மரணம் இரண்டு நாளில் முடியும் நிகழ்வு அல்ல — ஒரு வருஷம் நீளும் பித்ரு தீக்ஷை!

ஒருவர் மரணமடைந்தவுடன், “தகனம் செய்தோம்; அஸ்தியை எடுத்தோம்; காரியம் முடிந்துவிட்டது” என்று நினைப்பது சாஸ்திரப் பார்வை அல்ல.

மரணத்திற்குப் பின்னர் செய்யப்படும் ஔர்த்வதேஹிக கர்மங்கள் ஒரு தொடர்ச்சியான பித்ரு கர்ம முறை. தகனம், அஸ்தி ஸஞ்சயனம், தசாஹ கர்மங்கள், ஏகோத்திஷ்டம், ஸபிண்டீகரணம், மாஸிகங்கள், ஊனமாஸிகங்கள், தர்ப்பணங்கள், ஆப்திகம் என்று ஒவ்வொரு படிக்கும் தனித்தனி சாஸ்திர முக்கியத்துவம் உண்டு.

இதனை “இறந்தவருக்குச் செய்யும் சில சடங்குகள்” என்று மட்டும் கருதக்கூடாது. புத்ரனுக்குச் சாஸ்திரம் விதித்த பித்ரு பரிபாலனத்தின் தொடர்ச்சியாகவே இதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

தகனத்தோடு கடமை முடிவதில்லை!

முதல் நாள் தகன ஸம்ஸ்காரம் நடைபெறுகிறது. அதன்பின்னர் உரிய காலத்தில் அஸ்தி ஸஞ்சயனம் நடைபெறுகிறது. தொடர்ந்து குடும்பத்தின் ஸூத்ரம், தேசாசாரம், சம்பிரதாயப்படி நித்திய பிரேதகர்மங்கள் நடைபெறுகின்றன.

மத்ஸ்ய புராணம் மிக அழகாகக் கூறுகிறது:

ப்ரேதாய பிண்டதானம் து த்வாதசாஹம் ஸமாசரேத் ।
பாதேயம் தஸ்ய தத் ப்ரோக்தம் யத: ப்ரீதிகரம் மஹத் ॥

அதாவது, பிரேதனுக்குரிய பிண்டதானம் த்வாதசாஹ காலத்தில் செய்யப்பட வேண்டும்; அது அவனுக்குப் பாதேயமாக — பயணத்திற்குரிய ஆதரவாக — கூறப்படுகிறது.

அதற்கடுத்த ச்லோகத்தில், அந்த ஜீவன் பன்னிரண்டு நாட்கள் தன் இல்லம், புத்ரன், குடும்பம் ஆகியவற்றை நோக்கிக் கொண்டிருப்பதாகப் புராணம் விவரிக்கிறது.

ஆகவே மரணத்திற்குப் பிந்தைய முதல் பன்னிரண்டு நாட்கள் சாதாரண நாட்களல்ல. கர்த்தாவுக்கும் குடும்பத்திற்கும் அவை கர்மானுஷ்டானத்தில் மிக முக்கியமான காலம்.

பத்தாம் நாள் — தசாஹத்தின் முக்கியமான நிறைவு நிலை

“தசாஹம்” என்பது வெறுமனே “பத்தாவது நாள்” என்ற பொருளில் மட்டும் புரிந்துகொள்ளப்படக் கூடாது. மரணத்தைத் தொடர்ந்து நடைபெறும் பத்து நாள் அசௌச–பிரேதகர்மத் தொடரின் முக்கிய நிறைவு நிலையாக பத்தாம் நாள் அமைகிறது.

மத்ஸ்ய புராணம்:

தசாஹம் சாவமாசௌசம் ப்ராஹ்மணேஷு விதீயதே ।

என்று மரணாசௌசத்தின் தசாஹ காலத்தை எடுத்துரைக்கிறது.

இந்த நாட்களில் செய்யப்படும் பிண்டம், திலோதகம், வாஸோதகம் முதலானவை வெறும் குடும்ப வழக்கங்கள் அல்ல. அவை பிரேதகர்மத்தின் அங்கங்களாக சாஸ்திரத்தில் இடம் பெறுகின்றன.

