சோம்பல் மனிதனுக்குள் வாழும் மகா சத்துரு! இன்றைய கடமையை நாளைக்கு தள்ளாதே!

“இன்னும் கொஞ்ச நேரம் தூங்கலாம்…”

“இதை நாளைக்குப் பார்த்துக்கொள்ளலாம்…”

“இன்று வேண்டாம்; நல்ல நாள் பார்த்துச் செய்யலாம்…”

“நேரம் இன்னும் இருக்கிறது…”

“கொஞ்சம் பொறுத்துச் செய்வோம்…”

மனிதனுடைய வீழ்ச்சி பல நேரங்களில் பெரிய தவறுகளால் ஆரம்பிப்பதில்லை. இந்தச் சிறிய வாக்கியங்களிலிருந்துதான் ஆரம்பிக்கிறது.

ஒரு நாள் தள்ளிய காரியம் இன்னொரு நாள் தள்ளப்படுகிறது.
ஒரு முகூர்த்தம் வீணானது ஒரு நாளாகிறது.
ஒரு நாள் ஒரு வாரமாகிறது.
ஒரு வாரம் ஒரு மாதமாகிறது.

கடைசியில் வாய்ப்பு போய்விடுகிறது. வயது போய்விடுகிறது. செல்வம் போய்விடுகிறது. கல்வி வாய்ப்பு போய்விடுகிறது. கடமை தவறுகிறது. அனுஷ்டானம் நின்றுவிடுகிறது.

அப்போது மனிதன் சொல்வான்:

“எனக்கு நேரம் சரியில்லை!”

உண்மையில் பல இடங்களில் நேரம் அவனை ஏமாற்றவில்லை.

அவன் நேரத்தை ஏமாற்றினான்!

சாஸ்திரத்தின் தீர்ப்பு — சோம்பல் ஒரு மகா சத்துரு

சோம்பலைச் சாதாரண குணக்குறை என்று பாரதீய ஞானமரபு பார்க்கவில்லை.

ஒரு புகழ்பெற்ற நீதிவாக்கியம் மிகக் கடுமையாகக் கூறுகிறது:

ஆலஸ்யம் ஹி மனுஷ்யாணாம்
சரீரஸ்தோ மஹான் ரிபு: ।
நாஸ்த்யுத்யமஸமோ பந்து:
க்ருத்வா யம் நாவஸீததி ॥

பொருள்:

மனிதனுடைய உடலுக்குள்ளேயே தங்கியிருக்கும் மிகப்பெரிய எதிரி சோம்பல். முயற்சிக்கு நிகரான நண்பன் வேறு இல்லை. முயற்சியை மேற்கொள்பவன் வீழ்ந்து கிடப்பதில்லை.

இங்கு கவனிக்க வேண்டிய சொல்:

“சரீரஸ்தோ மஹான் ரிபு:”

வெளியில் இருக்கும் எதிரியை நாம் அடையாளம் காணலாம்.

ஆனால் சோம்பல்?

அது நமக்குள்ளேயே இருக்கிறது.

அதனால்தான் அது மிகவும் ஆபத்தான எதிரி.

அது நம்மிடம் வந்து,

“உன் வாழ்க்கையை அழிக்கப் போகிறேன்”

என்று சொல்லாது.

அதற்குப் பதிலாக,

“இன்று ஓய்வெடு…”
“நாளை ஆரம்பிக்கலாம்…”
“இன்னும் நேரம் இருக்கிறது…”

என்று மிகவும் இனிமையாகப் பேசும்.

அந்த இனிமையான குரலுக்குப் பெயர்தான் பல சமயங்களில் ஆலஸ்யம் — சோம்பல்.

“செய்!” — பகவான் கீதையில் கூறிய கட்டளை

பகவத்கீதையில் பகவான் கூறுகிறார்:

நியதம் குரு கர்ம த்வம்
கர்ம ஜ்யாயோ ஹ்யகர்மண: ।
சரீரயாத்ராபி ச தே
ந ப்ரஸித்த்யேதகர்மண: ॥

— பகவத்கீதை 3.8

“உனக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமையைச் செய். செயலைச் செய்யாமல் இருப்பதைவிடச் செய்வதே உயர்ந்தது. செயலின்றி உன் உடலின் வாழ்க்கைப் பயணத்தைக்கூட நடத்த முடியாது.”

