வேதமும் பகவானும் வேறல்ல — வேதஸ்வரூபனே ஸ்ரீமந்நாராயணன்

வேதம் என்பது மனிதனால் ஒரு காலத்தில் எழுதப்பட்ட நூல் அல்ல. பகவானும் ஒரு காலத்தில் தோன்றிய தத்துவமல்ல. பகவான் எவ்வாறு அநாதியோ, அவ்வாறே அவனைப் பிரதிபாதிக்கும் வேதமும் அநாதி; பகவான் எவ்வாறு நித்யனோ, அவ்வாறே வேதமும் நித்யம். அதனால்தான் நமது பூர்வாசார்யர்கள் வேதத்தை ஒரு சாதாரண நூலாகப் பார்க்காமல், பகவானுடைய சப்தரூபமான திருமேனியாகவே மதித்தார்கள்.

இதனை மிகத் தெளிவாகவும், வேறு பொருள் கொள்ள இடமில்லாதபடியும் ஸ்ரீமத் பாகவதம் அறிவிக்கிறது:

வேதப்ரணிஹிதோ தர்மோ ஹ்யதர்மஸ்தத்விபர்யயः ।
வேதோ நாராயணः ஸாக்ஷாத் ஸ்வயம்பூரிதி சுஶ்ரும ॥

— ஸ்ரீமத் பாகவதம், 6.1.40.

“வேதத்தால் விதிக்கப்பட்டதே தர்மம்; அதற்கு எதிரானதே அதர்மம். வேதம் சாக்ஷாத் நாராயணனே; அது ஸ்வயம்புவானது என்று நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம்” என்பதே இதன் பொருள்.

இங்கு “வேதம் நாராயணனைப் பற்றிப் பேசுகிறது” என்று மட்டும் சொல்லப்படவில்லை.

“வேதோ நாராயணः ஸாக்ஷாத்” — வேதமே சாக்ஷாத் நாராயணன் என்று சொல்லப்படுகிறது.

ஆகவே, வேதத்தை மதிப்பதும் பகவானை மதிப்பதும் இருவேறு காரியங்கள் அல்ல. வேதத்தைப் புறக்கணித்துவிட்டு “நான் பகவானை ஏற்றுக்கொள்கிறேன்” என்று கூறுவதும் வைதிகமான நிலைப்பாடு அல்ல.

வேதம் யாரை அறியச் செய்கிறது?

இதற்குப் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே கீதையில் நேரடியாக விடை அளிக்கிறான்:

ஸர்வஸ்ய சாஹம் ஹ்ருதி ஸந்நிவிஷ்டோ
மத்த: ஸ்ம்ருதிர்ஜ்ஞானமபோஹனம் ச ।
வேதைஶ்ச ஸர்வைரஹமேவ வேத்யோ
வேதாந்தக்ருத் வேதவிதேவ சாஹம் ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை, 15.15.

இதில்,

“வேதைஶ்ச ஸர்வை: அஹம் ஏவ வேத்ய:”

என்று பகவான் அறுதியிடுகிறான்.

அதாவது:

“அனைத்து வேதங்களாலும் அறியப்பட வேண்டியவன் நானே.”

இதைவிட வேதத்தின் இறுதியான பிரதிபாத்யவஸ்து யார் என்பதற்கு வேறு விளக்கம் தேவையில்லை.

ருக் வேதமோ, யஜுர்வேதமோ, ஸாமவேதமோ, அதர்வவேதமோ — அவற்றின் கர்மகாண்டம், உபாஸனாகாண்டம், ஞானகாண்டம் என்று பல்வேறு பகுதிகள் இருந்தாலும், அவற்றின் பரமதாத்பர்யம் பரமபுருஷனை அறியச் செய்வதே.

