"கிருஷ்ண க்ருதே யத்த்யாயதோ விஷ்ணும் த்ரேதாயாம் யஜதோ மகை: | த்வாபரே பரிசர்யாயாம் கலௌ தத்கீர்தனாத் லபேத்" என்கிறது விஷ்ணு புராணம். அதாவது, கிருத யுகத்தில் தியானத்தினாலும், திரேதா யுகத்தில் பெரிய யாகங்களினாலும், துவாபர யுகத்தில் வழிபாட்டினாலும் அடைந்த அதே உன்னத பலனை, இந்த கலியுகத்தில் பகவானுடைய நாமத்தை உச்சரிப்பதன் மூலமாகவே (நாமஸ்மரணம்) மிக எளிதாக அடைந்துவிட முடியும் என்பது சாஸ்திர துணிபு.
ஆனால், இன்றைக்கு இருக்கக்கூடிய கால சூழ்நிலையில், நம் முன்னோர்களும் சாஸ்திரங்களும் காட்டிய எளிமையான பிராயச்சித்தங்களையோ, நாமஸ்மரணத்தையோ, தீபம் ஏற்றி வழிபடுவதையோ அல்லது சன்னதி பிரகாரத்தை வலம் வருவதையோ சொன்னால் மக்கள் அதை ஏற்பதில்லை. மாறாக, லட்சக்கணக்கில் செலவு செய்து ஆடம்பரமாக செய்யக்கூடிய பரிகாரங்களில் மட்டுமே நாட்டம் கொள்கிறார்கள். இந்த விசித்திரமான மனநிலைக்குப் பின்னணியில் இருக்கும் சாஸ்திரப் பூர்வமான உண்மைகளையும், கலியுக தர்மத்தின் பின்னணியும்:
*1. கலியுகத்தின் இயல்பும் சாஸ்திர முன்னறிவிப்புகளும்
ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தம், இரண்டாவது அத்தியாயத்தில் சுகப்பிரம்ம ரிஷி கலியுகத்தின் லட்சணங்களை மிகத் தெளிவாக முன்கூட்டியே விவரித்துள்ளார். அதில் ஒரு முக்கியமான ஸ்லோகம்:
*"வித்தம் ஏவ கலௌ ந்ருணாம் ஜன்மாசார குணோதய: |"*
(ஸ்ரீமத் பாகவதம் - 12.2.2)
இதன் பொருள்: கலியுகத்தில் ஒரு மனிதனுடைய குணம், ஆச்சாரம், அவனுடைய தகுதி அல்லது ஆன்மீக உன்னதம் ஆகிய அனைத்தும் அவனிடம் இருக்கும் ‘பணத்தை’ வைத்தே எடைபோடப்படும்.
அதேபோல், ஆன்மீகம் மற்றும் துறவறம் குறித்துப் பேசும் போது:
*"லிங்கமேவ ஆச்ரமக்யாதௌ அன்யோன்யாவ்யதிஸார காரணம் |*
*அவ்ருத்த்யா நியாயதௌர்பல்யம் பாண்டித்யே சாபலம் வசா: ||"*
அதாவது, வெளிவேஷமும் ஆடம்பரமுமே ஒருவருடைய ஆன்மீக நிலைக்கு அடையாளமாகத் திகழும். யாருக்குப் பேசத் தெரிகிறதோ, யார் தங்களை மிக ஆடம்பரமாகக் காட்டிக் கொள்கிறார்களோ, அவர்களே பண்டிதர்களாகக் கருதப்படுவார்கள் என்று பாகவதம் கூறுகிறது.
இதன் காரணமாகவே, மக்கள் ஆன்மீகத்தையும் ஒரு வணிகமாகப் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.
வணிக உலகில் "விலை அதிகமான பொருள் தரமானது" என்ற ஒரு பொதுவான மனநிலை நிலவுகிறது. அதே தர்க்கத்தை மக்கள் அறியாமையினால் ஆன்மீகத்திலும் புகுத்தி விடுகிறார்கள்.
"இவ்வளவு பெரிய கஷ்டம் நமக்கு வந்திருக்கிறதே, இதற்கு வெறும் நாமஸ்மரணமும், ஒரு விளக்கு போடுவதும் எப்படிப் பரிகாரமாகும்?
நிறையப் பணம் செலவழித்து ஏதேனும் பெரிய யாகமோ, சடங்கோ செய்தால்தான் பகவான் நம்மைக் காப்பாற்றுவார்" என்று தங்களின் அகந்தையின் காரணமாக எண்ணத் தலைப்படுகிறார்கள்.