கவனியுங்கள்.

பகவான்,

“செய்ய மனம் வந்தால் செய்”

என்று கூறவில்லை.

“நியதம் குரு கர்ம த்வம்” — விதிக்கப்பட்ட கடமையைச் செய் என்கிறார்.

மனம் வருகிறதா?

வரவில்லையா?

உற்சாகம் இருக்கிறதா?

இல்லையா?

இவை கடமையைத் தீர்மானிக்கக்கூடிய அளவுகோல்கள் அல்ல.

கடமை என்றால் செய்ய வேண்டும்.

இதுதான் கர்மயோகத்தின் அடிப்படை ஒழுக்கம்.

தாமஸம் அதிகரித்தால் என்ன நடக்கும்?

சோம்பலுக்கும் தாமஸத்திற்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்று சொல்ல முடியாது.

கீதை அதற்குத் தெளிவான அடையாளங்களையே கொடுக்கிறது:

அப்ரகாசோऽப்ரவ்ருத்திஸ்ச
ப்ரமாதோ மோஹ ஏவ ச ।
தமஸ்யேதானி ஜாயந்தே
விவ்ருத்தே குருநந்தன ॥

— பகவத்கீதை 14.13

தமோகுணம் அதிகரிக்கும்போது,

அப்ரகாசம் — தெளிவின்மை
அப்ரவ்ருத்தி — செயல்படாமை
ப்ரமாதம் — கடமையில் கவனமின்மை
மோகம் — தவறான புரிதல்

ஆகியவை உண்டாகின்றன என்று பகவான் நேரடியாகக் கூறுகிறார்.

ஸ்ரீபாஷ்யகாரரான ஸ்ரீ இராமானுஜர் இவ்விடத்தில்,

“அப்ரவ்ருத்தி: ச ஸ்தப்ததா”

என்று விளக்குகிறார்.

அதாவது செயலாற்றாமல் உறைந்து நிற்கும் நிலை.

மேலும்,

“ப்ரமாத: அकार्यப்ரவ்ருத்திபலம் அனவதானம்”

என்று பிரமாதத்தையும் விளக்குகிறார்.

செய்யவேண்டியதில் கவனம் இல்லாமல், செய்யக்கூடாதவற்றில் சென்று விழுகின்ற நிலை.

எனவே,

தாமஸம் வளர்ந்தால் செயலின்மை வருகிறது; செயலின்மை வளர்ந்தால் கடமை புறக்கணிக்கப்படுகிறது; கடமை புறக்கணிக்கப்பட்டால் வாழ்க்கை ஒழுங்கு சிதைகிறது.

இது கற்பனை விளக்கம் அல்ல. கீதையின் நேரடியான குணதத்துவம்.

அதிகமாக உறங்குவதையும் கீதை ஏற்கவில்லை

சிலர் சோம்பலை “உடலுக்கு ஓய்வு தேவை” என்று அழகுபடுத்துவார்கள்.

தேவையான உறக்கம் வேறு.

அளவுக்கு மீறிய உறக்கம் வேறு.

பகவான் கூறுகிறார்:

நாத்யச்நதஸ்து யோகோऽஸ்தி
ந சைகாந்தமனச்நத: ।
ந சாதிஸ்வப்நசீலஸ்ய
ஜாக்ரதோ நைவ சார்ஜுன ॥

— பகவத்கீதை 6.16

அதிகம் உண்பவனுக்கும், அறவே உண்ணாதவனுக்கும், அதிகமாக உறங்குபவனுக்கும், அளவின்றி விழித்திருப்பவனுக்கும் யோகம் சித்திப்பதில்லை.

ஆகவே இரவு முழுவதும் தேவையற்ற காரியங்களில் விழித்திருந்து, காலையில் சூரியன் மேலே வந்தபிறகும் உறங்குவதை “ஓய்வு” என்று அழைக்கக்கூடாது.

அது ஒழுங்கின்மை.

