சாஸ்திரங்கள் போற்றும் அதிதி சத்காரம் — ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சம்பிரதாயப் பார்வை

முன்னுரை

ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் இல்லறம் என்பது வெறும் குடும்ப வாழ்க்கை அல்ல. அது பகவானால் நமக்கு அளிக்கப்பட்ட ஒரு கைங்கர்யக் களம். இல்லத்தில் செய்யப்படும் திருவாராதனம், நிவேதனம், பாகவத கைங்கர்யம், அன்னதானம், அதிதி உபசாரம் ஆகிய அனைத்தும் தர்மத்தின் அங்கங்களாகவே பார்க்கப்படுகின்றன.

அவற்றுள் “அதிதி சத்காரம்” என்பது மிக முக்கியமான இல்லற தர்மம்.

“அதிதி” என்பது சாதாரணமாக அழைத்து விருந்து வைக்கப்படும் ஒருவரை மட்டும் குறிக்கும் சொல் அல்ல. முன்னறிவிப்பின்றி இல்லம் தேடி வருபவரைக் குறிக்கும் வகையில் தர்மசாஸ்திரங்களில் இச்சொல் விளக்கப்படுகிறது.

அத்தகைய அதிதியை அலட்சியப்படுத்தாமல், இன்முகத்துடன் வரவேற்று, அமர இடமளித்து, நீர் அளித்து, தன்னால் இயன்ற அளவு அன்னமளித்து உபசரிப்பதைச் சாஸ்திரம் இல்லறத்தானின் தர்மமாக விதிக்கிறது.

1. உபநிடதத்தின் நேரடியான கட்டளை — “அதிதிதேவோ பவ”

தைத்திரீய உபநிடதத்தில் கல்வியை நிறைவு செய்து இல்லற வாழ்க்கைக்குச் செல்லும் சீடனுக்கு ஆசாரியன் வழங்கும் உபதேசத்தில் மிகத் தெளிவாகக் கூறப்படுகிறது:

மாத்ருதேவோ பவ ।
பித்ருதேவோ பவ ।
ஆசார்யதேவோ பவ ।
அதிதிதேவோ பவ ॥

— தைத்திரீய உபநிடதம், சிக்ஷாவல்லீ 1.11.2

எளிய பொருள்:

தாயைத் தெய்வமாக மதிப்பாயாக.
தந்தையைத் தெய்வமாக மதிப்பாயாக.
ஆசாரியனைத் தெய்வமாக மதிப்பாயாக.
அதிதியையும் தெய்வமாக மதிப்பாயாக.

இங்கு கவனிக்க வேண்டியது மிகவும் முக்கியமானது.

வேதம் அதிதியை மதிக்க வேண்டும் என்று மட்டும் கூறவில்லை.

“அதிதிதேவோ பவ” — அதிதியைத் தேவனைப்போல் கருதி உபசரி என்று கட்டளையிடுகிறது.

எனவே அதிதி சத்காரம் என்பது பின்னாளில் ஏற்பட்ட சமூக வழக்கம் அல்ல. அதன் அடிப்படை வேதாந்தத்திலேயே உள்ளது.

2. அதிதிக்கு என்ன கொடுக்க வேண்டும்? — மனுஸ்மிருதியின் நேரடிக் கட்டளை

அதிதி சத்காரம் எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும் என்பதை மனுஸ்மிருதி மிகத் தெளிவாகக் கூறுகிறது:

ஸம்ப்ராப்தாய த்வதிதயே
ப்ரதத்யாதாஸனோதகே ।
அன்னம் சைவ யதாசக்தி
ஸத்க்ருத்ய விதிபூர்வகம் ॥

பொருள்:

இல்லத்திற்கு வந்த அதிதிக்கு,

அமர்வதற்கு இடம்,
நீர்,
தன்னால் இயன்ற அளவு அன்னம்

ஆகியவற்றை முறையாகவும் மரியாதையுடனும் அளிக்க வேண்டும்.

இங்கே மிக முக்கியமான சொல்:

“யதாசக்தி” — தன்னால் இயன்ற அளவு.

அதிதி சத்காரம் செய்வதற்கு ஒருவர் செல்வந்தராக இருக்க வேண்டும் என்று சாஸ்திரம் கூறவில்லை.

