நிறுத்தவில்லை.

“தர்மாந்ந ப்ரமதிதவ்யம் ।”

தர்மத்தில் அலட்சியம் செய்யக்கூடாது.

மேலும்,

“தேவபித்ருகார்யாப்யாம் ந ப்ரமதிதவ்யம் ।”

தேவகாரியத்திலும் பித்ருகாரியத்திலும் அலட்சியம் செய்யக்கூடாது என்று உபநிஷத் உபதேசிக்கிறது.

அதாவது தர்மம் என்பது,

“விருப்பம் இருந்தால் செய்வேன்; இல்லையென்றால் விட்டுவிடுவேன்”

என்ற மனநிலையில் அணுகப்பட வேண்டிய ஒன்று அல்ல.

விதிக்கப்பட்ட தர்மம் கடமை.

தானம் என்றால் என்ன?

தானம் என்பது நம்மிடம் தேவையில்லாமல் மீதியாக இருப்பதை யாரிடமாவது கொடுத்துவிடுவது மட்டும் அல்ல.

கருடபுராணம் தானத்திற்கு மிக அழகான இலக்கணம் தருகிறது:

“அதாதஃ ஸம்ப்ரவக்ஷ்யாமி தாநதர்மமநுத்தமம் ।
அர்த்தாநாமுசிதே பாத்ரே ஶ்ரத்தயா ப்ரதிபாதநம் ॥”

தகுந்த பாத்திரத்திடம், சிரத்தையுடன் பொருளை அளிப்பதே தானதர்மம் என்று கருடபுராணம் விளக்குகிறது. மேலும் நியாயமான வழியில் சம்பாதிக்கப்பட்ட பொருளே தானத்திற்கும் அனுபவத்திற்கும் பயன்பட வேண்டும் என்றும் கூறுகிறது.

இதிலேயே தானத்தின் அடிப்படை இருக்கிறது:

நியாயமாக ஈட்டிய பொருள்.
சரியான பாத்திரம்.
சிரத்தை.
தர்மபுத்தி.

இவை சேர்ந்தால்தான் தானம் சாஸ்திரார்த்தத்தில் உயர்வு பெறுகிறது.

“கொடுக்க வேண்டும்” — இது பகவத் கீதையின் வார்த்தை

பகவத் கீதையில் பகவான் சாத்த்விக தானத்தை விளக்கும்போது:

“தாதவ்யமிதி யத்தாநம்
தீயதேऽநுபகாரிணே ।
தேஶே காலே ச பாத்ரே ச
தத்தாநம் ஸாத்த்விகம் ஸ்ம்ருதம் ॥”

— பகவத் கீதை 17.20

“இது கொடுக்கப்பட வேண்டியது” என்ற கடமை உணர்வுடன், பிரதியுபகாரம் எதிர்பார்க்காமல், சரியான தேசம், காலம், பாத்திரம் அறிந்து செய்யப்படும் தானமே சாத்த்விக தானம்.

இதைக் கவனிக்க வேண்டும்.

“கொடுத்தால் எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?”

என்பது சாத்த்விக தானத்தின் முதல் கேள்வி அல்ல.

“இது கொடுக்கப்பட வேண்டியது” என்பதே அதன் அடிப்படை மனநிலை.

ஆகவே தானத்தை வெறும் பண இழப்பாகப் பார்ப்பதே சாஸ்திரப் பார்வையல்ல.

தானம் எப்படிச் செய்ய வேண்டும்?

இதற்கு தைத்திரீய உபநிஷத் அற்புதமான கட்டளையைத் தருகிறது:

“ஶ்ரத்தயா தேயம் ।
அஶ்ரத்தயாऽதேயம் ।
ஶ்ரியா தேயம் ।
ஹ்ரியா தேயம் ।
பியா தேயம் ।
ஸம்விதா தேயம் ॥”

— தைத்திரீய உபநிஷத், சிக்ஷாவல்லீ

அதாவது:

சிரத்தையுடன் கொடுக்க வேண்டும்.

சிரத்தையில்லாமல் கொடுக்கக்கூடாது.