சூரியோதயத்தில் தூங்குபவனை ஸ்ரீ விட்டுவிடுவாள்

நீதி நூலில் மிகவும் கடுமையான ஒரு பாடல் உள்ளது:

குசைலினம் தந்தமலோபதாரிணம்
பஹ்வாசினம் நிஷ்டுரபாஷிணம் ச ।
ஸூர்யோதயே சாஸ்தமிதே ச சாயினம்
விமுஞ்சதி ஸ்ரீரபி சக்ரபாணினம் ॥

— சாணக்யநீதி 15.4

இதன் பொருள் மிகவும் கடுமையானது.

அழுக்கான ஆடையுடன் இருப்பவன், பற்களைச் சுத்தமாக வைத்துக்கொள்ளாதவன், அளவுக்கு அதிகமாக உண்பவன், கடுமையான வார்த்தைகளைப் பேசுபவன், சூரியோதயத்திலும் சூரியாஸ்தமனத்திலும் உறங்குபவன் — அவன் சக்ரபாணியாகிய விஷ்ணுவாக இருந்தாலும் ஸ்ரீ அவனை விட்டு நீங்குவான் என்று நீதிநூல் கூறுகிறது.

இங்கே செல்வத்திற்கு எதிரிகளாகக் கூறப்படுபவற்றைக் கவனியுங்கள்:

அசுத்தம்.
அளவுக்கு மீறிய உணவு.
நிஷ்டூரமான பேச்சு.
ஒழுங்கற்ற உறக்கம்.

செல்வத்தை விரும்புகிறவன் முதலில் செல்வம் தங்கக்கூடிய ஒழுக்கத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

“தீர்கஸூத்ரீ விநஷ்யதி” — தள்ளிப்போடுபவன் அழிவான்

சோம்பலைவிட இன்னும் ஆபத்தான ஒன்று இருக்கிறது.

அதுதான் தீர்கஸூத்ரதா — செய்யவேண்டிய காரியத்தை இழுத்துக்கொண்டே போதல்.

மகாபாரதம், சாந்திபர்வத்தில் மிக அற்புதமான எச்சரிக்கை வருகிறது:

அநாகதவிதாதா ச
ப்ரத்யுத்பந்நமதிஸ்ச ய: ।
த்வாவேதௌ ஸுகமேதேதே
தீர்கஸூத்ரீ விநஷ்யதி ॥

— மகாபாரதம், சாந்திபர்வம் 137

வரப்போகும் சூழலை முன்னரே உணர்ந்து ஏற்பாடு செய்பவனும், பிரச்சினை வந்தவுடன் உடனடியாகத் தீர்வு காண்பவனும் நன்றாக வாழ்கிறார்கள்.

ஆனால்,

“தீர்கஸூத்ரீ விநஷ்யதி”

காரியத்தை இழுத்தடித்துக்கொண்டே இருப்பவன் அழிவை அடைகிறான்.

“கொஞ்சம் கழித்துப் பார்க்கலாம்” என்ற மனநிலைக்கு மகாபாரதம் கொடுத்திருக்கும் தீர்ப்பு இதுதான்.

விநஷ்யதி!

அழிவான்.

மகாபாரதம் ஒரு கதையையே சொல்லி எச்சரிக்கிறது

அதே பகுதியில் மூன்று மீன்களின் கதையை மகாபாரதம் எடுத்துரைக்கிறது.

ஒருவன் வரப்போகும் ஆபத்தை முன்பே அறிந்து செயல்படுகிறான்.

மற்றொருவன் ஆபத்து வந்தவுடன் புத்திசாலித்தனமாகத் தப்பிக்கிறான்.

மூன்றாவது மீன்?

அவன் தீர்கஸூத்ரீ.

“பார்க்கலாம்…”

“அப்போது பார்த்துக்கொள்வோம்…”

என்று தள்ளிக்கொண்டே செல்கிறான்.

கடைசியில் அவன் அழிகிறான்.

அதனால் மகாபாரதம் மீண்டும் கூறுகிறது:

ஏவம் ப்ராப்ததமம் காலம்
யோ மோஹாந்நாவபுத்யதே ।
ஸ விநஷ்யதி வை க்ஷிப்ரம்
தீர்கஸூத்ரோ யதா ஜஷ: ॥

தக்க காலம் வந்துவிட்டதை மோகத்தினால் அறியாமல் தாமதிப்பவன், தீர்கஸூத்ரியான அந்த மீனைப்போல விரைவில் அழிவை அடைகிறான்.