தன்னிடம் இருப்பதில் இயன்றதை மனமுவந்து அளிப்பதே தர்மம்.

3. “என்னிடம் வசதி இல்லை” என்று சொல்ல முடியுமா?

இதற்கும் மனுஸ்மிருதி அழகான பதிலைத் தருகிறது:

த்ருணானி பூமிருதகம்
வாக் சதுர்த்தீ ச ஸூந்ருதா ।
ஏதான்யபி ஸதாம் கேஹே
நோச்சித்யந்தே கதாசன ॥

— மனுஸ்மிருதி 3.101

பொருள்:

சாதுவான ஒருவருடைய இல்லத்தில்,

அமர்வதற்கான இடம்,
தங்குவதற்கான நிலம்,
அருந்துவதற்கு நீர்,
இனிமையான உண்மையான சொல்

இந்த நான்கிற்கும் ஒருபோதும் பற்றாக்குறை இருக்காது.

இதுதான் அதிதி சத்காரத்தின் மிக அழகான அடிப்படை.

பெரிய விருந்து வைத்தால்தான் அதிதி சத்காரம் என்று சாஸ்திரம் கூறவில்லை.

பணம் இல்லாவிட்டாலும் பண்பு இருக்கலாம்.
பெரிய வீடு இல்லாவிட்டாலும் அமர இடம் இருக்கலாம்.
அறுசுவை உணவு இல்லாவிட்டாலும் தண்ணீர் இருக்கலாம்.
எதுவுமே இல்லாவிட்டாலும் இனிய சொல் இருக்கலாம்.

ஆகவே விருந்தோம்பலின் பெருமை உணவின் எண்ணிக்கையில் இல்லை; உபசரிக்கும் மனத்தின் உயர்வில் இருக்கிறது.

4. பகவத் கீதை காட்டும் இல்லற தர்மத்தின் அடிப்படை

பகவத் கீதையில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறுகிறார்:

யஜ்ஞசிஷ்டாசின: ஸந்தோ
முச்யந்தே ஸர்வகில்பிஷை: ।
புஞ்ஜதே தே த்வகம் பாபா
யே பசந்த்யாத்மகாரணாத் ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை 3.13

பொருள்:

யஜ்ஞத்தின் எச்சத்தை உண்பவர்கள் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகின்றனர். ஆனால் தங்களுக்காக மட்டுமே சமைப்பவர்கள் பாவத்தையே உண்கின்றனர்.

இங்கு கீதையின் நேரடியான கருத்து யஜ்ஞசிஷ்டத்தை உண்பது மற்றும் தனக்காக மட்டுமே சமைப்பது பற்றியது.

ஸ்ரீபாஷ்யகாரரான பகவத் இராமானுஜரின் கீதாபாஷ்யப் பார்வையிலும், பரமபுருஷனுடைய ஆராதனையாக உணவைத் தயார் செய்து, அவனுக்கு அர்ப்பணித்த பின்பு எஞ்சியதை உடல்தாங்குவதற்காக ஏற்றுக்கொள்வது விளக்கப்படுகிறது.

இதிலிருந்து ஸ்ரீ வைஷ்ணவ இல்லற வாழ்வின் அடிப்படை தெளிவாகிறது:

அன்னம் என்பது தனக்காக மட்டும் உருவாக்கப்பட்ட பொருள் அல்ல.
அது முதலில் பகவத் சம்பந்தம் பெற வேண்டும்.
பின்னர் அது பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

அத்தகைய இல்லத்தில் பாகவதர், அதிதி முதலியோருக்கு அன்னமளித்தல் இல்லற தர்மத்தின் இயல்பான விரிவாக அமைகிறது.

5. சரணடைந்த எதிரியையும் காக்கச் சொல்லும் ஸ்ரீராமாயணம்

விபீஷணன் ஸ்ரீராமனைச் சரணடைந்தபோது நிகழும் உரையாடலில் சரணாகத ரக்ஷணத்தின் உச்சநிலையை ஸ்ரீராமபிரான் எடுத்துரைக்கிறார்:

ஆர்தோ வா யதி வா த்ருப்த:
பரேஷாம் சரணம் கத: ।
அரி: ப்ராணான் பரித்யஜ்ய
ரக்ஷிதவ்ய: க்ருதாத்மனா ॥

— ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம், யுத்த காண்டம், விபீஷண சரணாகதி

பொருள்:

துன்புற்றவனாக இருந்தாலும், வேறு நிலையில் இருந்தாலும், ஒருவன் சரணம் புகுந்துவிட்டால், அவன் எதிரியாக இருந்தாலும்கூட, தன்னுயிரைக் கொடுத்தாவது அவனைக் காக்க வேண்டும்.

