நான் கைங்கரியம் செய்தேனா? "இல்லை, செய்யும் பாக்கியம் உனக்குக் கொடுக்கப்பட்டது!"

“நான் பெருமாளுக்கு இதைச் செய்தேன்!”
“என்னால்தான் இந்தக் கைங்கரியம் நடந்தது!”
“என்னை மட்டும் அழைத்தார்கள்!”
“எனக்கு மட்டும் அந்தப் பிரசாதம் கொடுத்தார்கள்!”
“எனக்கு முதல் மரியாதை கிடைத்தது!”

இப்படிப் பேசுவதில் பெருமை இருப்பதாக நினைக்கிறாயா?

இல்லை.

கைங்கரியத்தின் நடுவே முளைத்திருக்கும் அகங்காரத்தின் அடையாளங்கள் இவை.

பகவானுக்குக் கைங்கரியம் செய்யும் வாய்ப்பு கிடைப்பதே அவனுடைய அருள். அந்த அருளையே பெற்றுக்கொண்டு, பின்னர் அதையே தன்னுடைய பெருமைக்கான விளம்பரப் பொருளாக மாற்றிக்கொள்வது கைங்கரியத்தின் உள்ளார்ந்த தன்மைக்கே எதிரானது.

முதலில் ஒன்றைத் தெரிந்துகொள் — பகவானுக்கு நீ என்ன கொடுத்துவிட்டாய்?

“நான் பெருமாளுக்கு வஸ்திரம் கொடுத்தேன்.”

“நான் ஆபரணம் செய்து கொடுத்தேன்.”

“நான் அன்னதானம் செய்தேன்.”

“நான் கோயிலுக்கு இவ்வளவு செலவு செய்தேன்.”

“நான் அலங்காரத்திற்குப் பணம் கொடுத்தேன்.”

என்று சொல்லிக்கொள்வதற்கு முன் ஒரே ஒரு கேள்வியை நமக்கு நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்:

அதைச் செய்வதற்கான பணத்தைச் சம்பாதிக்க உடலைக் கொடுத்தவன் யார்?
அந்த உடலில் உயிரை வைத்தவன் யார்?
சம்பாதிக்கும் புத்தியைக் கொடுத்தவன் யார்?
அதற்கான வாய்ப்பைக் கொடுத்தவன் யார்?
அந்தப் பணத்தைச் செலவிடும் மனத்தைக் கொடுத்தவன் யார்?
இறுதியாக அவனுக்கே கைங்கரியம் செய்யும் சந்தர்ப்பத்தைக் கொடுத்தவன் யார்?

எல்லாம் அவனுடையது.

அதில் ஒரு சிறிய பகுதியை அவனுடைய திருவடியில் சமர்ப்பித்துவிட்டு,

“நான் பகவானுக்குக் கொடுத்தேன்!”

என்று சொல்வதில் என்ன பெருமை இருக்கிறது?

நம்முடைய உயிரையே அவன் கொடுத்திருக்கிறான். அந்த உயிர் இருக்கும் சரீரத்தின் மூலம் சம்பாதித்த பொருளில் ஒரு சிறு பகுதியை அவனுடைய கைங்கரியத்தில் செலவழித்துவிட்டு, நாம் அவனுக்கு மிகப்பெரிய உபகாரம் செய்துவிட்டதாக எண்ணுவது எவ்வளவு பெரிய அறியாமை!

மலைக்கும் மடுவிற்கும் இருக்கும் வித்தியாசத்தைவிட, பகவான் நமக்குச் செய்திருப்பதற்கும் நாம் அவனுக்குச் செய்வதாக நினைத்துக்கொண்டிருப்பதற்கும் உள்ள வித்தியாசம் பெரிது.

“நான் செய்தேன்” — இதற்கே கீதை அடி கொடுக்கிறது!