*2. எளிய பரிகாரங்களை மக்கள் புறக்கணிப்பது ஏன்?*
சாஸ்திரங்களின்படி, கலியுகத்து மனிதர்களின் மனம் 'ரஜோ குணம்' (ஆடம்பரம், வேகம், சுயநலம்) மற்றும் 'தமோ குணம்' (அறியாமை, சோம்பல், மந்தநிலை) ஆகியவற்றால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருக்கும்.
* *அகந்தையின் வெளிப்பாடு:* எளிமையான பரிகாரங்கள் ஒரு மனிதனைத் தன்னடக்கத்திற்கு உட்படுத்துகின்றன. பகவானின் சன்னதியில் விழுந்து வணங்குவதோ, பிரதட்சணம் செய்வதோ அகந்தையை அழிக்கக் கூடியவை. ஆனால், ஆடம்பரமான பரிகாரங்கள் மனிதனின் அகந்தைக்குத் தீனி போடுகின்றன. "நான் இத்தனை லட்சம் செலவழித்து இந்த பூஜையைச் செய்தேன்" என்று பிறரிடம் சொல்லிக் கொள்வதில் அவர்களுக்கு ஒரு பெருமை கிடைக்கிறது.
* *விசுவாசமின்மை:*
*"ஹரேர் நாம ஹரேர் நாம ஹரேர் நாமைவ கேவலம் |* *கலௌ நாஸ்த்யேவ நாஸ்த்யேவ நாஸ்த்யேவ கதிரன்யதா"* என்று பிருஹன் நாரதீய புராணம் முழங்குகிறது. கலியுகத்தில் நாமஸ்மரணத்தைத் தவிர வேறு கதி இல்லை என்பது உண்மை. ஆனால், இலவசமாகக் கிடைக்கக்கூடிய, மிக எளிதாகச் செய்யக்கூடிய பகவான் நாமத்தின் மீது கலியுக மனிதர்களுக்கு அசைக்க முடியாத விசுவாசம் இருப்பதில்லை. எதற்குக் காசு கொடுக்கிறோமோ, அதற்குத்தான் மதிப்பு என்ற மாயையில் அவர்கள் சிக்கியுள்ளனர்.
* *உடனடி பலன் எதிர்பார்க்கும் அறியாமை:* எளிய ஆன்மீக வழிகள் என்பவை ஒரு மனிதனின் அகத்தை (மனதை) தூய்மைப்படுத்தி, அவனைப் பக்குவப்படுத்தும். ஆனால், காசு கொடுத்துச் செய்யும் பரிகாரங்களை மக்கள் ஒரு வர்த்தக ஒப்பந்தம் போல நினைக்கிறார்கள். "நான் இவ்வளவு பணம் தந்துவிட்டேன், எனவே என் கஷ்டம் உடனே தீர வேண்டும்" என்ற சிந்தனையே இதற்குக் காரணம்.
*3. போலிகளின் பெருக்கமும், பெருமாளின் பெயரால் நடக்கும் ஏமாற்றுகளும்*
"பெருமாளின் பெயரைச் சொல்லி, பரிகாரங்கள் என்ற பெயரில் ஏமாற்றுபவர்கள் ஏன் பெருகுகிறார்கள்?" என்ற உங்களுடைய கேள்விக்கு விஷ்ணு புராணமும், வராக புராணமும் விடையளிக்கின்றன.
கலியுகத்தில் தர்மம் ஒரு காலில் மட்டுமே நிற்கும். அதர்மம் தலைவிரித்தாடும் போது, "பாகண்டிகள்" / (பாஷண்டிகள்) (போலி ஆன்மீகவாதிகள்) தோன்றுவார்கள் என்று சாஸ்திரம் கூறுகிறது.
அவர்கள் காவி உடையையோ அல்லது ஆன்மீக அடையாளங்களையோ தங்களின் சுயலாபத்திற்காகப் போர்த்திக் கொள்வார்கள்.
மக்களின் பலவீனமே இவர்களின் மூலதனம்.
மனிதர்களுக்குத் தங்களின் தவறான கர்ம வினைகளை (பாவங்களை) மாற்றிக் கொள்ள ஆசை இருக்கிறது, ஆனால் தங்களின் தவறான பழக்கவழக்கங்களையோ அல்லது பேராசையையோ மாற்றிக் கொள்ள மனமில்லை.
