அசத்தியத்தின் ஆரவாரம்: கலியுகப் போலிப் பிரசாரங்களும் சாஸ்திரப் பிரமாணங்களின் நித்திய உண்மைகளும்!

ஒரு பொய்யை ஒருவன் ஒருமுறை சொன்னால் நாம் அதை மறுத்துவிடலாம். அதையே பத்து பேர் சொன்னால் சிறிது யோசிக்கத் தொடங்குகிறோம். நூறு பேர் பகிர்ந்தால் சந்தேகம் வருகிறது. ஆயிரம் பேர் தொடர்ந்து கூறினால், நமக்கு ஏற்கெனவே தெரிந்த உண்மையையே நாம் மீண்டும் பரிசோதிக்கத் தொடங்குகிறோம்.

இதுதான் இன்றைய சமூக ஊடக உலகின் மிகப்பெரிய அபாயங்களில் ஒன்று.

ஒரு செய்தி அதிகமாகப் பகிரப்படுவதால் அது உண்மையாகிவிடாது.
ஒரு காணொளிக்கு இலட்சக்கணக்கான பார்வைகள் கிடைப்பதால் அது பிரமாணமாகிவிடாது.
ஒருவர் ஆவேசமாகப் பேசுவதால் அவர் கூறுவது சத்தியமாகிவிடாது.
ஒரு கருத்தை ஆயிரம் பேர் ஏற்றுக்கொண்டாலும், அது சாஸ்திரத்திற்கு விரோதமானதாக இருந்தால் தர்மமாகிவிடாது.

தர்ம விஷயத்தில் உண்மையைத் தீர்மானிப்பதற்கான அளவுகோல் மக்கள் கூட்டமல்ல; சமூக ஊடகப் புகழல்ல; தனிநபரின் கற்பனையுமல்ல. பிரமாணமே அளவுகோல்.

கலியுகத்தில் அசத்தியம், ஏமாற்றுதல், பாசாங்கு, அறியாமை போன்றவை மேலோங்கும் என்று ஸ்ரீமத் பாகவதம் பல இடங்களில் மிகத் தெளிவாக எச்சரிக்கிறது.

கலியுகத்தின் அடையாளங்களில் ஒன்றே அசத்தியம்!

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 12.3.30 கூறுகிறது:

“யதா மாயாந்ருதம் தந்த்ரா
நித்ரா ஹிம்ஸா விஷாதநம் ।
சோகமோஹௌ பயம் தைந்யம்
ஸ கலிஸ்தாமஸஃ ஸ்ம்ருதஃ ॥”

பொருள்:

ஏமாற்றுதல், பொய், சோம்பல், அளவுக்கு மீறிய உறக்கம், வன்முறை, மனச்சோர்வு, துக்கம், மயக்கம், பயம், தாழ்ந்த நிலை ஆகியவை மேலோங்கும் காலமே தாமஸம் நிறைந்த கலியுகம் என்று கூறப்படுகிறது.

இங்கே கவனிக்க வேண்டிய இரண்டு சொற்கள்:

“மாயா” — ஏமாற்றுதல்.
“அந்ருதம்” — உண்மையல்லாததைப் பேசுதல்.

அதாவது அசத்தியம் கலியுகத்தின் ஒரு சாதாரண சமூகக் குறைபாடாக மட்டும் கூறப்படவில்லை; கலியின் தாமஸ இயல்பை வெளிப்படுத்தும் அடையாளங்களில் ஒன்றாகவே பாகவதம் எடுத்துரைக்கிறது.

இதை இன்றைய சூழலுடன் பொருத்திப் பாருங்கள்.

ஆதாரம் இல்லாத ஒரு செய்தி உருவாகிறது.

அதை ஒருவர் பகிர்கிறார்.

பிறகு நூறு பேர் பகிர்கிறார்கள்.

அதன்பின் காணொளிகள் உருவாகின்றன.