தன்னுடைய சக்திக்கும் செல்வநிலைக்கும் ஏற்றவாறு கொடுக்க வேண்டும்.

அடக்கத்துடன் கொடுக்க வேண்டும்.

தர்மத்தின் மேன்மையை உணர்ந்து கொடுக்க வேண்டும்.

புரிதலோடும் நல்லுணர்வோடும் கொடுக்க வேண்டும்.

இதுதான் வேதாந்தம் காட்டும் தானத்தின் நாகரிகம்.

தானம் செய்பவன் அகங்காரியாக மாறக்கூடாது.

பெறுபவனை அவமானப்படுத்தக்கூடாது.

“நான் கொடுத்தேன்” என்று ஊரெல்லாம் சொல்லித் திரியக்கூடாது.

தர்மத்தை வியாபாரமாக மாற்றக்கூடாது.

தான் கொடுத்ததற்குப் பதிலாக ஏதாவது கிடைக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கக்கூடாது.

கருடபுராணம் கூறும் தானத்தின் பெருமை

கருடபுராணத்தின் தானதர்ம நிரூபணத்தில் மிக உயர்ந்த ஒரு வாக்கியம் வருகிறது:

“தாநதர்மாத்பரோ தர்மோ
பூதாநாம் ந ஹி வித்யதே ।”

உயிர்களுக்கு தானதர்மத்தைவிட உயர்ந்த தர்மம் இல்லை என்று அந்தப் பகுதி புகழ்கிறது. தொடர்ந்து தானம் பாபசாந்திக்கும், சுபபலங்களுக்கும் காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது.

அதே கருடபுராணம் தானத்தின் பலனாக இகலோக அனுபவத்தையும் பரலோக நன்மையையும், உயர்ந்த நிலையில் மோக்ஷபலத்தையும் எடுத்துரைக்கிறது.

எனவே வைஷ்ணவன் பொருளை,

“இது என்னுடையது; யாருக்கும் கொடுக்க மாட்டேன்”

என்ற மமகாரத்தோடு பார்க்காமல்,

“இதன் உண்மையான ஸ்வாமி பகவான்; எனக்கு வந்திருப்பது அவனுடைய அனுக்ரஹம்”

என்ற சேஷத்வ புத்தியோடு அணுக வேண்டும்.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தில் ஜீவனும் அவனுடைய உடைமைகளும் பரமாத்மாவுக்கு சேஷம் என்ற அடிப்படை உணர்வு இருக்கும்போது, தர்மத்திற்கு உபயோகப்படுத்தப்படும் பொருளையே வெறும் “இழப்பு” என்று பார்ப்பது பொருந்தாது.

மனைவி என்பவள் தர்மத்திற்குத் தடையா? துணையா?

இங்கே மிக முக்கியமான இடத்திற்கு வருகிறோம்.

ஹிந்து விவாஹத்தில் மனைவியின் உயர்ந்த நிலை சஹதர்மசாரிணி.

வால்மீகி ராமாயணத்தில் ஜனக மஹாராஜா ஸீதாபிராட்டியை ஸ்ரீராமனிடம் அளிக்கும்போது,

“இயம் ஸீதா மம ஸுதா
ஸஹதர்மசரீ தவ”

என்று கூறுகிறார்.

“இவள் என் மகள் ஸீதை; உன்னுடன் தர்மத்தில் நடப்பவள்” என்பதே அந்தத் திருமணத்தின் மகத்தான அறிவிப்பு.

இதுதான் மனைவியின் கௌரவம்.

தர்மத்தைத் தடுப்பவள் அல்ல; தர்மத்தில் உடன் நடப்பவள்.

வால்மீகி ராமாயணத்தில் அனஸூயையும் ஸீதையிடம் கணவனுக்கு **“ஸஹதர்மசாரிணி”**யாக இருந்து தர்மத்தையும் புகழையும் அடைவாய் என்று உபதேசிக்கிறாள்.