எனவே,

“பத்து கொட்டிவிட்டோம்; காரியம் முடிந்தது”

என்ற அளவில் இதைப் புரிந்துகொள்வது தவறு.

தசாஹம் என்பது அடுத்த முக்கியமான பிரேதகர்ம நிலைகளான ஏகோத்திஷ்டம், ஸபிண்டீகரணம் ஆகியவற்றை நோக்கிச் செல்லும் முக்கியமான கட்டமாகும்.

பதினொன்றாம் நாள் — ஏகோத்திஷ்டம்

“ஏகோத்திஷ்டம்” என்ற சொல்லே அதன் நோக்கத்தை உணர்த்துகிறது.

ஏக + உத்திஷ்டம் — குறிப்பிட்ட ஒரே மறைந்த நபரை உத்தேசித்து செய்யப்படும் ச்ராத்த கர்மம்.

பொதுவான பார்வண ச்ராத்தத்தில் பித்ரு வர்க்கம் தொடர்புடையதாக இருக்க, இங்கு சமீபத்தில் மறைந்த அந்த ஒருவரைத் தனியாக உத்தேசித்த கர்மமுறை முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

மத்ஸ்ய புராணம் ஏகோத்திஷ்ட முறையில்:

ஏகம் பவித்ரமேகோऽர்க்ய ஏக: பிண்டோ விதீயதே ।

என்று கூறுகிறது.

அதாவது — ஒரு பவித்ரம், ஒரு அர்க்யம், ஒரு பிண்டம் என்ற தனித்தன்மை ஏகோத்திஷ்டத்தில் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

இதனால்தான் இதற்கு ஏகோத்திஷ்டம் என்ற பெயர் பொருத்தமாகிறது.

கருட புராணமும் ஏகோத்திஷ்டத்தைத் தனித்த பிரேதச்ராத்த முறையாக விளக்கி, அது ஆவத்ஸர காலம் வரை தொடர்புடைய கர்மமுறையாக இருப்பதை எடுத்துரைக்கிறது.

ஆகவே பதினொன்றாம் நாள் என்பது “இன்னொரு காரிய நாள்” அல்ல.

மறைந்தவரைத் தனிப்பட்ட முறையில் உத்தேசித்துச் செய்யப்படும் மிக முக்கியமான பித்ரு கர்ம நிலை அது.

பன்னிரண்டாம் நாள் — ஸபிண்டீகரணம்: மிகப்பெரிய திருப்பம்

இந்த முழுத் தொடரிலும் ஸபிண்டீகரணத்தின் தத்துவ முக்கியத்துவத்தைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஸ + பிண்ட + ஈகரணம் = பித்ரு வர்க்கத்தோடு பிண்ட சம்பந்தத்தை ஏற்படுத்துதல்.

கருட புராணத்தில் மிகவும் முக்கியமான வாக்கியம் வருகிறது:

யோஷித: புருஷஸ்யாபி பிண்டம் ப்ரேதேதி நிர்வபேத் ।
ஸாபிண்ட்யே து க்ருதே தஸ்ய ப்ரேதசப்தோ நிவர்ததே ॥

இதன் கடைசி பகுதி மிக முக்கியமானது:

ஸாபிண்ட்யே து க்ருதே தஸ்ய ப்ரேதசப்தோ நிவர்ததே

ஸபிண்டீகரணம் செய்யப்பட்டபின் அவரைக் குறிக்கும் “பிரேத” என்ற சொல்லின் பயன்பாடு விலகுகிறது என்று கருட புராணம் கூறுகிறது.

இதுவே ஸபிண்டீகரணத்தின் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்யும் மிகத் தெளிவான பிரமாணங்களில் ஒன்று.

அதனால் ஸபிண்டீகரணத்தை,

“பன்னிரண்டாம் நாள் செய்யும் ஒரு சடங்கு”

என்று மட்டும் பார்த்துவிடக்கூடாது.

மரணத்திற்குப் பிந்தைய கர்மப் பயணத்தில் அது மிக முக்கியமான மாற்றுநிலை.