பிறகு அதையே மேற்கோளாகக் காட்டி மற்றவர்கள் பேச ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

இறுதியில்,

“எல்லோரும் சொல்கிறார்களே; அப்படியானால் உண்மையாகத்தானே இருக்கும்?”

என்ற மனநிலை உருவாகிறது.

ஆனால் சாஸ்திரத்தின் பார்வையில் எண்ணிக்கை உண்மையை நிர்ணயிப்பதில்லை; பிரமாணம்தான் உண்மையை நிர்ணயிக்கிறது.

உரக்கப் பேசுவதுதான் உண்மையின் அடையாளமா?

இதைவிட ஆச்சரியமான ஒரு கலியுக லட்சணத்தை ஸ்ரீமத் பாகவதம் 12.2.6 கூறுகிறது:

“உதரம்பரதா ஸ்வார்த்தஃ
ஸத்யத்வே தார்ஷ்ட்யமேவ ஹி ।
தாக்ஷ்யம் குடும்பபரணம்
யசோऽர்த்தே தர்மஸேவநம் ॥”

இதில் வரும்,

“ஸத்யத்வே தார்ஷ்ட்யமேவ ஹி”

என்ற பகுதி மிகவும் கவனிக்கத்தக்கது.

“தார்ஷ்ட்யம்” என்பது துணிச்சலாக, வெட்கமின்றி, தைரியமான தோற்றத்துடன் வலியுறுத்திப் பேசுதல் என்ற பொருளைக் கொண்டது.

அப்படிப்பட்ட ஆவேசமான உறுதிப்பாடே உண்மையின் அடையாளமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் நிலையை இந்த ஸ்லோகம் சுட்டுகிறது. மேலும் புகழுக்காக தர்மம் அனுஷ்டிக்கப்படும் நிலையையும் அதே ஸ்லோகம் குறிப்பிடுகிறது.

இன்றைய சமூக ஊடகச் சூழலில் இதன் பொருத்தத்தை நாம் எளிதாக உணர முடியும்.

சிலர் எந்தப் பிரமாணமும் காட்டமாட்டார்கள்.

ஆனால் மிகுந்த உறுதியுடன் பேசுவார்கள்.

“இதுதான் உண்மை!”

“இதைத்தான் நம் முன்னோர்கள் செய்தார்கள்!”

“இதுதான் வேதத்தில் இருக்கிறது!”

என்று கூறுவார்கள்.

ஆனால்,

“எந்த வேத வாக்கியம்?”
“எந்த ஸ்ம்ருதி?”
“எந்த புராணம்?”
“எந்த அத்தியாயம்?”
“எந்த ஸ்லோகம்?”

என்று கேட்டால் பதில் இருக்காது.

குரலின் உயரம் பிரமாணத்தின் வலிமை அல்ல.
பேச்சின் ஆவேசம் சத்தியத்திற்கான சான்றல்ல.

இதைத்தான் நாம் முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நமக்குத் தெரிந்த உண்மையையே ஏன் நாம் சந்தேகிக்கிறோம்?

இங்கே இன்னொரு பெரிய பிரச்சினை இருக்கிறது.

சில நேரங்களில் நமக்கு ஒரு விஷயம் சாஸ்திரபூர்வமாகத் தெளிவாகத் தெரிந்திருக்கும்.

ஆனால் அதற்கு மாறான கருத்தைத் தொடர்ந்து காணொளிகளிலும் பதிவுகளிலும் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தால்,

“ஒருவேளை நாம் அறிந்ததுதான் தவறோ?”

என்ற சந்தேகம் தோன்றுகிறது.

சந்தேகம் எழுவது தவறு அல்ல. சந்தேகம் எழுந்தால் அதை முறையான பிரமாணத்தின் மூலம் தீர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் பிரமாணத்தை விட்டுவிட்டு, மேலும் மேலும் ஆதாரமற்ற பதிவுகளுக்குள் சென்று சந்தேகத்தை வளர்ப்பதே ஆபத்து.