மனுஸ்மிருதியிலும் கணவன்–மனைவி இணைந்த தர்மவாழ்க்கை பேசப்படுகிறது:

“தஸ்மாத் ஸாதாரணோ தர்மஃ
ஶ்ருதௌ பத்ந்யா ஸஹோதிதஃ”

வேதத்தில் மனைவியுடன் இணைந்து அனுஷ்டிக்கப்பட வேண்டிய தர்மம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது என்ற கருத்தை மனு எடுத்துரைக்கிறார்.

மேலும் நித்ய தர்மகாரியங்களில் மனைவியின் பங்கேற்பை மனுஸ்மிருதி 9.86 குறிப்பிடுகிறது; பாரம்பரிய விளக்கங்களில் பிக்ஷாதானம், அதிதி போஜனம் முதலிய இல்லற தர்மங்களும் இச்சூழலில் எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன.

இதனால் மனைவியின் சாஸ்திர கௌரவம் குறையவில்லை.

மாறாக மிக அதிகமாகிறது.

அவள் தர்மபத்னி.

அவள் சஹதர்மசாரிணி.

அதனால்தான் தர்மத்தை வளர்ப்பதில் அவளுடைய பங்கு உயர்ந்தது.

அதே காரணத்தினால்தான் தர்மத்தை அறிந்தே தடுப்பது மிகப் பெரிய வீழ்ச்சியாகிறது.

“பணம் போய்விடுமே!” — இது தர்மத்திற்கு அளவுகோலா?

இல்லறத்தில் குடும்பப் பொறுப்புகளைப் பாதுகாப்பது அவசியம்.

தர்மம் என்ற பெயரில் குடும்பத்தை நிர்க்கதியாக்குவது சாஸ்திரத்தின் நோக்கமல்ல.

அதனால்தான் உபநிஷத்தே “ஶ்ரியா தேயம்” என்று, தன்னுடைய நிலைக்கும் சக்திக்கும் ஏற்றவாறு தானம் செய்வதை உணர்த்துகிறது.

ஆனால் குடும்பப் பொறுப்பு என்பது வேறு.

லோபம் வேறு.

அவசியச் செலவைப் பாதுகாப்பது வேறு.

“யாருக்கும் எதுவும் கொடுக்கக்கூடாது” என்று தர்மத்தையே மூடுவது வேறு.

இரண்டையும் ஒன்றாக்கக்கூடாது.

இதோ வருகிறது கருடபுராணத்தின் மிகக் கடுமையான தீர்ப்பு!

தானம் செய்ய முன்வந்த ஒருவரைத் தடுக்கிறவன் பற்றி கருடபுராணம் என்ன சொல்கிறது?

கவனமாகப் படிக்க வேண்டும்:

“தீயமாநம் து யோ மோஹாத்
கோவிப்ராக்நிஸுரேஷு ச ।
நிவாரயதி பாபாத்மா
திர்யக்யோநிம் வ்ரஜேந்நரஃ ॥”

— கருடபுராணம், ஆச்சாரகாண்டம் 51.33

பொருள்:

கோ, விப்ரர், அக்னி, தேவர்கள் தொடர்பாக அளிக்கப்படும் தானத்தை மோகத்தால் எவன் தடுக்கிறானோ, அந்த “பாபாத்மா” திர்யக் யோனியை அடைவான் என்று கருடபுராணம் நேரடியாகச் சொல்கிறது.

இங்கே நாம் யாரையும் திட்டுவதற்காக “பாபாத்மா” என்ற சொல்லை உருவாக்கவில்லை.

கருடபுராணமே அந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறது.

இதுதான் விஷயத்தின் தீவிரம்.

“என் கணவர் சம்பாதித்த பணம்; நான் கொடுக்க விடமாட்டேன்!”

இங்கு ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.

குடும்பத்தின் நியாயமான தேவைகள், கடன்கள், குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு, அத்தியாவசியச் செலவுகள் ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு கணவன்–மனைவி ஆலோசிப்பது தர்மத்திற்கு எதிரானது அல்ல.