"நீ தவறுகளையே செய்தாலும் பரவாயில்லை, எங்களிடம் இவ்வளவு தொகையைக் கொடுத்து இந்த பரிகாரத்தைச் செய்துவிடு, உன்னுடைய பாவம் போய்விடும்" என்று போலி ஆன்மீகவாதிகள் கூறும்போது, மக்கள் அதை எளிதான குறுக்குவழியாக நினைத்து நம்புகிறார்கள்.
சாஸ்திரங்கள் கூறுவது என்னவென்றால், உண்மையான பிராயச்சித்தம் என்பது செய்த தவறுக்காக மனப்பூர்வமாக வருந்தி, மீண்டும் அந்தத் தவறைச் செய்யாமல் பகவானிடம் சரணடைவதே ஆகும்.
ஆனால், மக்கள் தங்களின் பேராசைக்குத் தீனி போடும் போலிகளைத் தேடிச் சென்று ஏமாறுவது கலியுகத்தின் தர்மச் சீரழிவைக் காட்டுகிறது.
*4. நிறையச் செலவு வைப்பவர்களே அறிவாளிகள் என்ற குருட்டு நம்பிக்கை*
ஜனங்கள் ஏன் எளிய சாதுக்களை நம்பாமல், கோடிக்கணக்கில் செலவு வைப்பவர்களை 'மகாஞானி' என்று நம்புகிறார்கள்?
இதற்குத் தெளிவான சாஸ்திர விளக்கம் என்னவென்றால், கலியுகத்தில் மனிதர்களின் 'விவேகம்' (நன்மை தீமைகளைப் பிரித்தறியும் அறிவு) மழுங்கிவிடும்.
ஆடம்பரமான பந்தல்கள், பிரம்மாண்டமான விளம்பரங்கள், மற்றும் அதிகக் கட்டணம் வசூலிக்கும் இடங்களைக் காணும்போது, "இவ்வளவு பிரம்மாண்டமாக இருக்கிறதே, அப்படியானால் இங்கே ஏதோ பெரிய விஷயம் இருக்கிறது" என்று மக்கள் பிரமையடைகிறார்கள்.
*உண்மையான சாஸ்திர ஞானம் உடையவர்கள், "பகவானின் நாமம் ஒன்றே உன்னைக் கரையேற்றும், உன் கர்ம வினைகளை நீதான் அனுபவித்துத் தீர்க்க வேண்டும், அதற்குப் பக்தி ஒன்றே வழி" என்று கசப்பான உண்மைகளைக் கூறுவார்கள்.*
*""ஆனால், மனித மனம் எப்போதும் தனக்குச் சாதகமான, இனிமையான பொய்களையே கேட்க விரும்பும்.""*
"உனக்கு இருக்கும் தோஷங்களால்தான் நீ கஷ்டப்படுகிறாய், இந்த யாகத்தைச் செய்தால் உனக்குப் புதையல் கிடைக்கும், பதவி கிடைக்கும்" என்று ஆசை வார்த்தை கூறுபவர்களைத் தங்களைக் காக்க வந்த இரட்சகர்களாக மக்கள் கருதுகிறார்கள்.
முடிவாக,
கலியுகத்தில் தர்மத்தின் நிலை இப்படித்தான் இருக்கும் என்று சாஸ்திரங்கள் எச்சரித்திருந்தாலும், விவேகமுள்ள மனிதன் இந்த மாய வலையில் சிக்கக் கூடாது. பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் பகவத் கீதையில் தெளிவாகக் கூறுகிறார்:
*"பத்ரம் புஷ்பம் பலம் தோயம் யோ மே பக்த்யா ப்ரயச்சதி |"*
(பகவத் கீதை - 9.26)
"யார் எனக்கு ஒரு இலையையோ, பூவையோ, கனியையோ அல்லது வெறும் தண்ணீரையோ தூய்மையான பக்தியுடன் சமர்ப்பிக்கிறானோ, அதை நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்." பகவான் எங்கும் காசையோ, பணத்தையோ, ஆடம்பரத்தையோ கேட்கவில்லை; தூய்மையான பக்தியை மட்டுமே கேட்கிறார்.
எனவே, கலியுகத்தின் மாயைக்கு ஆட்படாமல், ஆடம்பரப் பரிகாரங்களைத் தவிர்த்து, எளிய நாமஸ்மரணத்தையும், கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஓடிவரும் அந்த ஆதிமூலமாம் பெருமாளின் பாதங்களில் சரணாகதி அடைவதையுமே உண்மையான ஆன்மீகப் பாதையாக நாம் கொள்ள வேண்டும்.
அதுவே சாஸ்திரங்கள் நமக்குக் காட்டும் உண்மையான தர்மம் ஆகும்.