பகவத் கீதை 4.40-ல் பகவான் கூறுகிறார்:

“அஜ்ஞஸ்சாஸ்ரத்ததாநஸ்ச
ஸம்ஸயாத்மா விநஸ்யதி ।
நாயம் லோகோऽஸ்தி ந பரோ
ந ஸுகம் ஸம்ஸயாத்மநஃ ॥”

அறிவில்லாதவனும், சிரத்தையில்லாதவனும், சந்தேகத்திலேயே உழல்பவனும் வீழ்ச்சியடைகிறான்; சந்தேகத்திலேயே வாழ்பவனுக்கு அமைதியும் சுகமும் கிடைப்பதில்லை என்பதே இதன் கருத்து.

எனவே சாஸ்திரம் கேள்வி கேட்கக்கூடாது என்று சொல்லவில்லை.

கேள்விக்கு முறையான பிரமாணத்தின் மூலம் தீர்வு காணாமல், சந்தேகத்தையே வாழ்க்கை முறையாக மாற்றிக்கொள்ளாதே என்பதே இங்கே முக்கியம்.

“எனக்குத் தோன்றுகிறது” என்பது தர்மப் பிரமாணமல்ல!

ஆன்மிகம் மற்றும் தர்மம் பற்றிப் பேசும்போது இன்று அதிகம் கேட்கப்படும் சொற்கள்:

“என்னைப் பொறுத்தவரை…”

“எனக்கு இப்படித்தான் தோன்றுகிறது…”

“நான் இதை நம்பவில்லை…”

“நம் முன்னோர்கள் இப்படித்தான் செய்திருப்பார்கள்…”

இவற்றில் எதுவுமே தனியாகச் சாஸ்திரப் பிரமாணமாகாது.

ஒருவருடைய தனிப்பட்ட எண்ணம் அவருடைய அனுபவமாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த அனுபவத்தை “சாஸ்திரம் இப்படித்தான் சொல்கிறது” என்று மாற்றிக் கூறும்போது பிரமாணம் கேட்பது அவசியமாகிறது.

தர்மம் என்பது ஒவ்வொருவரும் தமக்குப் பிடித்தபடி புதிதாக உருவாக்கிக்கொள்ளும் கருத்தியல் அல்ல.

இதற்காகத்தான் சாஸ்திர மரபில் பிரமாண விசாரம் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

சாஸ்திரத்தை எப்படித் தெரிந்துகொள்வது?

பாரம்பரிய இந்திய தரிசனங்களில் பிரமாணங்களின் எண்ணிக்கையும் வகைப்பாடும் தரிசனத்திற்கு ஏற்ப மாறுகின்றன. ஆகவே எல்லா சநாதன தர்ம மரபுகளும் மூன்று பிரமாணங்களை மட்டுமே ஏற்கின்றன என்று பொதுவாகக் கூறுவது துல்லியமல்ல.

ஆனால் வேதாந்த விசாரத்தில் மிகவும் முக்கியமானவை:

பிரத்யக்ஷம் — இந்திரியங்களால் நேரடியாக அறிதல்.

அனுமானம் — அறிந்த காரண–காரியத் தொடர்பின் அடிப்படையில் அறிதல்.

சப்தம் — நம்பத்தகுந்த ஆப்த வாக்கியத்தின் வழியாக அறிதல்; வேதாந்தத்தில் வேதவாக்கியம் மிக உயர்ந்த அதிகாரம் பெறுகிறது.

அதிலும் தர்மம், பரமாத்மா, ஆத்மா, மோட்சம் போன்றவை வெறும் இந்திரிய அனுபவத்தால் முழுமையாகத் தீர்மானிக்க முடியாத விஷயங்கள்.