கடோபநிஷத்தும் இதையே அறிவிக்கிறது:

ஸர்வே வேதா யத்பதமாமநந்தி
தபாம்ஸி ஸர்வாணி ச யத்வதந்தி ।
யதிச்சந்தோ ப்ரஹ்மசர்யம் சரந்தி
தத்தே பதம் ஸங்க்ரஹேண ப்ரவீமி ॥

— கடோபநிஷத், 1.2.15.

“எந்தப் பரமபதத்தை எல்லா வேதங்களும் எடுத்துரைக்கின்றனவோ, எதனை அடைவதற்காகத் தவங்களெல்லாம் அனுஷ்டிக்கப்படுகின்றனவோ, எதை விரும்பி பிரம்மசரியம் அனுஷ்டிக்கப்படுகிறதோ, அந்த இலக்கையே நான் உனக்குச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்” என்கிறது உபநிஷத்.

எனவே வேதம் வெறும் கர்மங்களைச் சொல்லும் நூல் அல்ல; மனிதனுடைய பரமபுருஷார்த்தத்தை எடுத்துரைத்து, அந்தப் பரமபுருஷார்த்தத்தின் இலக்காகிய பரமாத்மாவை அடையாளம் காட்டுகின்ற சப்தப்பிரமாணம்.

அந்தப் பரம்பொருள் யார்? — நாராயணனே பரம்பிரம்மம்

“வேதம் பரம்பொருளைக் காட்டுகிறது; ஆனால் அந்தப் பரம்பொருள் யார்?” என்ற கேள்விக்கும் ச்ருதி நேரடியாகப் பதில் அளிக்கிறது:

நாராயண: பரம் ப்ரஹ்ம
தத்த்வம் நாராயண: பர: ।
நாராயண: பரோ ஜ்யோதிர்
ஆத்மா நாராயண: பர: ॥

— மஹாநாராயண உபநிஷத்.

நாராயணனே பரம்பிரம்மம்.
நாராயணனே பரதத்துவம்.
நாராயணனே பரஞ்ஜோதி.
நாராயணனே பரமாத்மா.

என்று வேதமே அறுதியிட்டுச் சொல்கிறது.

அதே மந்திரத் தொடரில்:

பதிம் விஶ்வஸ்யாத்மேஶ்வரம்
ஶாஶ்வதம் ஶிவமச்யுதம் ।
நாராயணம் மஹாஜ்ஞேயம்
விஶ்வாத்மானம் பராயணம் ॥

என்று உலகத்தின் நாயகனும், அனைத்திற்கும் அந்தராத்மாவும், நித்யனும், அச்யுதனும், அறியப்பட வேண்டிய பரமவஸ்துவும், அனைத்திற்கும் பரமகதியுமானவன் நாராயணனே என்று கூறுகிறது.

இதனால்தான் ஸ்ரீபாஷ்யகாரரான பகவத் ராமானுஜர் வேதாந்த வாக்கியங்களின் பரமதாத்பர்யத்தை ஸ்ரீமந்நாராயண பரமாக நிர்ணயித்தார். அவருடைய வேதார்த்தசங்க்ரஹ மரபில் “ஏகோ ஹ வை நாராயண ஆஸீத்” என்ற வாக்கியம் ஜகத்தின் காரணமாக நாராயணனையே நிர்ணயிப்பதற்கான முக்கிய ச்ருதிப் பிரமாணமாக எடுத்தாளப்படுகிறது.

சிருஷ்டிக்கு முன்பும் அவனே

மஹோபநிஷத் கூறும் வாக்கியம் இன்னும் ஆணித்தரமானது:

ஏகோ ஹ வை நாராயண ஆஸீத் ।
ந ப்ரஹ்மா ந ஈஶான:...

சிருஷ்டிக்கு முன்னர் நாராயணன் ஒருவனே இருந்தான்; பிரம்மாவும் இல்லை, ஈசானனும் இல்லை என்று இந்த உபநிஷத் தொடங்குகிறது.