இது நேரடியாக அதிதி சத்கார விதியைச் சொல்லும் ஸ்லோகம் அல்ல; சரணாகத ரக்ஷண தர்மத்தின் உயரத்தைஎடுத்துரைக்கும் பிரமாணம்.

ஆனால் ஸ்ரீராமனுடைய தர்மத்தில் ஒரு மனிதனை அவன் கடந்தகால பகைமை காரணமாக நிராகரிப்பதைவிட, தன்னை நாடி வந்தவனைப் பாதுகாப்பதே உயர்ந்ததாகக் காட்டப்படுகிறது.

அதிதி சத்காரத்தையும் இதே தர்மப் பார்வையின் ஒரு பகுதியாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்: நம்மை நாடி வந்தவனை அவமதிக்காமல், அவனுக்குரிய மரியாதையைக் கொடுப்பது ஆரிய தர்மத்தின் அடையாளம்.

6. ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் பாகவத கைங்கர்யத்தின் உயர்வு

ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் பகவானுக்குச் செய்யும் கைங்கர்யத்திற்கு மிக உயர்ந்த இடம் இருப்பதைப்போலவே, அவனுடைய அடியார்களுக்குச் செய்யும் பாகவத கைங்கர்யத்திற்கும் மிக உயர்ந்த இடம் வழங்கப்படுகிறது.

நம்மாழ்வார் அருளிச்செய்த திருவாய்மொழியின் எட்டாம் பத்து, பத்தாம் திருவாய்மொழியான “நெடுமாற்கடிமை”பாகவத சேஷத்வத்தை மிகத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது:

நெடுமாற் கடிமை செய்வேன்போல்
அவனைக் கருத வஞ்சித்து,
தடுமாற் றற்ற தீக்கதிகள்
முற்றும் தவிர்ந்த சதிர்நினைந்தால்,
கொடுமா வினையேன் அவனடியார்
அடியே கூடும் இதுவல்லால்,
விடுமா றென்ப தென்னந்தோ!
வியன்மூ வுலகு பெறினுமே?

— திருவாய்மொழி 8.10.1

மூவுலகமே கிடைத்தாலும், எம்பெருமானுடைய அடியார்களின் திருவடிகளோடு ஏற்படும் சம்பந்தத்தைவிட வேறொன்றை விரும்புவதில்லை என்ற உயர்ந்த பாகவத சேஷத்வம் இங்கு வெளிப்படுகிறது.

அதே பதிகத்தில் இன்னும் உயர்ந்து நம்மாழ்வார் அருளுகிறார்:

நீக்க மில்லா அடியார்தம்
அடியார் அடியார் அடியாரெங்
கோக்கள், அவர்க்கே குடிகளாய்ச்
செல்லும் நல்ல கோட்பாடே.

எம்பெருமானுடைய அடியார்கள் மட்டுமல்ல; அவர்களுடைய அடியார்களின் அடியார்களைக்கூட தமது தலைவர்களாக ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலையே ஸ்ரீ வைஷ்ணவ பாகவத சம்பிரதாயத்தின் தனிச்சிறப்பு.

எனவே ஒரு பாகவதர் நம் இல்லத்திற்கு எழுந்தருளும்போது அவரை அன்போடு வரவேற்று, அமுது செய்வித்து, அவருக்குத் தேவையான உபசாரங்களைச் செய்வது சாதாரண விருந்தோம்பலைத் தாண்டி பாகவத கைங்கர்யமாகஉயர்கிறது.

7. அதிதி சத்காரம் என்பது பணக்காரர்களுக்கான தர்மமா?

இல்லை.

சாஸ்திரத்தின் பார்வை மிகத் தெளிவானது.

தன்னால் இயன்றதைச் செய்ய வேண்டும்.