எனவே,

“நான் பார்த்ததில்லை; ஆகவே இல்லை”

என்பதும் முழுமையான அறிவியல் முறையல்ல;

“யாரோ சொன்னார்கள்; ஆகவே உண்மை”

என்பதும் சாஸ்திர முறையல்ல.

சாஸ்திர மரபின் ஒழுங்கு

தர்ம விசாரத்தில் முதலில் ஸ்ருதி — வேதம்.

அதனைத் தொடர்ந்து வேதார்த்தத்திற்கு முரணில்லாத ஸ்ம்ருதிகள்.

அவற்றோடு வேதார்த்தத்தை விரிவாக விளக்கும் இதிகாசங்கள், புராணங்கள்.

மேலும் சம்பிரதாயத்தில் அவற்றை முறையாக விளக்கிய ஆச்சார்யர்களின் வியாக்யானங்களும் உபதேசங்களும் மிக முக்கியமானவை.

எனவே ஒரு சமூக ஊடகப் பதிவையும் ஒரு சாஸ்திர வாக்கியத்தையும் ஒரே தராசில் வைத்து அளக்க முடியாது.

சமூக ஊடகம் ஒரு தகவல் பரிமாற்றக் கருவி.
அது தானாகவே பிரமாணம் அல்ல.

அதில் உண்மையும் வரலாம்; பொய்யும் வரலாம்.

அதனால் ஊடகத்தை நிராகரிக்க வேண்டியதில்லை. ஊடகத்தில் வரும் தகவலைப் பிரமாணமாக எண்ணும் தவறைத்தான் நிராகரிக்க வேண்டும்.

புத்தியின் தெளிவுக்கும் ஆகார சுத்திக்கும் உள்ள தொடர்பு

சாந்தோக்ய உபநிஷத் 7.26.2-ல் மிக முக்கியமான வாக்கியம் வருகிறது:

“ஆஹாரசுத்தௌ ஸத்த்வசுத்திஃ
ஸத்த்வசுத்தௌ த்ருவா ஸ்ம்ருதிஃ ।
ஸ்ம்ருதிலம்பே ஸர்வக்ரந்தீநாம் விப்ரமோக்ஷஃ ॥”

அதாவது ஆகாரம் தூய்மையடையும்போது உள்ளம் தூய்மையடைகிறது; உள்ளம் தூய்மையடையும்போது நினைவு உறுதிப்படுகிறது; அந்த உறுதியான நினைவின் தொடர்ச்சியில் உள்ளத்தின் கட்டுகள் அவிழும் நிலை உருவாகிறது.

பகவத் கீதையும் 17.8-ல் சாத்வீகர்களுக்கு உகந்த ஆகாரத்தை விவரிக்கிறது:

“ஆயுஃஸத்த்வபலாரோக்ய
ஸுகப்ரீதிவிவர்தநாஃ ।
ரஸ்யாஃ ஸ்நிக்தாஃ ஸ்திரா ஹ்ருத்யா
ஆஹாராஃ ஸாத்த்விகப்ரியாஃ ॥”

ஆயுள், ஸத்த்வம், பலம், ஆரோக்கியம், சுகம், பிரீதி ஆகியவற்றை வளர்க்கும் ஆகாரங்கள் சாத்வீகர்களுக்குப் பிரியமானவை என்று கீதை குறிப்பிடுகிறது. ஸ்ரீ ராமானுஜரின் விளக்கத்திலும் இங்குள்ள “ஸத்த்வம்” அறிவுத் தெளிவோடு தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.

ஆனால் இங்கே ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

சாத்வீக ஆகாரம் மட்டும் எடுத்துக்கொண்டால் போதும்; தானாகவே எல்லா சாஸ்திர ஞானமும் வந்துவிடும் என்று இதற்குப் பொருள் கொள்ளக்கூடாது.

ஆகார சுத்தி மனத்தூய்மைக்கு உதவுகிறது.