இதனால் நாராயணன் சிருஷ்டியின் நடுவே தோன்றிய ஒரு தேவதையல்ல; சிருஷ்டிக்கு முற்பட்டே இருக்கும் பரமகாரணம் என்பது நிர்ணயமாகிறது.

அதையே பகவான் கீதையில் தானே அறிவிக்கிறான்:

அஹம் ஸர்வஸ்ய ப்ரபவோ
மத்த: ஸர்வம் ப்ரவர்த்ததே ।
இதி மத்வா பஜந்தே மாம்
புதா பாவஸமன்விதா: ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை, 10.8.

“அனைத்திற்கும் உற்பத்திஸ்தானம் நானே; அனைத்தும் என்னிடமிருந்தே உண்டாகின்றன. இதனை அறிந்த ஞானிகள் என்னையே பக்தியுடன் வழிபடுகிறார்கள்.”

இதுவே அவனுடைய பரத்வப் பிரகடனம்.

மீண்டும் கண்ணன்:

மத்த: பரதரம் நாந்யத்
கிஞ்சிதஸ்தி தனஞ்ஜய ।
மயி ஸர்வமிதம் ப்ரோதம்
ஸூத்ரே மணிகணா இவ ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை, 7.7.

“தனஞ்சயா! என்னைக் காட்டிலும் உயர்ந்ததாக வேறு எதுவும் இல்லை. நூலில் மணிகள் கோக்கப்பட்டிருப்பதுபோல் இவ்வுலகம் முழுவதும் என்னிடமே ஆதாரப்பட்டிருக்கிறது.”

“என்னைவிட உயர்ந்தவன் இல்லை” என்று பரமாத்மாவே அறிவித்த பிறகு அவனுடைய பரத்வத்திற்கு வேறு சான்று தேட வேண்டிய அவசியமில்லை.

மோக்ஷத்தையும் அளிப்பவன் அவனே

பகவானுடைய பரத்வம் “நானே உலகத்தின் காரணம்” என்பதோடு முடிவதில்லை. ஜீவனை ஸம்ஸாரபந்தத்திலிருந்து விடுவித்து மோக்ஷத்தை அளிக்கும் அதிகாரமும் தனக்கே உரியது என்று கீதையின் சரமச்லோகத்தில் கண்ணன் அறிவிக்கிறான்:

ஸர்வதர்மான் பரித்யஜ்ய
மாமேகம் ஶரணம் .....

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை, 18.66.

இங்கு மிகவும் முக்கியமான சொற்கள்:

“மாம் ஏகம்” — என்னையே ஒருவனை.

“மோக்ஷயிஷ்யாமி” — நான் உன்னை விடுவிப்பேன்.

ஆகவே உலகத்தைப் படைப்பவன் மட்டுமல்ல; ஜீவனுக்கு இறுதியான மோக்ஷத்தையும் அருளுபவன் ஸ்ரீமந்நாராயணனே.

அதனால் தான் அவன் ஜனார்த்தனன், அச்யுதன், புருஷோத்தமன், பரம்பிரம்மம், பரமாத்மா, பராயணம் என்று வேதமும் ஸ்ம்ருதியும் போற்றுகின்றன.

வேதம் பகவானுடைய நிஃஶ்வாஸம்

வேதத்திற்கும் பகவானுக்கும் உள்ள தொடர்பை இன்னும் உயர்ந்த நிலையில் ப்ருஹதாரண்யக உபநிஷத் விளக்குகிறது:

ஏவம் வா அரேऽஸ்ய மஹதோ பூதஸ்ய
நிஃஶ்வஸிதமேதத் யத்ருக்வேதோ யஜுர்வேதः
ஸாமவேதோऽதர்வாங்கிரஸ:...

— ப்ருஹதாரண்யக உபநிஷத், 2.4.10.

அந்த மஹாபூதனுடைய நிஃஶ்வாஸம்போல ருக், யஜுஸ், ஸாம, அதர்வ வேதங்கள் வெளிப்படுகின்றன என்று ச்ருதி கூறுகிறது.