இதுதான் காலத்தைத் தவறவிடுவதன் ஆபத்து.

“நல்ல நேரம் வரட்டும்” என்று உட்கார்ந்திருக்காதே

முயற்சியைப் பற்றிய மற்றொரு புகழ்பெற்ற நீதிவாக்கியம்:

உத்யமேன ஹி ஸித்த்யந்தி
கார்யாணி ந மனோரதை: ।
ந ஹி ஸுப்தஸ்ய ஸிம்ஹஸ்ய
ப்ரவிசந்தி முகே ம்ருகா: ॥

முயற்சியால்தான் காரியங்கள் நிறைவேறும்; வெறும் ஆசைகளால் அல்ல. தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் சிங்கத்தின் வாய்க்குள் மான்கள் தாமாக வந்து விழுவதில்லை.

சிங்கம் காட்டிற்கு அரசனாக இருக்கலாம்.

அதற்குப் பலம் இருக்கலாம்.

வேகம் இருக்கலாம்.

நகம் இருக்கலாம்.

பற்கள் இருக்கலாம்.

ஆனால் அது தூங்கிக்கொண்டிருந்தால்?

பசி தீராது.

அப்படியே மனிதனுக்கும் அறிவு இருக்கலாம்; கல்வி இருக்கலாம்; செல்வம் இருக்கலாம்; நல்ல குடும்பம் இருக்கலாம்; வாய்ப்புகள் இருக்கலாம்.

ஆனால் உத்யமம் — முயற்சி இல்லாவிட்டால் இவை ஒன்றும் தானாகப் பலன் தராது.

மனுஸ்மிருதி சோம்பலை எவ்வளவு கடுமையாகச் சொல்கிறது?

மனுஸ்மிருதி 5.4:

அநப்யாஸேன வேதாநாம்
ஆசாரஸ்ய ச வர்ஜநாத் ।
ஆலஸ்யாதன்னதோஷாச்ச
ம்ருத்யுர்விப்ராஞ்ஜிகாம்ஸதி ॥

வேத அத்யயனத்தை விட்டுவிடுதல், ஆசாரத்தைத் துறத்தல், ஆலஸ்யம், அன்னதோஷம் ஆகியவற்றை மரணத்தோடு தொடர்புபடுத்தும் அளவுக்கு மனு கடுமையாக எச்சரிக்கிறார்.

இது குறிப்பாக அங்கு விவாதிக்கப்படும் விப்ரர்களுடைய ஆசாரச் சூழலில் கூறப்பட்ட வசனம். அதைக் அனைவருக்கும் உரிய மருத்துவத் தீர்ப்பாக மாற்றக்கூடாது.

ஆனால் அதன் தர்மநீதியை மறுக்க முடியாது:

ஆலஸ்யத்தை ஸ்மிருதி மிகக் கடுமையான தோஷமாகவே எடுத்துக்கொள்கிறது.

சோம்பலும் தள்ளிப்போடுதலும் ஒன்றா?

இரண்டுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது; ஆனால் இரண்டும் ஒரே வடிவம் அல்ல.

ஆலஸ்யம்

செய்யவேண்டிய செயலில் எழுச்சியின்மை.

ப்ரமாதம்

கடமையில் கவனக்குறைவு.

அப்ரவ்ருத்தி

செயலில் இறங்காமை.

தீர்கஸூத்ரதா

செய்யவேண்டியதை முடிவில்லாமல் இழுத்தடித்தல்.

இவை ஒன்றை ஒன்று வளர்க்கும்.

சோம்பல் → செயலின்மை → தாமதம் → கடமை தவறுதல் → வாய்ப்பு இழப்பு → வருத்தம்.

இதனால்தான் “நான் சோம்பேறி இல்லை; கொஞ்சம் தாமதமாகத்தான் செய்கிறேன்” என்ற சமாதானமும் ஆபத்தானது.

மகாபாரதம் தாமதத்தையே தனியாக எடுத்துக்கொண்டு,

“தீர்கஸூத்ரீ விநஷ்யதி”

என்று தீர்ப்பு சொல்கிறது.

சோம்பல் வந்தால்தான் தாமதமா?

இல்லை.

தாமதத்திற்கு வேறு காரணங்களும் உண்டு.