பகவத் கீதையில் பகவான் கூறுகிறான்:

“ப்ரக்ருதே: க்ரியமாணாநி
குணை: கர்மாணி ஸர்வஶ: ।
அஹங்காரவிமூடாத்மா
கர்த்தாஹமிதி மன்யதே ॥”

— பகவத் கீதை 3.27

அகங்காரத்தால் மயங்கியவன், “நானே செய்கிறவன்” என்று நினைக்கிறான் என்பதே இதன் நேரடியான கருத்து.

ஆகவே,

“நான் செய்தேன்!”
“என்னால்தான் நடந்தது!”
“நான் கொடுத்தேன்!”

என்ற அபிமானம் வளர ஆரம்பித்துவிட்டால், கைங்கரியத்தின் உள்ளே அகங்காரம் நுழைந்துவிட்டது என்பதை உணர வேண்டும்.

பகவான் அர்ஜுனனிடமே இன்னும் அழகாகச் சொல்கிறான்:

“நிமித்தமாத்ரம் பவ ஸவ்யஸாசின்”

— பகவத் கீதை 11.33

“நீ ஒரு நிமித்தமாக இரு.”

ஸ்ரீ ராமானுஜர் உரை மரபில் இங்கு அர்ஜுனன் பகவானுடைய கையில் இருக்கும் ஒரு கருவியைப் போல நிமித்தமாக இருக்க வேண்டும் என்ற கருத்து விளக்கப்படுகிறது.

இதுதான் கைங்கரிய மனோபாவத்தின் அடிப்படை.

“நான் செய்தேன்” அல்ல.
“என்னை வைத்து அவன் செய்வித்தான்.”

தற்பெருமையும் பகட்டும் பக்தியின் அலங்காரம் அல்ல

கீதையில் ஞானத்தின் முதலாவது லட்சணங்களாகவே பகவான்,

“அமானித்வம் அதம்பித்வம்
அஹிம்ஸா க்ஷாந்திரார்ஜவம்...”

என்று கூறுகிறான்.

— பகவத் கீதை 13.8

அமானித்வம் — தன்னைப் பெரியவனாக நினைத்து மரியாதையை எதிர்பார்க்காமை.

அதம்பித்வம் — தன்னுடைய பெருமையை வெளிப்படுத்திப் பகட்டுக் காட்டாமை.

இவற்றையே பகவான் ஞானத்தின் அடிப்படை குணங்களாக வைக்கிறான்.

அப்படியானால் கைங்கரியம் செய்துவிட்டு ஊரெல்லாம் சொல்லிக்கொண்டு திரிவது என்ன?

“இந்த அலங்காரம் நாங்கள்தான் செய்தோம்.”

“இந்த வஸ்திரம் எங்களுடையது.”

“அந்த ஆபரணம் நாங்கள்தான் கொடுத்தோம்.”

“இந்த அன்னதானத்திற்குப் பணம் கொடுத்தது நாங்கள்தான்.”

என்று ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் தன்னுடைய பெயரை முன்னிறுத்துவது கைங்கரியத்தின் பெருமையல்ல.

அது கைங்கரியத்தின் மீது ஏறிக்கொண்ட தற்பெருமை.

பகட்டிற்காகச் செய்யப்படும் ஆராதனையை கீதை என்ன சொல்கிறது?

இங்கே கீதையின் தீர்ப்பு இன்னும் கடுமையானது:

“அபிஸந்தாய து பலம்
தம்பார்த்தமபி சைவ யத் ।
இஜ்யதே பரதஶ்ரேஷ்ட
தம் யஜ்ஞம் வித்தி ராஜஸம் ॥”

— பகவத் கீதை 17.12

பலனை எதிர்பார்த்தோ, பகட்டு மற்றும் தற்பெருமைக்காகவோ செய்யப்படும் யஜ்ஞம் ராஜஸமானது என்று பகவான் நேரடியாகக் கூறுகிறான். ஸ்ரீவைஷ்ணவ மரபைச் சேர்ந்த ஸ்வாமி ஆதிதேவானந்தரின் மொழிபெயர்ப்பும், புகழை நோக்கமாகக் கொண்ட பகட்டான யஜ்ஞத்தை ராஜஸம் என்றே விளக்குகிறது.