ஆனால்,

தர்மபுத்தியோடு,

சாஸ்திர விதிப்படி,

தன்னுடைய சக்திக்கு உட்பட்டு,

தகுந்த பாத்திரத்திற்கு,

தகுந்த தானத்தை ஒருவர் செய்யும்போது,

லோபம், மமகாரம், பொறாமை, வெறுப்பு அல்லது “எதற்குக் கொடுக்க வேண்டும்?” என்ற அதர்மபுத்தியால் அதைத் தடுப்பது முற்றிலும் வேறு.

அங்கே கருடபுராணத்தின் எச்சரிக்கை நேரடியாக வந்து நிற்கிறது.

தடுப்பவன் ஆணாக இருந்தாலும் பெண்ணாக இருந்தாலும், உறவினராக இருந்தாலும் வேறு யாராக இருந்தாலும் — சுலோகத்தின் பொதுவான சொல் “யோ... நிவாரயதி” — எவன் தடுக்கிறானோ என்பதாகும்.

எனவே இதை பெண்களை மட்டும் தாக்குவதற்கான சுலோகமாக மாற்றுவது சாஸ்திரத்திற்கு உண்மையல்ல.

ஆனால் மனைவி தர்மத்தைத் தடுத்தால் அவளும் இந்தப் பொதுவிதிக்கு வெளியே அல்ல.

கணவன் மனைவியின் தர்மத்தைத் தடுத்தாலும் அவனும் வெளியே அல்ல.

மகன் பெற்றோரின் தர்மத்தைத் தடுத்தாலும் அவனும் வெளியே அல்ல.

உறவினர் தடுத்தாலும் அவரும் வெளியே அல்ல.

தர்மத்தைத் தடுக்கும் செயல் யாருடையதாக இருந்தாலும் கண்டிக்கத்தக்கதே.

தர்மத்தைத் தடுக்கும் மனைவி எதை இழக்கிறாள்?

மனைவியைச் சாஸ்திரம் சஹதர்மசாரிணி என்ற உயர்ந்த இடத்தில் நிறுத்துகிறது.

அப்படிப்பட்டவள் கணவனின் நியாயமான தர்ம அனுஷ்டானத்திற்குத் துணையாக இருக்க வேண்டிய இடத்தில் அதையே அறிந்தே தடுத்தால், முதலில் அவள் தன்னுடைய சஹதர்மசாரிணி என்ற நிலையிலிருந்து விலகுகிறாள்.

தர்மத்தில் உடன் நடக்க வேண்டியவள் தர்மத்தின் வழியில் தடையாக நிற்பது எவ்வளவு பெரிய முரண்பாடு!

அதிலும் தானத்தையே மோகத்தால் தடுத்தால் கருடபுராணம் கூறும் “பாபாத்மா” என்ற கண்டனமும், திர்யக் யோனிஎன்ற பலனும் பாலின வேறுபாடின்றி அந்தச் செயலைச் செய்பவருக்குப் பொருந்தும்.

இதற்கு மேலாக நாமாக நரகங்களின் பெயர்களைச் சேர்த்து பயமுறுத்த வேண்டியதில்லை.

சாஸ்திரம் சொன்ன தண்டனையே போதுமான அளவு கடுமையானது.

அப்படியானால் கணவன் தடுக்கப்பட்டுவிட்டால் அவனுக்கு என்ன?

இங்கேயும் மிகவும் நுணுக்கமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒருவர் மற்றொருவரைத் தர்மம் செய்ய விடாமல் தடுத்ததால், செய்ய வேண்டியவருடைய எல்லாப் பொறுப்பும் தானாக அழிந்துவிடும் என்று பொதுவாகச் சொல்ல முடியாது.

தைத்திரீய உபநிஷத் தனிமனிதனையே நோக்கி:

“தர்மம் சர”

“தர்மாந்ந ப்ரமதிதவ்யம்”

என்று கட்டளையிடுகிறது.

எனவே தன்னால் இயன்ற, தனக்கு விதிக்கப்பட்ட தர்மத்தை வெறும் குடும்ப அழுத்தம், லோபம் அல்லது உலகப் பயத்திற்காக விட்டுவிடுவது தர்மநிஷ்டை அல்ல.