மனிதன் சிந்தித்து நூல் எழுதுவது போல பகவான் அமர்ந்து வேதத்தை உருவாக்கவில்லை. அவனிடமிருந்து இயல்பாக வெளிப்படும் நிஃஶ்வாஸம்போலவே வேதம் வெளிப்படுகிறது என்பதே இந்தப் பிரமாணத்தின் ஆழமான கருத்து.

அதனால்தான் வேதம் அபௌருஷேயம் — ஒரு மனித ஆசிரியனால் உருவாக்கப்பட்டதல்ல.

வேதம் அநாதி — நித்யம்

மஹாபாரதம் வேதவாக்கின் நித்யத்துவத்தைத் தெளிவாக அறிவிக்கிறது:

ருஷயஸ்தபஸா வேதாநத்யைஷந்த திவாநிஶம் ।
அநாதிநிதனா நித்யா வாகுத்ஸ்ருஷ்டா ஸ்வயம்புவா ॥

— மஹாபாரதம், ஶாந்திபர்வம் 12.224.55.

இதில் வேதவாக்:

அநாதி — தொடக்கம் இல்லாதது.
நிதனா இல்லாதது — முடிவில்லாதது.
நித்யா — என்றும் இருப்பது.

என்று சொல்லப்படுகிறது.

இதனாலேயே ரிஷிகள் வேதத்தை “எழுதியவர்கள்” என்று சொல்லப்படுவதில்லை; அவர்கள் மந்த்ரத்ரஷ்டாக்கள் — ஏற்கெனவே நித்யமாக உள்ள மந்திரங்களைத் தபஸினால் கண்டுணர்ந்தவர்கள்.

ஆகவே,

பகவான் அநாதி;
வேதமும் அநாதி.
பகவான் நித்யன்;
வேதமும் நித்யம்.
பகவான் பரமசத்தியம்;
அவனை அறியச் செய்யும் சப்தப்பிரமாணம் வேதம்.

வேதத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, வேதவழியை மறுக்க முடியுமா?

இங்கேதான் நமது வாழ்க்கைக்கான மிக முக்கியமான பாடம் இருக்கிறது.

“எனக்கு பகவானிடம் பக்தி இருக்கிறது; ஆனால் வேதநியமம் தேவையில்லை.”

“என் மனதுக்குச் சரியாகத் தோன்றுவதையே நான் தர்மமாகக் கொள்வேன்.”

என்று ஒருவர் கூறினால் அது வைதிக தர்மத்தின் அடிப்படையையே மாற்றிவிடுகிறது.

ஏனெனில் பிரமாணம் தெளிவாகச் சொல்கிறது:

வேதப்ரணிஹிதோ தர்மோ
ஹ்யதர்மஸ்தத்விபர்யய: ।

வேதத்தால் விதிக்கப்பட்டதே தர்மம்; அதற்கு மாறானதே அதர்மம்.

ஆகவே தர்மத்திற்கு நமது மனம் பிரமாணமல்ல; நமது விருப்பம் பிரமாணமல்ல; சமூகத்தின் அன்றைய வழக்கம் பிரமாணமல்ல; நமக்குச் சாதகமாக இருப்பதும் பிரமாணமல்ல.

வேதமே மூலப்பிரமாணம்.

அந்த வேதத்தின் பொருளை ஸ்ம்ருதி, இதிஹாஸ, புராணங்களும் ஆசார்யர்களின் ஸம்ப்ரதாயமும் நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகின்றன.

வேதவழியில் நடப்பது ஏன் அவசியம்?

வேதத்தை அறிதலின் நோக்கம் வெறும் அறிவுச்சேர்க்கை அல்ல. வேதம் காட்டியபடி வாழ்வதே அதன் பயன்.