இதற்குப் பிறகு என்ன விளக்கம் வேண்டும்?

“நான் செய்த கைங்கரியம் நான்கு பேருக்குத் தெரியவேண்டும்” என்ற எண்ணம் வந்துவிட்டால், கைங்கரியத்தின் நோக்கம் பகவானிடமிருந்து உலகத்தின் பாராட்டை நோக்கித் திரும்ப ஆரம்பித்துவிட்டது.

கைங்கரியம் செய்துவிட்டு மரியாதையையும் கூலியாகக் கேட்காதே!

இதற்கு அடுத்ததாக இன்னும் ஆபத்தான ஒரு பழக்கம் இருக்கிறது.

கைங்கரியம் செய்துவிட்டோம்.

ஆகவே,

“என்னை முன்னால் விடுங்கள்.”

“எனக்கு முதல் வரிசையில் தரிசனம் வேண்டும்.”

“பெருமாள் திருமுடியில் இருக்கும் புஷ்பத்தை எனக்குக் கொடுங்கள்.”

“அந்த மாலை நன்றாக இருக்கிறது; அதை எனக்குப் போடுங்கள்.”

“எனக்கு விசேஷப் பிரசாதம் கொடுங்கள்.”

“என்னை மட்டும் உள்ளே அழைத்துச் செல்லுங்கள்.”

“நான் இவ்வளவு செய்திருக்கிறேன்; எனக்கு இந்த மரியாதை வேண்டும்.”

என்று கேட்பது என்ன மனோபாவம்?

கைங்கரியத்தைச் செய்துவிட்டு அதற்குக் கூலி கேட்கும் மனோபாவம்.

கோயிலின் ஆகமம், சம்பிரதாயம், நிர்வாக மரியாதை முறை ஆகியவற்றின்படி இயல்பாக ஒரு பிரசாதமோ மரியாதையோ கிடைத்தால் அதனை பகவத் பிரசாதமாகப் பணிவுடன் ஏற்றுக்கொள்வது வேறு.

“நான் செய்திருக்கிறேன்; ஆகவே எனக்குத் தரவேண்டும்” என்று நிர்பந்திப்பது முற்றிலும் வேறு.

இந்த வேறுபாட்டை மறந்துவிடக்கூடாது.

“எனக்கு மட்டும் கிடைத்தது!” — இதுவும் பெருமையா?

சிலர் இன்னும் ஒரு படி மேலே செல்வார்கள்.

“என்னை மட்டும் அழைத்தார்கள்!”

“எனக்கு மட்டும் மாலை போட்டார்கள்!”

“எனக்கு மட்டும் விசேஷப் பிரசாதம் கொடுத்தார்கள்!”

“என்னிடமிருந்து மட்டும் காணிக்கை பெற்றுக்கொண்டார்கள்!”

“எனக்கு முதல் வரிசை கிடைத்தது!”

என்று பிறரிடம் பெருமையாகச் சொல்லிக்கொள்வார்கள்.

இதில் பகவான் எங்கே இருக்கிறான்?

எல்லா வாக்கியங்களிலும் இருப்பது:

நான்!
எனக்கு!
என்னை!
என்னுடையது!

இதுதானா பக்தி?

பகவான் தனக்குப் பிரியமான பக்தனுடைய லட்சணத்தைச் சொல்லும்போது:

“நிர்மமோ நிரஹங்கார:”

என்கிறான்.