அதேநேரத்தில் குடும்பத்தின் உரிமைகளைப் பறித்து, குடும்பத்தைத் துன்புறுத்தி, மற்றவருக்குரிய பொருளைத் தானம் செய்வதும் தர்மம் ஆகிவிடாது.

தர்மம் சாஸ்திரப்படி இருக்க வேண்டும்; பிடிவாதப்படி அல்ல.

“தானம் செய்தால் சொத்து குறையும்” என்ற பயம்

இதுதான் பல இல்லங்களில் தர்மத்தின் முதல் எதிரி.

பணம் செலவாகிவிடும்.

சொத்து குறைந்துவிடும்.

எதிர்காலத்திற்கு என்ன செய்வது?

என்று கேட்டுக்கொண்டே இருப்பார்கள்.

சாஸ்திரம் சேமிப்பையே தடை செய்யவில்லை.

ஆனால் லோபத்தை தர்மமாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

நியாயமாக சம்பாதிக்க வேண்டும்.

குடும்பத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.

அதிலிருந்து தர்மத்திற்கும் உரிய பங்கைச் செலுத்த வேண்டும்.

கருடபுராணம் நியாயமாக ஈட்டப்பட்ட செல்வத்திற்கு தானமும் அனுபவமும் பலன்களாக அமைகின்றன என்று கூறுகிறது.

அதாவது,

சம்பாதிப்பது மட்டும் வாழ்க்கை அல்ல.
அனுபவிப்பது மட்டும் வாழ்க்கை அல்ல.
தர்மத்திற்கும் அதில் இடம் இருக்க வேண்டும்.

வைஷ்ணவனின் செல்வம் யாருடையது?

ஸ்ரீவைஷ்ணவனுடைய அடிப்படை சிந்தனை:

நான் எனக்கே சொந்தமானவன் அல்ல; ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்குச் சேஷன்.

அப்படியிருக்க,

“என் பணம்!”

“என் சம்பாத்தியம்!”

“என் சொத்து!”

“நான் யாருக்கும் கொடுக்க மாட்டேன்!”

என்ற மமகாரம் எப்படி பரமார்த்த ஞானமாக இருக்க முடியும்?

பகவானுடைய சம்பந்தத்தை உணர்ந்தவன் செல்வத்தை தர்மத்திற்கு விரோதமான மமகாரத்தின் கருவியாக மாற்றமாட்டான்.

அவன் குடும்பத்தையும் காப்பான்.

தன்னுடைய கடமைகளையும் செய்வான்.

தேவ–பித்ரு காரியங்களையும் செய்வான்.

பகவத்–பாகவத கைங்கர்யத்தையும் மதிப்பான்.

தகுந்த பாத்திரத்தில் தானமும் செய்வான்.

இதுவே சமநிலை கொண்ட கிருஹஸ்த தர்மம்.

தர்மத்தைத் தடுப்பது சாதாரண விஷயம் அல்ல!

ஒரு மனிதனை சினிமாவுக்குப் போக விடாமல் தடுத்தீர்கள் என்றால் அது தர்மவிஷயம் அல்ல.

அவன் ஆடம்பரப் பொருள் வாங்குவதைத் தடுத்தீர்கள் என்றால் அது தர்மவிஷயம் அல்ல.

தேவையற்ற செலவைத் தடுத்தீர்கள் என்றால் அது தர்மவிரோதம் அல்ல.

ஆனால்,

தேவகாரியம்,

பித்ருகாரியம்,

பகவத் கைங்கர்யம்,

அதிதி உபசாரம்,

சாஸ்திரோக்த தானம்,

அன்னதானம்,

தகுந்த பாத்திரத்திற்கான உதவி,

நியாயமான தர்ம அனுஷ்டானம்

ஆகியவற்றையே மோகத்தாலும் லோபத்தாலும் தடுத்தால், அதை “குடும்ப நிர்வாகம்” என்று பெயர் மாற்றிவிட முடியாது.

அது தர்மத்திற்கு ஏற்படுத்தப்படும் தடை.

“நான் கொடுக்கவில்லை; அவனையும் கொடுக்க விடவில்லை!”

இதில் இரண்டாவது பகுதியே இன்னும் ஆபத்தானது.