ஏன் பன்னிரண்டாம் நாளில்?

இதிலும் ஒரு சாஸ்திர நுணுக்கம் இருக்கிறது.

சில தர்மசாஸ்திர மரபுகளில் ஸபிண்டீகரணத்திற்கு ஸம்வத்ஸராந்தம் முதலான காலங்களும் சொல்லப்படுகின்றன. ஆஸ்வலாயன மதத்தை மேற்கோளிட்டு மிதாக்ஷரா மரபு:

அத ஸபிண்டீகரணம் ஸம்வத்ஸராந்தே த்வாதசாஹே வா

என்ற காலவிகற்பத்தைப் பதிவு செய்கிறது.

அதேவேளையில் த்வாதசாஹத்தில் செய்வதும் பிரசஸ்தமான முறையாகப் பல பிரயோக மரபுகளில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

வை஖ாநஸ க்ருஹ்ய மரபிலும்:

ஆஸ்திரத்வாச் சரீரஸ்ய த்வாதசாஹ: ப்ரசஸ்யதே

என்று, மனித சரீரத்தின் நிலையாமையைக் கருத்தில் கொண்டு பன்னிரண்டாம் நாள் பிரசஸ்தமானதாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

எனவே குடும்பம் எந்த ஸூத்ர–ஸம்பிரதாயத்தைச் சேர்ந்ததோ, அந்த மரபின் ஆசார்ய–புரோஹித நிர்ணயப்படி ஸபிண்டீகரணம் செய்யப்பட வேண்டும்.

“10, 11, 12 முடிந்தது; இனி எல்லாம் முடிந்தது” — இல்லை!

இதுதான் இன்று பலரிடத்தில் ஏற்படும் மிகப்பெரிய தவறான புரிதல்.

பத்தாம் நாள் முடிந்தது.
பதினொன்றாம் நாள் முடிந்தது.
பன்னிரண்டாம் நாள் முடிந்தது.

அதனால் பித்ரு பரிபாலனம் முடிந்துவிட்டதா?

இல்லை.

அதற்குப் பின்னர்தான் ஒரு வருட காலத்திற்கு முறையாகச் செய்ய வேண்டிய மாஸிகாதி கர்மங்களின் தொடர்ச்சி இருக்கிறது.

சாஸ்திர நூல்கள் ஷோடச ச்ராத்தங்கள், மாஸிகங்கள், ஊனமாஸிகம், த்ரைபக்ஷிகம், ஊனஷாண்மாஸிகம், ஊனாப்திகம் முதலிய காலகர்மங்களை விவரிக்கின்றன.

மிதாக்ஷரையில் மேற்கோளாக:

ஸபிண்டீகரணாதர்வாக் குர்வன் ச்ராத்தானி ஷோடச ।
ஏகோத்திஷ்டவிதாநேன குர்யாத் ஸர்வாணி தானி து ॥

என்று ஷோடச ச்ராத்தங்களின் தொடர்ச்சி குறிப்பிடப்படுகிறது.

எனவே “வருஷாப்திகம் மட்டும் செய்தால் போதும்” என்று இடைப்பட்ட கர்மங்களை விட்டுவிடுவது சாஸ்திரம் காட்டும் முழுமையான பித்ரு பரிபாலன முறை அல்ல.

பதின்மூன்றாம் நாள் — சுபஸ்வீகாரம் என்றால் எல்லாச் சுபகாரியங்களுக்கும் அனுமதி என்று பொருளல்ல

ஸ்ரீவைஷ்ணவ குடும்ப சம்பிரதாயங்களில் த்வாதசாஹ கர்மங்களுக்குப் பின்னர் பதின்மூன்றாம் நாளில் சுபஸ்வீகாரம், இயல்சாற்று முதலான சம்பிரதாய அனுஷ்டானங்கள் நடைபெறும் வழக்கம் உள்ளது.

ஆனால் இங்கே ஒரு விஷயத்தை மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பதின்மூன்றாம் நாள் சுபஸ்வீகாரம் நடைபெற்றுவிட்டது என்பதால், உடனே விவாஹம், உபநயனம் முதலான மங்கள நிகழ்ச்சிகளில் பழையபடி கலந்து கொள்ளலாம் என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது.