— பகவத் கீதை 12.13

அதாவது “என்னுடையது” என்ற மமகாரம் இல்லாதவன்; “நான்” என்ற அகங்காரம் இல்லாதவன் என்பது பக்தனுடைய லட்சணம். ஸ்ரீ ராமானுஜர் உரை மரபை உள்ளடக்கிய கீதை ஆதாரத்திலும் இதே பொருள் தெளிவாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

ஆனால் நாம் என்ன செய்கிறோம்?

பகவானிடம் சென்ற இடத்திலும் “நான்” வளர்க்கிறோம்!

கைங்கரியத்திலும் “எனது” வளர்க்கிறோம்!

பிரசாதத்திலும் “எனக்கு மட்டும்” வளர்க்கிறோம்!

மரியாதையிலும் “என்னை முதலில்” வளர்க்கிறோம்!

பிறகு அதற்குப் பெயர் பக்தி என்று வைத்துக்கொள்கிறோம்.

இது மிகவும் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம்.

தானத்திற்கும் இதே விதிதான்

பகவத் கீதை தானத்தைப் பற்றிச் சொல்லும்போது:

“தாதவ்யமிதி யத்தானம்
தீயதேऽனுபகாரிணே ।
தேஶே காலே ச பாத்ரே ச
தத்தானம் ஸாத்த்விகம் ஸ்ம்ருதம் ॥”

— பகவத் கீதை 17.20

“கொடுக்க வேண்டியது” என்ற கடமையுணர்வுடன், பிரதிபலனை எதிர்பார்க்காமல், தகுந்த இடம்–காலம்–பாத்திரம் அறிந்து கொடுக்கப்படுவதே ஸாத்த்விக தானம்.

ஆகவே அன்னதானம் செய்துவிட்டு,

“எத்தனை பேருக்குச் சாப்பாடு போட்டோம் தெரியுமா?”

என்று பெருமைப்படுவதற்காக அது செய்யப்படவில்லை.

கோயிலுக்கு வஸ்திரம் கொடுத்துவிட்டு,

“அது நான் கொடுத்த வஸ்திரம்!”

என்று பத்து பேரிடம் சொல்லுவதற்காக அது கொடுக்கப்படவில்லை.

பகவானுக்கு ஆபரணம் சமர்ப்பித்துவிட்டு,

“அந்த ஆபரணம் எங்கள் குடும்பம் கொடுத்தது!”

என்று தலைமுறை தலைமுறையாக அகங்காரம் வளர்ப்பதற்காக அது சமர்ப்பிக்கப்படவில்லை.

உண்மையில் நீ பகவானுக்கு என்ன கொடுக்க முடியும்?

பகவான் கீதையில்:

“யத்கரோஷி யதஶ்நாஸி
யஜ்ஜுஹோஷி ததாஸி யத் ।
யத்தபஸ்யஸி கௌந்தேய
தத்குருஷ்வ மதர்ப்பணம் ॥”

— பகவத் கீதை 9.27

நீ செய்வது, உண்பது, யஜ்ஞமாகச் செய்வது, தானமாகக் கொடுப்பது, தவம் செய்வது — எல்லாவற்றையும் எனக்கு அர்ப்பணமாகச் செய் என்று கூறுகிறான்.

கவனியுங்கள்:

அர்ப்பணம்.

அது உபகாரம் அல்ல.

பகவானுக்குச் செய்த கைங்கரியம் என்றால்,

“அடியேன் செய்தேன்” என்பதிலும் மேலாக, “அடியேனை வைத்து செய்வித்தான்” என்ற உணர்வே உயர்ந்தது.

கைங்கரியம் செய்தவன் தன்னை மறைக்க வேண்டும்; தன்னை விளம்பரப்படுத்தக்கூடாது

உண்மையான கைங்கரியபரனுக்கு,

புகைப்படம் முக்கியமல்ல.
பெயர்ப்பலகை முக்கியமல்ல.
முதல் மரியாதை முக்கியமல்ல.
முன்வரிசை முக்கியமல்ல.
மாலை முக்கியமல்ல.
தனிப்பிரசாதம் முக்கியமல்ல.
“என்னை எல்லோரும் கவனித்தார்களா?” என்பதும் முக்கியமல்ல.