அதனுடன்,

ஆச்சார்ய உபதேசம், சாஸ்திர அத்யயனம், சத்சங்கம், பகவத் ஆராதனம், நித்யானுஷ்டானம், விவேகம்

ஆகியவையும் இணைந்தால்தான் சாஸ்திர விஷயத்தில் உறுதியான தெளிவு வளர்கிறது.

போலியான ஆன்மிகத் தகவல்களை அடையாளம் காண ஐந்து கேள்விகள்

இனி தர்மம் அல்லது ஆன்மிகம் தொடர்பாக எந்தச் செய்தியைப் பார்த்தாலும் உடனே பகிர வேண்டாம்.

முதலில் ஐந்து கேள்விகள் கேளுங்கள்.

ஒன்று — இதற்கு மூலப் பிரமாணம் என்ன?

வேதமா? உபநிஷத்தா? ஸ்ம்ருதியா? இதிகாசமா? புராணமா? ஆச்சார்ய வியாக்யானமா?

இரண்டு — சொல்லப்படும் ஸ்லோகம் உண்மையில் அந்த நூலில்தான் இருக்கிறதா?

இன்று இணையத்தில் இல்லாத ஸ்லோகங்களுக்கு நூல்களின் பெயரைச் சேர்த்து பரப்புவதும் நடக்கிறது.

மூன்று — ஸ்லோகம் உண்மையானதாக இருந்தாலும் அதன் பொருள் சரியாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறதா?

ஒரு ஸ்லோகத்தின் ஒரு பகுதியை மட்டும் எடுத்து, முன்னும் பின்னும் உள்ள சூழலை மறைத்தால் பொருளையே மாற்றிவிட முடியும்.

நான்கு — இது சம்பிரதாய ஆச்சார்யர்களின் விளக்கத்தோடு பொருந்துகிறதா?

தனிப்பட்ட கற்பனையை சாஸ்திர விளக்கமாக ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடாது.

ஐந்து — “இப்படிச் செய்தால் உடனே கடன் தீரும்; இதை வைத்தால் செல்வம் கொட்டும்; இதைத் தொட்டால் தோஷம் நீங்கும்” போன்ற உறுதிமொழிகள் கூறப்பட்டால் அதற்கான நேரடியான பிரமாணம் எங்கே?

பிரமாணம் இல்லையென்றால் அதைச் சாஸ்திர விதியாகப் பரப்பக்கூடாது.

சாஸ்திரப் பெயரைச் சொல்வதாலேயே ஒன்று சாஸ்திரமாகிவிடாது!

இது மிகவும் முக்கியமான எச்சரிக்கை.

இன்று ஒரு கருத்துக்குப் பின்னால்,

“வேதத்தில் இருக்கிறது…”

“புராணத்தில் சொல்லியிருக்கிறது…”

“நம் சாஸ்திரமே சொல்கிறது…”

என்று ஒரு வரியைச் சேர்த்துவிட்டால் மக்கள் நம்பிவிடுகிறார்கள்.

இனி அப்படிச் செய்யாதீர்கள்.

“எந்த நூல்?”

என்று கேளுங்கள்.

“எந்த அத்தியாயம்?”

என்று கேளுங்கள்.

“எந்த ஸ்லோகம்?”

என்று கேளுங்கள்.

“மூலப்பாடம் என்ன?”

என்று கேளுங்கள்.

“அதற்கான பாரம்பரிய வியாக்யானம் என்ன?”

என்றும் பாருங்கள்.

இது அவநம்பிக்கை அல்ல.

இது பிரமாணத்தை மதிக்கும் பொறுப்பு.

சமூக ஊடகமே ஆச்சார்ய ஸ்தானத்தை எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது!

இணையம் நமக்கு நூல்களைத் தேட உதவலாம்.

சமூக ஊடகம் நல்ல உபந்யாசங்களை நமக்குக் கொண்டு வந்து சேர்க்கலாம்.

மின்னூல்கள் அரிய கிரந்தங்களை அணுக உதவலாம்.