பயம்.

முடிவெடுக்க இயலாமை.

அளவுக்கு அதிகமான யோசனை.

தன்னம்பிக்கையின்மை.

தவறான முன்னுரிமை.

விஷயாசக்தி.

கவனச்சிதறல்.

ஆனால் காரணம் எதுவாக இருந்தாலும், செய்யவேண்டிய காலத்தைத் தவறவிட்டால் அதன் விளைவை அனுபவிக்க வேண்டியதே.

ஆகவே தாமதத்திற்கு அழகான பெயர் வைத்து அதை நியாயப்படுத்தக் கூடாது.

“எல்லாம் விதி” என்று சொல்லி உட்கார்ந்திருக்கலாமா?

பஞ்சதந்திர மரபில் இன்னும் கடுமையான பாடல் வருகிறது:

உத்யோகினம் புருஷஸிம்ஹமுபைதி லக்ஷ்மீ:
தைவம் ஹி தைவமிதி காபுருஷா வதந்தி ।
தைவம் நிஹத்ய குரு பௌருஷமாத்மசக்த்யா
யத்னே க்ருதே யதி ந ஸித்த்யதி கோऽத்ர தோஷ: ॥

உழைப்புள்ள புருஷசிங்கத்தையே லக்ஷ்மி அடைகிறாள்; “விதி, விதி” என்று சொல்லிக்கொண்டிருப்பது முயற்சியற்றவனுடைய பேச்சு; தன்னுடைய சக்தியால் புருஷகாரத்தைச் செய் என்பதே இதன் நீதி.

அதனால்,

“என் கிரகம் சரியில்லை; அதனால் நான் எதையும் ஆரம்பிக்கவில்லை”

என்று உட்கார்ந்திருப்பது சாஸ்திரம் கற்றுத்தரும் வாழ்க்கைமுறை அல்ல.

சோம்பலுக்கும் கிரகங்களுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

இவ்விடத்தில் மிகத் துல்லியமான வேறுபாட்டை வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

ஜோதிடத்தில் கிரகங்களுடைய நிலை, தசை, புக்தி, பாவாதிபத்தியம், பலம், பார்வை, யோகம் முதலியவற்றின் அடிப்படையில் ஒருவருடைய மனப்போக்கு, தாமதம், மந்தநிலை போன்றவை தனிப்பட்ட ஜாதகத்தில் ஆராயப்படலாம்.

ஆனால்,

“நீ சோம்பலாக இருந்தால் சனி கெட்டுவிடும்”

அல்லது

“வேலை தள்ளிப்போட்டால் இந்தக் கிரகம் உடனே பாதிக்கப்படும்”

என்று பொதுவான விதியாகச் சொல்லுவதற்கு இங்கு ஆராயப்பட்ட மூலங்களில் உறுதியான சாஸ்திரப் பிரமாணம் கிடைக்கவில்லை.

எனவே அப்படியொரு விதியை சாஸ்திரத்தின் பெயரில் உருவாக்கக்கூடாது.

மாறாக கீதை தெளிவாக நிறுவுவது குணதத்துவம்:

தமஸ் அதிகரிக்கும்போது,

அப்ரகாசம், அப்ரவ்ருத்தி, ப்ரமாதம், மோகம்

தோன்றுகின்றன.

அதுதான் இங்கே உறுதியான பிரமாணம்.

ஜாதகத்தில் கிரகநிலையை ஆராய்வது தனிப்பட்ட ஜோதிட ஆய்வு.

சோம்பலை நியாயப்படுத்துவதற்கு ஜோதிடம் ஒரு காரணம் அல்ல.

சனி தாமதப்படுத்துகிறார்; அதனால் நான் தாமதப்படுத்தலாமா?

இது இன்னொரு தவறான முடிவு.

ஒரு ஜாதகபலனில் ஒரு காரியம் தாமதமாகக் கிடைக்கும் என்று ஜோதிடர் கூறுவது ஒன்று.

நாம் செய்யவேண்டிய முயற்சியை நாமே தாமதப்படுத்துவது முற்றிலும் வேறு.

இரண்டையும் ஒன்றாக்கக்கூடாது.

ஒரு பலன் தாமதமாகக் கிடைக்கலாம்.