அவனுக்கு ஒன்றே முக்கியம்:

“பெருமாளுடைய கைங்கரியம் குறைவில்லாமல் நடந்ததா?”

அதுதான்.

கைங்கரியம் முடிந்ததும் தன்னை முன்னிறுத்தாமல் பின்னால் செல்லத் தெரிந்தவன்தான் கைங்கரியத்தின் சுவையை அறிந்தவன்.

கைங்கரியத்தைச் செய்து அகங்காரத்தை வளர்த்தால் என்ன பயன்?

கோயிலுக்குப் பத்து லட்சம் கொடுத்திருக்கலாம்.

பெருமாளுக்கு மிக விலையுயர்ந்த ஆபரணம் செய்திருக்கலாம்.

ஆயிரக்கணக்கானோருக்கு அன்னதானம் செய்திருக்கலாம்.

பல ஆண்டுகளாகக் கைங்கரியம் செய்திருக்கலாம்.

ஆனால் அதனால்,

“நான் பெரியவன்!”
“எனக்கு விசேஷ மரியாதை வேண்டும்!”
“என்னை எல்லோரும் அறியவேண்டும்!”
“என்னை முன்னால் விடவேண்டும்!”

என்ற எண்ணம் வளர்ந்துவிட்டால், நாம் செய்த வெளிப்புறச் செயலைவிட உள்ளே வளர்ந்த அகங்காரத்தைப் பற்றி அதிகமாக அஞ்ச வேண்டும்.

ஏனெனில் பகவான் ஞானத்தின் ஆரம்பத்திலேயே அமானித்வம், அதம்பித்வம் என்று சொல்கிறான்.

ஆகவே நினைவில் வைத்துக்கொள்!

பகவானுக்கு நீ கொடுக்கவில்லை —
பகவானுடையதையே பகவானிடம் சமர்ப்பிக்கிறாய்.

நீ கைங்கரியம் செய்யவில்லை என்று கர்வப்படாதே —
கைங்கரியம் செய்யும் பாக்கியத்தை அவன் உனக்குக் கொடுத்திருக்கிறான்.

நீ அவனுக்கு உபகாரம் செய்யவில்லை —
உன்னை ஏற்றுக்கொண்டு கைங்கரியத்தில் ஈடுபடுத்தியதன் மூலம் அவன்தான் உனக்கு உபகாரம் செய்திருக்கிறான்.

எனவே கைங்கரியம் செய்துவிட்டு புகழைத் தேடாதே.

மரியாதையைத் தேடாதே.

முதல் வரிசையைத் தேடாதே.

மாலையைத் தேடாதே.

விசேஷப் பிரசாதத்தைத் தேடாதே.

“என்னை மட்டும் கவனியுங்கள்” என்று கேட்காதே.

பகவானுடைய கவனம் கிடைத்திருக்கிறதா என்பதைப் பார்; மனிதர்களுடைய கவனத்தைத் தேடி அலையாதே.

இறுதியாக ஒரு வரி:

“நான் பெருமாளுக்கு என்ன செய்தேன்?” என்று கணக்குப் பார்க்காதே;
“என்னைப் போன்றவனையும் பெருமாள் கைங்கரியத்தில் ஏன் சேர்த்துக்கொண்டான்!” என்று நெகிழ்ந்து நில்.

அந்த நெகிழ்ச்சியே கைங்கரியத்தின் அழகு.

அந்தப் பணிவே பாகவதனின் அடையாளம்.

அந்த அகங்காரமின்மையே கைங்கரியத்தின் உயிர்.

கைங்கரியம் பெருமாளுக்காக இருக்கட்டும்;
உன் பெருமைக்காக ஒருபோதும் இருக்க வேண்டாம்!