பெரிய விருந்து வைக்க இயன்றவன் அதைச் செய்யலாம். எளிய உணவுதான் இருக்கிறது என்றால் அதைக் கொடுக்கலாம். உணவுகூட இல்லாத நிலையில் நீர் அளிக்கலாம். அதுவும் இயலாத சூழலில் இன்முகத்தோடு வரவேற்று இனிய சொல் பேசலாம்.

ஆனால்,

“என்னிடம் கொடுப்பதற்கு எதுவும் இல்லை”

என்று அதிதியை அலட்சியப்படுத்துவதற்கு தர்மம் இடமளிப்பதில்லை.

ஏனெனில் மனிதனிடம் பொருள் இல்லாமல் இருக்கலாம்; பண்பு இல்லாமல் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

8. அதிதி சத்காரத்தின் நான்கு அடிப்படைகள்

சாஸ்திரப் பிரமாணங்களின் அடிப்படையில் அதிதி சத்காரத்தை நான்கு எளிய நிலைகளில் புரிந்துகொள்ளலாம்:

இன்முகம் — வந்தவரை முகமலர்ச்சியுடன் வரவேற்பது.

ஆசனம் — அவரை நிற்கவிடாமல் உரிய இடத்தில் அமரச் செய்வது.

உதகம் — அருந்துவதற்கும் தேவையான உபயோகத்திற்கும் நீர் அளிப்பது.

அன்னம் — தன்னால் இயன்ற அளவு அன்னத்தை அன்போடு அளிப்பது.

இவற்றுடன் ஸூந்ருதா — இனிய, உண்மையான, மனதைப் புண்படுத்தாத சொல் மிக முக்கியமானதாகச் சாஸ்திரம் எடுத்துரைக்கிறது.

9. விருந்தோம்பலின் உண்மையான அளவுகோல்

அதிதி சத்காரம் என்பது,

எத்தனை வகையான உணவு பரிமாறினோம் என்பதல்ல;

எவ்வளவு செலவு செய்தோம் என்பதல்ல;

எவ்வளவு ஆடம்பரமாக வரவேற்றோம் என்பதுமல்ல.

நம் வாசலை நாடி வந்த ஒருவரை எந்த மனநிலையோடு ஏற்றுக்கொண்டோம் என்பதே அதன் உண்மையான அளவுகோல்.

உணவு கொடுத்துவிட்டு அவமானப்படுத்துவது சத்காரம் அல்ல.

பெரிய விருந்து கொடுத்துவிட்டு மனதைப் புண்படுத்துவது சத்காரம் அல்ல.

எளிய அன்னத்தை அன்புடன் அளித்தாலும் அது சத்காரமே.

ஒரு குவளை நீரை மரியாதையுடன் அளித்தாலும் அது சத்காரமே.

அதனால்தான் சாஸ்திரம் பொருளைவிட “ஸூந்ருதா” — இனிய வாக்கையும் அதிதி உபசாரத்தின் அடிப்படையாக வைத்திருக்கிறது.

முடிவுரை

“அதிதிதேவோ பவ” என்பது சுவரில் எழுதி வைக்க வேண்டிய ஒரு பொன்மொழி மட்டும் அல்ல.

அது வேதம் இல்லறத்தானுக்குக் கொடுத்த வாழ்வியல் கட்டளை.

அதிதி சத்காரம் என்பது வெறும் சமூக மரியாதை அல்ல; அது தர்மம்.

பாகவதரை உபசரிப்பது வெறும் விருந்தோம்பல் அல்ல; ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் அது பாகவத கைங்கர்யம்என்ற உயர்ந்த நிலையை அடைகிறது.

நம் இல்லத்திற்கு வருபவரிடம் முதலில் நமது செல்வம் தெரிய வேண்டியதில்லை; நமது சம்ஸ்காரம் தெரிய வேண்டும்.

அமர இடம் கொடுப்போம்.
நீர் கொடுப்போம்.
இயன்ற அன்னத்தைக் கொடுப்போம்.
அனைத்திற்கும் மேலாக இனிய சொல்லைக் கொடுப்போம்.

ஏனெனில் வேதம் மிக எளிமையாகவும் மிக உயர்வாகவும் சொல்லிவிட்டது:

“அதிதிதேவோ பவ” — அதிதியைத் தேவனைப்போல் மதிப்பாயாக.

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்!