வேதம்,

எதைச் செய்ய வேண்டும்,
எதைச் செய்யக்கூடாது,
எது தர்மம்,
எது அதர்மம்,
எது புண்ணியம்,
எது பாபம்,
எப்படி பகவானை ஆராதிக்க வேண்டும்,
எப்படி வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டும்,
இறுதியில் யாரை அடைய வேண்டும்

என்பதை நிர்ணயிக்கிறது.

எனவே வேதவழி என்பது மனிதனுடைய சுதந்திரத்தைப் பறிக்கும் கட்டுப்பாடு அல்ல; ஸம்ஸாரத்தில் வழிதவறாமல் பரமபுருஷார்த்தத்தை அடைவதற்குப் பகவானே அருளிய வழிகாட்டுதல்.

அதனால்தான் வேதத்தைப் பின்பற்றுவது இறுதியில் பகவானுடைய ஆஜ்ஞையைப் பின்பற்றுவதாகிறது.

ஸ்ரீமந்நாராயணனே வேதங்களின் பரமப்பொருள்

இத்தனை பிரமாணங்களையும் ஒன்றாக வைத்துப் பார்த்தால் முடிவு மிகத் தெளிவானது:

“வேதோ நாராயண: ஸாக்ஷாத்” — வேதமே சாக்ஷாத் நாராயணன்.

“வேதைஶ்ச ஸர்வைரஹமேவ வேத்ய:” — அனைத்து வேதங்களாலும் அறியப்பட வேண்டியவன் நானே.

“நாராயண: பரம் ப்ரஹ்ம” — நாராயணனே பரம்பிரம்மம்.

“ஏகோ ஹ வை நாராயண ஆஸீத்” — ஆதியில் நாராயணன் ஒருவனே இருந்தான்.

“மத்த: பரதரம் நாந்யத்” — என்னைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது வேறில்லை.

“அஹம் ஸர்வஸ்ய ப்ரபவ:” — அனைத்திற்கும் காரணம் நானே.

“மாமேகம் ஶரணம் வ்ரஜ” — என்னையே ஒருவனைச் சரணடைவாயாக.

“மோக்ஷயிஷ்யாமி” — உன்னை மோக்ஷமடையச் செய்வேன்.

இவை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாத தனித்தனி வாக்கியங்கள் அல்ல. இவையனைத்தும் ஒரே பரமார்த்தத்தைப் பல கோணங்களில் அறுதியிட்டுச் சொல்கின்றன:

**ஸ்ரீமந்நாராயணனே பரதத்துவம்.

அவனே ஜகத்காரணம்.
அவனே அனைத்திற்கும் அந்தராத்மா.
அவனே வேதங்களால் அறியப்பட வேண்டியவன்.
அவனே வேதஸ்வரூபன்.
அவனே சரண்யன்.
அவனே மோக்ஷப்ரதன்.**

ஆகவே வேதத்தையும் பகவானையும் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது.

வேதத்தை வணங்குவது அவனுடைய ஆஜ்ஞையை வணங்குவது.
வேதத்தை உணர்வது அவனை அறிந்துகொள்வதற்கான வழி.
வேதவழியில் நடப்பது அவனுடைய திருவுள்ளத்தின்படி வாழ்வது.

இறுதியில் நான்கு வேதங்களின் பரமப்பொருளும், உபநிஷத்துகளின் பரமலட்சியமும், வேதாந்தத்தின் பரமதாத்பர்யமும் ஸர்வேஶ்வரனான ஸ்ரீமந்நாராயணனே.

**வேதம் காட்டும் வழி வேறு அல்ல; அது பகவானை நோக்கிய வழி.

வேதம் சொல்லும் பரம்பொருள் வேறு அல்ல; அவன் ஸ்ரீமந்நாராயணன்.
வேதம் அளிக்கும் இறுதி அறிவு வேறு அல்ல; அவனுடைய பரத்வத்தை உணர்தல்.
வேதவழியில் வாழ்வதன் பரமபலன் — அந்த நாராயணனையே பரமகதியாக அடைதல்.**