ஒருவன் தானம் செய்யவில்லை.

அது அவனுடைய குறை.

ஆனால் இன்னொருவன் தானம் செய்ய முன்வருகிறான்.

அவனையும் தடுக்கிறான்.

இங்கே தன்னுடைய லோபம் அடுத்தவனுடைய தர்மத்திற்கும் தடையாகிறது.

இதைத்தான் கருடபுராணத்தின் 51.33 மிகக் கடுமையாக எடுத்துக்கொள்கிறது.

தான் விளக்கேற்றாமல் இருப்பது ஒரு நிலை.

அடுத்தவன் ஏற்றிய விளக்கையும் அணைப்பது இன்னொரு நிலை.

தான் தர்மம் செய்யாதது ஒரு குறை.

அடுத்தவனையும் தர்மம் செய்ய விடாமல் தடுப்பது இன்னும் தீவிரமான குற்றம்.

ஒரு தர்மபத்னியின் உண்மையான பெருமை எது?

கணவன் எவ்வளவு சம்பாதிக்கிறான் என்பதில் மட்டும் அவளுடைய பெருமை இல்லை.

வீடு எவ்வளவு பெரியது என்பதில் இல்லை.

எவ்வளவு நகை வைத்திருக்கிறாள் என்பதில் இல்லை.

எவ்வளவு பணம் வங்கியில் இருக்கிறது என்பதில் இல்லை.

அந்த இல்லத்தில் தர்மம் உயிரோடு இருக்கிறதா?

அதுதான் முக்கியம்.

கணவன் தர்மம் செய்யும்போது மனைவி துணை நிற்கிறாள்.

மனைவி தர்மம் செய்யும்போது கணவன் துணை நிற்கிறான்.

பெற்றோர் தர்மம் செய்யும்போது பிள்ளைகள் மகிழ்கிறார்கள்.

பிள்ளைகள் நல்ல காரியம் செய்யும்போது பெற்றோர் ஆசீர்வதிக்கிறார்கள்.

அந்த இல்லமே உண்மையான தர்ம இல்லம்.

ஆனால் தர்மத்தையே வெறுக்கும் இல்லம்?

“யாருக்கும் கொடுக்காதே!”

“கோயிலுக்கு எதற்கு?”

“பித்ருகாரியத்திற்கு எதற்கு?”

“தானத்திற்கு எதற்கு?”

“அன்னதானத்திற்கு எதற்கு?”

“பகவத் கைங்கர்யத்திற்கு எதற்கு?”

“நமக்காக மட்டும் வைத்துக்கொள்!”

என்று ஒவ்வொரு தர்மத்திற்கும் பூட்டு போட்டுக்கொண்டே போனால், இறுதியில் அந்த இல்லத்தில் பணம் இருக்கலாம்.

ஆனால் தர்மம் இருக்காது.

பொருள் இருக்கலாம்.

ஆனால் புண்ணிய சம்பாதனைக்கான மனம் இருக்காது.

வசதி இருக்கலாம்.

ஆனால் சஹதர்ம வாழ்க்கை இருக்காது.

மனைவி காவலாளி அல்ல — சஹதர்மசாரிணி!

திருமணத்தின் உயர்ந்த நோக்கம் ஒருவர் மற்றவருடைய தர்மத்தை அழிப்பதல்ல.

ஒருவரை ஒருவர் தர்மத்தில் உயர்த்துவது.

அதனால்தான் ஸீதாபிராட்டியை ஜனகர்,

“ஸஹதர்மசரீ தவ”

என்று அளித்தார்.

அந்த ஒரு பதத்திலேயே இல்லறத்தின் பெரிய தத்துவம் இருக்கிறது.

சஹ + தர்ம + சாரிணி

தர்மத்தில் கூட நடப்பவள்.

முன்னால் நின்று தர்மத்தின் கதவை மூடுபவள் அல்ல.

பின்னால் நின்று தர்மத்தை இழுத்துப் பிடிப்பவள் அல்ல.

கூட நடப்பவள்.

அதேபோல் கணவனும் மனைவியின் நியாயமான தர்மத்தைத் தடுப்பவனாக இருக்கக்கூடாது.