அது தசாஹ–த்வாதசாஹ அசௌசகாலம் நிறைவுற்றதைக் குறிக்கும் குடும்ப–சம்பிரதாய நிலை. அதன் பின்னரும் மாஸிகம் முதலான பித்ரு கர்மங்கள் ஆப்திகம் வரையில் தொடர்கின்றன.

அதனால் தீக்ஷை, குடும்பாசாரம், ஸூத்ரம், ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயம் ஆகியவற்றுக்குரிய கட்டுப்பாடுகளைத் தக்கவைத்துக்கொண்டு ஆப்திகம் வரை பித்ரு பரிபாலனத்தைத் தொடர்வதே முறையாகும்.

குறிப்பிட்ட சுப–அசுப நிகழ்வில் கலந்து கொள்ளலாமா, கூடாதா என்பதில் எல்லா குடும்பங்களுக்கும் ஒரே பொதுவிதியை உருவாக்காமல், அந்தந்த ஸூத்ர–குலாசாரப்படி தீர்மானிக்க வேண்டும்.

ஒரு வருடம் — மறந்துவிடுவதற்கான காலமல்ல; பித்ரு பரிபாலனத்திற்கான காலம்

இந்த ஒரு வருடத்தில் கர்த்தாவுக்கு முக்கியமானவை:

மாஸிக ச்ராத்தங்கள் — ஊனமாஸிகாதிகள் — அமாவாசை தர்ப்பணம் — மாதப்பிறப்பு முதலான நியத தர்ப்பணங்கள் — குடும்ப ஸூத்ரப்படி விதிக்கப்பட்ட பிற பித்ரு கர்மங்கள் — இறுதியில் ஆப்திகம்.

யாஜ்ஞவல்க்ய மரபில் மேற்கோளாக வரும் வாக்கியம்:

அர்வாக் ஸபிண்டீகரணம் யஸ்ய ஸம்வத்ஸராத் பவேத் ।
தஸ்யாப்யன்னம் ஸோதகம் தத்யாத் யாவத் ஸம்வத்ஸரம் ॥

என்பது, ஸபிண்டீகரணம் முன்னரே செய்யப்பட்டிருந்தாலும் ஸம்வத்ஸரம் வரையிலான அன்ன–உதக சம்பந்தமான பித்ரு கர்மத் தொடர்ச்சி மறைந்துவிடுவதில்லை என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

இதுதான் மிகவும் முக்கியம்:

ஸபிண்டீகரணம் செய்ததால் மாஸிகங்கள் இல்லாமல் போகவில்லை.
பன்னிரண்டாம் நாள் முடிந்ததால் புத்ரனின் பித்ரு கடமை முடிந்துவிடவில்லை.

வருஷாப்திகம் “ஆங்கிலத் தேதியில்” அல்ல — மரண திதியில்!

இங்கே இன்று மிகவும் கவனிக்க வேண்டிய தவறு ஒன்று இருக்கிறது.

ஒருவர் அக்டோபர் 5ஆம் தேதி இறந்தார் என்றால்,

“அடுத்த வருடம் அக்டோபர் 5 வந்துவிட்டது; இன்று முதல் ஆண்டு நினைவுநாள்; இன்று ச்ராத்தம் செய்துவிடலாம்”

என்று ஆங்கில நாள்காட்டித் தேதியை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு ஆப்திக ச்ராத்தத்தை நிர்ணயிக்க முடியாது.

ச்ராத்த காலநிர்ணயத்தின் அடிப்படை மரணமடைந்த ஆங்கில தேதி அல்ல; சாஸ்திரப்படி நிர்ணயிக்கப்படும் மரண திதியே.

கருட புராண பிரேதகல்ப மரபில் மாதந்தோறும் செய்யப்படும் ச்ராத்தத்திற்கும் ம்ருதாஹம் — மரண திதி முக்கியமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

ஆகவே ஒருவர் எந்த சாந்திரமான திதியில் மரணமடைந்தாரோ, அந்தத் திதி நிர்ணயமே மாஸிகம், ஆப்திகம் முதலியவற்றில் அடிப்படையாகிறது; ஆங்கில நாள்காட்டி தேதி வசதிக்கான நினைவுக் குறிப்பாக இருக்கலாம், ச்ராத்த நிர்ணயத்திற்கு அது தனித்து பிரமாணமாகாது.