ஆனால் அதற்காக முயற்சியையே தாமதப்படுத்துவதற்கு எந்த நியாயமும் இல்லை.

பலன் வருவதற்கான காலம் வேறு;
கடமையைச் செய்வதற்கான காலம் வேறு.

கடமையைச் செய்ய வேண்டிய நேரத்தில் செய்ய வேண்டும்.

சோம்பல் முதலில் எதைத் திருடுகிறது தெரியுமா?

பணத்தை அல்ல.

காலத்தை.

பணம் போனால் மீண்டும் சம்பாதிக்கலாம்.

பொருள் போனால் மீண்டும் வாங்கலாம்.

ஆனால் நேற்று காலை ஆறு மணி மீண்டும் வராது.

கடந்த முகூர்த்தம் மீண்டும் வராது.

கடந்த வயது மீண்டும் வராது.

கிடைத்த வாய்ப்பு அதே வடிவில் மீண்டும் வரவேண்டும் என்ற கட்டாயமும் இல்லை.

மகாபாரதம் காலத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது,

காஷ்டா கலா முஹூர்த்தாஸ்ச
தினராத்ர்ய: க்ஷணா லவா: ।
மாஸா: பக்ஷா: ஷட்ருதவ:
கால: ஸம்வத்ஸராணி ச ॥

என்று காலத்தின் அளவுகளை நினைவுபடுத்துகிறது. அதே பகுதியில் தேசத்தையும் காலத்தையும் சரியாக அறிந்து செயல்படுபவன் பலனை அடைவான் என்றும் கூறுகிறது.

ஆகவே காலத்தை மதிப்பது தர்ம வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கம்.

சோம்பல் வாழ்க்கையில் என்னென்ன அழிக்கிறது?

முதலில் காலத்தை அழிக்கிறது.

பிறகு ஒழுக்கத்தை அழிக்கிறது.

பிறகு கடமையை அழிக்கிறது.

பிறகு நம்பகத்தன்மையை அழிக்கிறது.

பிறகு வாய்ப்புகளை அழிக்கிறது.

பிறகு பொருளாதார முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கிறது.

பிறகு குடும்பப் பொறுப்புகளைப் பாதிக்கிறது.

பிறகு ஆன்மிக அனுஷ்டானங்களையும் சிதைக்கிறது.

ஒரு நாள் சந்த்யாவந்தனம் தாமதம்.

ஒரு நாள் பாராயணம் தாமதம்.

ஒரு நாள் படிப்பு தாமதம்.

ஒரு நாள் வேலை தாமதம்.

ஒரு நாள் கடன் செலுத்துவது தாமதம்.

ஒரு நாள் பதில் அனுப்புவது தாமதம்.

ஒரு நாள் மருத்துவக் கவனம் தாமதம்.

ஒரு நாள் தொழில் முடிவு தாமதம்.

எல்லாவற்றிற்கும் பின்னால் ஒரே வார்த்தை:

“பிறகு.”

இந்த “பிறகு” என்பதுதான் பல வாழ்க்கைகளை பின்னுக்குத் தள்ளுகிறது.

தேவையற்ற பேச்சும் சோம்பலின் தோழனே

செய்யவேண்டிய வேலையைச் செய்யாமல் மணிக்கணக்கில் தேவையற்ற பேச்சு.

பிறரைப் பற்றிய விவாதம்.

பயனற்ற வாதம்.

முடிவில்லாத அலைபேசி பயன்பாடு.

காரணமற்ற சந்திப்பு.

செயலற்ற திட்டமிடல்.

நூறு திட்டங்கள்; ஒரு செயல்கூட இல்லை.

இவை எல்லாம் உழைப்பின் தோற்றத்தில் மறைந்திருக்கும் காலவிரயம்.

நாள் முழுவதும் பரபரப்பாக இருந்தவன் அவசியம் உழைத்தவன் அல்ல.

பலன் தரவேண்டிய காரியத்தைச் செய்தவன்தான் உண்மையில் செயலாற்றியவன்.

“நான் நாளை மாறிவிடுவேன்” என்பதும் சோம்பலின் வாக்குறுதியே

சோம்பலை ஒழிப்பதற்கான நாளைத் தேடாதீர்கள்.

இன்றே ஒழிக்க வேண்டும்.

இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால்,

இப்பொழுதே.

ஏனெனில் “நாளை ஆரம்பிக்கிறேன்” என்பதே தள்ளிப்போடுதலின் முதல் வாக்கியம்.

காலையில் சீக்கிரம் எழவேண்டுமா?

அதை நாளை யோசிக்க வேண்டாம்.

இன்றிரவு சரியான நேரத்தில் உறங்குங்கள்.

ஒரு வேலையை முடிக்க வேண்டுமா?

“நேரம் கிடைத்தால் செய்வேன்” என்று சொல்லாதீர்கள்.

அதற்கான நேரத்தை நிர்ணயியுங்கள்.

ஒருவரை அழைக்க வேண்டுமா?

அழையுங்கள்.

ஒரு கடமையை நிறைவேற்ற வேண்டுமா?

நிறைவேற்றுங்கள்.

ஒரு நல்ல காரியத்தை ஆரம்பிக்க வேண்டுமா?

அதற்குரிய விதிமுறைகளை அறிந்து ஆரம்பியுங்கள்.

சோம்பலை வெல்ல ஏழு கட்டளைகள்

ஒன்று — சூரியோதயத்திற்கு முன் எழும் ஒழுக்கத்தை வளர்த்துக்கொள்.

இரண்டு — செய்யவேண்டிய கடமையை மனநிலைக்குக் கீழ்ப்படுத்தாதே.

மூன்று — “பிறகு” என்ற சொல்லை அவசியமில்லாத இடத்தில் பயன்படுத்தாதே.

நான்கு — முடிவெடுக்க வேண்டிய இடத்தில் முடிவில்லாமல் யோசித்துக்கொண்டிருக்காதே.

ஐந்து — தேவையற்ற பேச்சு, தேவையற்ற உறக்கம், தேவையற்ற உணவு, தேவையற்ற காலவிரயம் ஆகியவற்றைக் கட்டுப்படுத்து.

ஆறு — விதி, கிரகம், காலம் என்று கூறி உன் முயற்சியின்மையை நியாயப்படுத்தாதே.

ஏழு — இன்று செய்யக்கூடிய நற்காரியத்தை நாளைக்கு மாற்றாதே.

ஒரே வரியில் சாஸ்திரத்தின் தீர்ப்பு

சோம்பலைப் பற்றி ஒரு நூல் எழுத வேண்டியதில்லை.

இந்த நான்கு பிரமாணங்களை மட்டும் தினமும் நினைவில் வைத்தாலே போதும்:

“ஆலஸ்யம் ஹி மனுஷ்யாணாம் சரீரஸ்தோ மஹான் ரிபு:”

சோம்பல் மனிதனுக்குள் இருக்கும் மகா எதிரி.

“நியதம் குரு கர்ம த்வம்”

உனக்குரிய கடமையைச் செய்.

“உத்யமேன ஹி ஸித்த்யந்தி கார்யாணி”

முயற்சியால்தான் காரியங்கள் நிறைவேறும்.

“தீர்கஸூத்ரீ விநஷ்யதி”

தள்ளிக்கொண்டே இருப்பவன் அழிவை அடைகிறான்.

இதற்கு மேல் சோம்பலுக்கு என்ன சமாதானம் சொல்ல முடியும்?

முடிவுரை

உன் வாழ்க்கையை அழிக்க வெளியில் ஒரு எதிரி வரவேண்டிய அவசியமில்லை.

உனக்குள்ளே இருக்கும் சோம்பல் போதும்.

உன் செல்வத்தைத் தடுக்க ஒரு பெரிய சாபம் வேண்டியதில்லை.

உழைக்காமல் இருப்பது போதும்.

உன் வாய்ப்புகளை வேறு ஒருவர் பறிக்க வேண்டியதில்லை.

நீ தாமதித்தால் போதும்.

உன் காலத்தை யாரும் திருட வேண்டியதில்லை.

“இன்னும் கொஞ்ச நேரம்…” என்று நீயே கொடுத்தால் போதும்.

ஆகவே —

எழு!

கடமையைச் செய்!

காலத்தை மதித்து நட!

தள்ளிப்போடாதே!

விதியைச் சொல்லி முயற்சியை நிறுத்தாதே!