இது ஒருதலைப்பட்சமான கட்டளை அல்ல.

இது தர்ம தாம்பத்தியத்தின் அடிப்படை.

கடைசியாக ஒரு கடுமையான கேள்வி!

உங்கள் வீட்டில் ஒருவர் தர்மம் செய்ய முன்வருகிறார்.

நீங்கள் அவருக்கு உதவ முடியவில்லையா?

பரவாயில்லை.

நீங்கள் அதில் பங்கேற்க முடியவில்லையா?

அதுவும் வேறு விஷயம்.

ஆனால்—

ஏன் தடுக்கிறீர்கள்?

உங்களுக்கு விருப்பமில்லை என்பதற்காக அடுத்தவருடைய தர்மத்தை ஏன் அழிக்க வேண்டும்?

உங்களுடைய லோபத்திற்கு அடுத்தவருடைய புண்ணியம் ஏன் பலியாக வேண்டும்?

உங்களுடைய மமகாரத்திற்காக குடும்பத்தின் தர்மவாசல் ஏன் மூடப்பட வேண்டும்?

அதனால்தான் கருடபுராணம் மென்மையான வார்த்தையைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை.

“நிவாரயதி பாபாத்மா”

என்றே கூறுகிறது.

தடுப்பவன் — பாபாத்மா.

இது நம்முடைய கோப வார்த்தை அல்ல.

சாஸ்திரத்தின் எச்சரிக்கை.

முடிவுரை

தர்மத்தைச் செய்பவன் உயர்கிறான்.

தானத்தைச் செய்பவன் தன்னுடைய மமகாரத்தை உடைக்கிறான்.

சிரத்தையுடன் கொடுப்பவன் தன்னுடைய செல்வத்தைப் புனிதப்படுத்துகிறான்.

தர்மத்திற்கு துணை நிற்கும் மனைவி உண்மையான சஹதர்மசாரிணி.

மனைவியின் தர்மத்திற்கு துணை நிற்கும் கணவன் உண்மையான தர்மபதி.

தர்மத்தை ஊக்குவிக்கும் குடும்பம் மங்களமான குடும்பம்.

ஆனால் மோகத்தாலும் லோபத்தாலும் தானத்தையே தடுப்பவனைப் பற்றி கருடபுராணம் சொல்லும் தீர்ப்பு மிகவும் தெளிவானது:

“நிவாரயதி பாபாத்மா
திர்யக்யோநிம் வ்ரஜேந்நரஃ”

தர்மத்திற்கு உதவ முடியாவிட்டாலும் பரவாயில்லை என்று சொல்லி விட முடியாது; குறைந்தபட்சம் தர்மத்தின் வழியில் தடைக்கல்லாக நிற்காதிருப்பதே முதலில் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய புத்தி.

செல்வத்தைச் சேர்ப்பது மட்டும் குடும்பத்தை உயர்த்தாது.

தர்மத்தைச் சேர்த்தால்தான் அந்த இல்லம் உயர்கிறது.

பிரமாணங்கள்

1. தைத்திரீய உபநிஷத் — சிக்ஷாவல்லீ 1.11

“ஸத்யம் வத । தர்மம் சர ।
... தர்மாந்ந ப்ரமதிதவ்யம் ।”

தர்மத்தை அனுஷ்டி; தர்மத்தில் அலட்சியம் செய்யாதே.

2. தைத்திரீய உபநிஷத் — சிக்ஷாவல்லீ 1.11

“தேவபித்ருகார்யாப்யாம் ந ப்ரமதிதவ்யம் ।”

தேவ–பித்ரு காரியங்களில் அலட்சியம் செய்யக்கூடாது.

3. தைத்திரீய உபநிஷத் — சிக்ஷாவல்லீ 1.11

“ஶ்ரத்தயா தேயம் । அஶ்ரத்தயாऽதேயம் ।
ஶ்ரியா தேயம் । ஹ்ரியா தேயம் ।
பியா தேயம் । ஸம்விதா தேயம் ॥”

தானம் எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும் என்பதற்கான உபநிஷத் கட்டளை.

4. ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை 17.20

“தாதவ்யமிதி யத்தாநம்
தீயதேऽநுபகாரிணே ।
தேஶே காலே ச பாத்ரே ச
தத்தாநம் ஸாத்த்விகம் ஸ்ம்ருதம் ॥”

தேசம், காலம், பாத்திரம் அறிந்து, பிரதியுபகாரம் எதிர்பார்க்காமல், கொடுக்கவேண்டிய கடமை என்று செய்யப்படுவது சாத்த்விக தானம்.

5. கருடபுராணம் — ஆச்சாரகாண்டம் 51.1–2

தகுந்த பாத்திரத்தில் சிரத்தையுடன் பொருளை அளிப்பதே தானம்; நியாயமாக ஈட்டப்பட்ட செல்வம் தானத்திற்கும் அனுபவத்திற்கும் பயன்பட வேண்டும் என்று விளக்குகிறது.

6. கருடபுராணம் — ஆச்சாரகாண்டம் 51.32

“தாநதர்மாத்பரோ தர்மோ
பூதாநாம் ந ஹி வித்யதே ।”

தானதர்மத்தின் உயர்வை எடுத்துரைக்கும் நேரடியான பிரமாணம்.

7. கருடபுராணம் — ஆச்சாரகாண்டம் 51.33

“தீயமாநம் து யோ மோஹாத்
கோவிப்ராக்நிஸுரேஷு ச ।
நிவாரயதி பாபாத்மா
திர்யக்யோநிம் வ்ரஜேந்நரஃ ॥”

மோகத்தால் விதிக்கப்பட்ட தானத்தைத் தடுப்பவனை “பாபாத்மா” என்று குறிப்பிட்டு திர்யக் யோனி பலனைச் சொல்கிறது.

8. வால்மீகி ராமாயணம் — பாலகாண்டம் 73.26

“இயம் ஸீதா மம ஸுதா
ஸஹதர்மசரீ தவ”

ஸீதாபிராட்டியை ஸ்ரீராமனுடைய சஹதர்மசாரிணியாக ஜனக மஹாராஜா குறிப்பிடுகிறார்.

9. வால்மீகி ராமாயணம் — அயோத்தியா காண்டம் 117

அனஸூயை ஸீதையிடம் கணவனுடைய சஹதர்மசாரிணியாக இருந்து தர்மத்தையும் யசஸையும் அடையுமாறு உபதேசிக்கிறாள்.

10. மனுஸ்மிருதி 9.96

“தஸ்மாத் ஸாதாரணோ தர்மஃ
ஶ்ருதௌ பத்ந்யா ஸஹோதிதஃ ॥”

கணவன்–மனைவி இணைந்த தர்ம அனுஷ்டானத்தின் அடிப்படையை எடுத்துரைக்கிறது.

ஆதாரத் துல்லியம் குறித்த குறிப்பு

ஸ்மிருதிமுக்தாபலம் மற்றும் நிர்ணயசிந்து ஆகிய கிரந்தங்களின் பெயரில் இணையத்தில் காணப்படும் இரண்டாம் நிலை மேற்கோள்களை மட்டும் வைத்து சுலோகங்களை இக்கட்டுரையில் சேர்க்கவில்லை. ஸ்மிருதிமுக்தாபலம் வைத்யநாத தீக்ஷிதரால் தொகுக்கப்பட்ட தென்னிந்தியாவில் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட தர்மசாஸ்திர நிபந்த கிரந்தம் என்பதற்கான கையெழுத்துப் பிரதிப் பதிவுகள் உறுதியாகக் கிடைக்கின்றன. ஆனால் கேட்ட கருத்துக்கான சரியான கண்டம்–பக்கம்–மூலவாக்கியம் உறுதிப்படுத்தப்படாத நிலையில் அதன் பெயரில் ஒரு வாக்கியத்தையும் உருவாக்கிச் சேர்க்கவில்லை.

சாஸ்திரத்தில் இல்லாததைச் சாஸ்திரம் சொன்னதாக எழுதுவதும் அதர்மமே.