மேலும் திதி வியாப்தி, அபராஹ்ண வியாப்தி, திதித் த்வயம் முதலான விசேஷ நிலைகளில் தர்மசாஸ்திர காலநிர்ணய விதிகள் இருப்பதால், வெறும் கைபேசி நாள்காட்டியைப் பார்த்து கர்த்தா தானாக முடிவு செய்யாமல் உரிய பஞ்சாங்க–சாஸ்திர நிர்ணயத்தைப் பெற வேண்டும்.

பிறந்தநாளைப் போல ஆங்கிலத் தேதியைப் பார்த்து ஆப்திகம் செய்வது பித்ரு கர்ம காலநிர்ணயம் அல்ல.

புத்ரன் செய்ய வேண்டிய கடமை — விருப்பமல்ல, பித்ரு ஋ணத்தின் வெளிப்பாடு

தந்தையோ தாயோ மறைந்தவுடன் அவர்களைத் தகனம் செய்து அனுப்பிவைப்பதுடன் புத்ரனுடைய கடமை முடிவதில்லை.

அவர்களிடமிருந்து இந்த சரீரத்தைப் பெற்றோம்.
அவர்களின் உழைப்பால் வளர்ந்தோம்.
அவர்களின் அன்பாலும் தியாகத்தாலும் வாழ்ந்தோம்.

அவர்கள் உயிருடன் இருக்கும்போது பரிபாலிப்பது புத்ர தர்மம் என்றால், அவர்கள் மறைந்த பின்னர் சாஸ்திரம் விதித்த முறையில் பித்ரு கர்மங்களைச் செய்வதும் அதே புத்ர தர்மத்தின் தொடர்ச்சியே.

எனவே,

தசாஹத்தை அலட்சியம் செய்யக்கூடாது.
ஏகோத்திஷ்டத்தைத் தவிர்க்கக்கூடாது.
தம் ஸூத்ர–ஸம்பிரதாயப்படி விதிக்கப்பட்ட ஸபிண்டீகரணத்தை விட்டுவிடக்கூடாது.
மாஸிகங்களை மறக்கக்கூடாது.
ஊனமாஸிகாதிகளைப் புறக்கணிக்கக்கூடாது.
ஆப்திகத்தை ஆங்கிலத் தேதியைப் பார்த்து மனம்போனபடி நிர்ணயிக்கக்கூடாது.

இவை வெறும் “இறந்த வீட்டுச் சடங்குகள்” அல்ல.

இவை பித்ரு பரிபாலனம்.
இவை புத்ர தர்மம்.
இவை நம்மைப் பெற்றவர்களுக்கு நாம் செலுத்தும் சாஸ்திரபூர்வமான கடன்.

தகனத்தின் நெருப்பு அணைந்தவுடன் பித்ரு கடமை அணைந்துவிடுவதில்லை.

தசாஹத்தில் தொடங்கும் அந்தப் பொறுப்பு, ஏகோத்திஷ்டம்–ஸபிண்டீகரணம் வழியாக, மாஸிக–ஊனமாஸிக கர்மங்களால் தொடர்ந்து, உரிய மரண திதியில் செய்யப்படும் ஆப்திகத்தில் ஒரு முக்கிய வருடாந்திர நிறைவை அடைகிறது.

ஆகவே —

“இறந்துவிட்டார்; காரியம் முடிந்துவிட்டது” என்று சொல்லாதீர்கள்.

“என்னைப் பெற்றவர் பித்ருவாகியுள்ளார்; அவருக்குச் சாஸ்திரம் விதித்த கைங்கரியத்தை நான் நிறைவேற்ற வேண்டும்” என்று நினையுங்கள்.

பித்ருக்களை மறப்பது காலத்தின் இயல்பாக இருக்கலாம்;
பித்ருக்களைப் பரிபாலிப்பது தர்மத்தின் கட்டளை!