சோம்பலை ஓய்வு என்று பெயர் மாற்றி வீட்டில் வைத்துக்கொள்ளாதே!

சாஸ்திரம் சோம்பலை நண்பனாகக் காட்டவில்லை.

“மஹான் ரிபு:” — மகா எதிரி என்றே காட்டுகிறது.

அந்த எதிரியை வெளியே தேடாதே.

உனக்குள்ளே கண்டுபிடி.

இன்றே வெல்.
இப்பொழுதே வெல்.

பிரமாணங்கள்

1. பகவத்கீதை 3.8

நியதம் குரு கர்ம த்வம்
கர்ம ஜ்யாயோ ஹ்யகர்மண: ।
சரீரயாத்ராபி ச தே
ந ப்ரஸித்த்யேதகர்மண: ॥

2. பகவத்கீதை 6.16

நாத்யச்நதஸ்து யோகோऽஸ்தி
ந சைகாந்தமனச்நத: ।
ந சாதிஸ்வப்நசீலஸ்ய
ஜாக்ரதோ நைவ சார்ஜுன ॥

3. பகவத்கீதை 14.13

அப்ரகாசோऽப்ரவ்ருத்திஸ்ச
ப்ரமாதோ மோஹ ஏவ ச ।
தமஸ்யேதானி ஜாயந்தே
விவ்ருத்தே குருநந்தன ॥

4. ஸ்ரீ இராமானுஜர் கீதாபாஷ்யம் — 14.13

அப்ரகாச: ஜ்ஞாநாநுதய: ।
அப்ரவ்ருத்திஸ்ச ஸ்தப்ததா ।
ப்ரமாத: அकार्यப்ரவ்ருத்திபலம் அனவதானம் ।
மோஹ: விபரீதஜ்ஞானம் ।

5. மகாபாரதம் — சாந்திபர்வம் 137

அநாகதவிதாதா ச
ப்ரத்யுத்பந்நமதிஸ்ச ய: ।
த்வாவேதௌ ஸுகமேதேதே
தீர்கஸூத்ரீ விநஷ்யதி ॥

6. மகாபாரதம் — சாந்திபர்வம் 137

ஏவம் ப்ராப்ததமம் காலம்
யோ மோஹாந்நாவபுத்யதே ।
ஸ விநஷ்யதி வை க்ஷிப்ரம்
தீர்கஸூத்ரோ யதா ஜஷ: ॥

7. மனுஸ்மிருதி 5.4

அநப்யாஸேன வேதாநாம்
ஆசாரஸ்ய ச வர்ஜநாத் ।
ஆலஸ்யாதன்னதோஷாச்ச
ம்ருத்யுர்விப்ராஞ்ஜிகாம்ஸதி ॥

8. சாணக்யநீதி 15.4

குசைலினம் தந்தமலோபதாரிணம்
பஹ்வாசினம் நிஷ்டுரபாஷிணம் ச ।
ஸூர்யோதயே சாஸ்தமிதே ச சாயினம்
விமுஞ்சதி ஸ்ரீரபி சக்ரபாணினம் ॥

9. நீதிவாக்கியம்

ஆலஸ்யம் ஹி மனுஷ்யாணாம்
சரீரஸ்தோ மஹான் ரிபு: ।
நாஸ்த்யுத்யமஸமோ பந்து:
க்ருத்வா யம் நாவஸீததி ॥

10. ஹிதோபதேசம் / பஞ்சதந்திர மரபில் வழங்கப்படும் நீதிவாக்கியம்

உத்யமேன ஹி ஸித்த்யந்தி
கார்யாணி ந மனோரதை: ।
ந ஹி ஸுப்தஸ்ய ஸிம்ஹஸ்ய
ப்ரவிசந்தி முகே ம்ருகா: ॥

இறுதி நினைவுவாக்கியம்

சோம்பல் ஓய்வு அல்ல — அது காலத்தை விழுங்கும் எதிரி.
தாமதம் நிதானம் அல்ல — அது வாய்ப்பை இழக்கச் செய்யும் வலை.
“நாளை” என்று தள்ளாதே; கடமைக்கு உரிய காலம் “இன்று”.
தீர்கஸூத்ரீ விநஷ்யதி — தள்ளிக்கொண்டே இருப்பவன் அழிவான்!