இவை அனைத்தும் கருவிகள்.

ஆனால்,

தேடுபொறி ஆச்சார்யன் அல்ல.
ஒரு குறும்படம் சாஸ்திர அத்யயனம் அல்ல.
அதிக பார்வைகள் பெற்ற காணொளி பிரமாணம் அல்ல.
அதிகமாகப் பகிரப்பட்ட செய்தி சத்தியத்திற்கான சான்றிதழும் அல்ல.

இந்த வேறுபாட்டை உணராத இடத்தில்தான் குழப்பம் ஆரம்பமாகிறது.

உண்மையை அறிய வேண்டுமா? — சத்தத்தை அல்ல, ஆதாரத்தைத் தேடுங்கள்!

கலியுகத்தில் அசத்தியத்திற்கு ஆரவாரம் இருக்கலாம்.

உண்மையைவிடப் பொய்க்கு அதிகமான பார்வையாளர்கள் கிடைக்கலாம்.

பிரமாணம் காட்டுபவரைவிட உணர்ச்சியைத் தூண்டுபவர் பிரபலமாகலாம்.

ஆனால் இவற்றில் எதுவும் சத்தியத்தின் இயல்பை மாற்றுவதில்லை.

ஆயிரம் பேர் சேர்ந்து பொய்யைச் சொன்னாலும் அது பொய்தான்.
ஒருவன் மட்டும் பிரமாணத்துடன் உண்மையைச் சொன்னாலும் அது உண்மைதான்.

எனவே நம்முடைய கேள்வி,

“இதை எத்தனை பேர் சொல்கிறார்கள்?”

என்பதாக இருக்கக்கூடாது.

மாறாக,

“இதற்கான பிரமாணம் என்ன?”

என்பதாக இருக்க வேண்டும்.

அந்த ஒரு கேள்வி பழக்கமாகிவிட்டாலே, ஆன்மிகத்தின் பெயரில் பரப்பப்படும் பல கட்டுக்கதைகள் தானாகவே நம்மை விட்டு விலகிவிடும்.

முடிவுரை

கலியுகத்தில் அசத்தியம் பெருகும் என்று சாஸ்திரம் கூறியிருப்பது, நாம் அசத்தியத்தைப் பார்த்து அஞ்சுவதற்காக அல்ல; அதை அடையாளம் கண்டு அதிலிருந்து நம்மைக் காத்துக்கொள்வதற்காக.

ஆகவே,

ஆரவாரத்தைப் பார்த்து உண்மையைத் தீர்மானிக்காதீர்கள்.
பிரபலத்தைப் பார்த்து பிரமாணத்தைத் தீர்மானிக்காதீர்கள்.
ஒருவரின் ஆவேசத்தைப் பார்த்து அவரது வார்த்தையைச் சத்தியமாக ஏற்காதீர்கள்.
சாஸ்திரத்தின் பெயரில் கூறப்படும் ஒவ்வொரு கருத்துக்கும் சாஸ்திரத்திலேயே ஆதாரத்தைத் தேடுங்கள்.

சந்தேகம் வந்தால் மேலும் பத்து சமூக ஊடகக் காணொளிகளைப் பார்க்காதீர்கள்.

மூலத்தைத் தேடுங்கள்.
பிரமாணத்தைப் பாருங்கள்.
ஆச்சார்ய வியாக்யானத்தை அறியுங்கள்.
சத்சங்கத்தை நாடுங்கள்.
அனுஷ்டானத்தைப் பேணுங்கள்.
சாத்வீகமான வாழ்க்கையை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

ஏனெனில்—

அசத்தியத்திற்கு ஆயிரம் குரல்கள் இருக்கலாம்;
சத்தியத்திற்கு ஒரு பிரமாணம் போதும்!

பொய்யின் பலம் அதன் ஆரவாரம்;
சத்தியத்தின் பலம் அதன் பிரமாணம்!