“ஜீவனுக்குச் சோறு போடுவது தர்மம்; அதை இல்லத்தின் ஆசாரத்திற்குள் கொண்டு வருவது தர்மமல்ல!”
இன்றைக்கு “செல்லப்பிராணி” என்ற பெயரில் பூனையை வீட்டிற்குள் வளர்ப்பது ஒரு சாதாரண பழக்கமாகிவிட்டது. பூனையை மடியில் வைத்துக் கொஞ்சுவது, மார்போடு அணைத்துக்கொள்வது, முகத்திற்கு அருகில் வைத்துக்கொள்வது, படுக்கையில் உடன் படுக்க வைப்பது, சமையலறை முதல் படுக்கையறை வரை சுற்றவிடுவது, பூஜையறை அருகிலும் அனுமதிப்பது — இவையெல்லாம் “அன்பு”, “பாசம்”, “ஜீவகாருண்யம்” என்று நியாயப்படுத்தப்படுகின்றன.
ஆனால் ஜீவகாருண்யத்தையும் ஆசாரத்தையும் ஒன்றாகக் குழப்பக்கூடாது.
பசியோடு இருக்கும் பூனைக்குச் சோறு கொடுங்கள். பால் அல்லது அதற்குத் தகுந்த உணவை வெளியிடத்தில் வையுங்கள். தாகத்திற்குத் தண்ணீர் வையுங்கள். காயப்பட்டிருந்தால் உதவுங்கள். எந்த ஜீவனையும் துன்புறுத்தாதீர்கள்.
ஆனால் அதற்காக அந்தப் பூனையை வீட்டிற்குள் கொண்டு வந்து குடும்ப உறுப்பினரைப்போல் போஷித்து, மடியில் வைத்து, படுக்கையில் படுக்கவைத்து, சமையல்–தேவாராதனை–நைவேத்யம் நடைபெறும் ஆசார இல்லத்திற்குள் சுதந்திரமாக உலவவிடுவது ஶாஸ்திர வாழ்க்கைக்கு ஏற்புடையதல்ல.
பூனையைப் போஷித்து வளர்ப்பதைப் புராணமே பெயரிட்டுச் சொல்கிறது!
விஷ்ணுபுராணம் — இரண்டாம் அம்சம், ஆறாம் அத்தியாயம், இருபத்தொன்றாவது ஶ்லோகம்:
மார்ஜாரகுக்குடச்சாகஶ்வவராஹவிஹங்கமான் ।
போஷயந்நரகம் யாதி தமேவ த்விஜஸத்தம ॥
இதில் முதல் சொல்லையே கவனியுங்கள்:
“மார்ஜார” — பூனை.
பூனை, கோழி, ஆடு, நாய், பன்றி, பறவைகள் முதலியவற்றைப் போஷிப்பதை இந்தப் புராணவாக்கியம் பட்டியலிட்டு அதற்குக் கடுமையான பலனைக் கூறுகிறது.
இதே வாக்கியம் பிரஹ்மபுராணம் இருபத்திரண்டாம் அத்தியாயத்திலும் வருகிறது:
மார்ஜாரகுக்குடச்சாகஶ்வவராஹவிஹங்கமான் ।
போஷயன் நரகம் யாதி தமேவ த்விஜஸத்தமாஃ ॥
இங்கும் மார்ஜாரம் — பூனை என்று பெயரிட்டே வருகிறது.
ஆக, “பூனையை வீட்டிற்குள் வைத்துப் போஷிப்பதில் என்ன தவறு?” என்ற கேள்விக்கு புராணத்தில் “மார்ஜார” என்ற சொல்லே பதிலாக நிற்கிறது.
பிரயாணத்திலும் பூனை குறுக்கிடுவது துஷ்சகுனம்பூனை குறித்த ஶாஸ்திரப் பார்வை இல்லத்தில் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை.
யாத்திரை மற்றும் சகுனப் பிரகரணங்களில் பூனை வழிமறித்தல் — மார்க்கரோதம் துஷ்சகுனங்களில் எடுத்துரைக்கப்பட்டுள்ளது.
மார்ஜாரான்மார்கரோதஶ்ச...
என்று பூனையால் வழிமறிக்கப்படுவதைச் சுட்டிவிட்டு,
ஏதே துஃஶகுனா யானே
ஸர்வகார்யநிஷேதகாஃ ॥
என்று அத்தகையவற்றை யாத்திரையில் காரியத்தைத் தடுக்கும் துஷ்சகுனங்களாக வகைப்படுத்துகிறது.
மேலும்,
பிடாலஸர்ப்பாப்யாம் மார்கரோதோ...
என்றும் பூனை–சர்ப்பம் முதலியவற்றால் ஏற்படும் மார்க்கரோதம் குறிப்பிடப்படுகிறது.
ஆகவே பழைய பஞ்சாங்கங்களில் பிரயாண சகுனங்களைத் தனியாகக் கொடுத்திருப்பது வெறும் கிராமிய நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் அல்ல; அதன் பின்னால் சகுன–யாத்திரா ஶாஸ்திர மரபு இருக்கிறது.
ஶ்ராத்தத்தில் பூனையை விலக்கச் சொல்லும் ஶாஸ்திரம்இன்னும் முக்கியமான பிரமாணம் ஶ்ராத்தத்தில் வருகிறது.
வீரமித்ரோதயம் — ஶ்ராத்தப்ரகாஶம் பல ஸ்ம்ருதிவாக்கியங்களைத் தொகுத்துக் கூறும்போது, ஶ்ராத்தஸ்தானத்திலிருந்து விலக்கப்பட வேண்டியவற்றில் மார்ஜாரம் — பூனை என்பதையும் குறிப்பிடுகிறது.
அங்கே,
ஶ்வா து த்ருஷ்டிநிபாதேன
மார்ஜாரஃ ஶ்ரவணேன து ॥
என்ற வாக்கியமும் மேற்கோளாக வருகிறது.
மேலும் ஶ்ராத்தஸ்தானத்திலிருந்து விலக்கப்பட வேண்டியவற்றைப் பற்றிய பிரகரணத்தில் வராஹம், மார்ஜாரம், குக்குடம் முதலியவை குறிப்பிடப்படுகின்றன.
இதிலிருந்து ஒரு விஷயம் மிகவும் தெளிவாகிறது.
ஶ்ராத்தம் நடக்கும் இல்லத்தில் பூனை எங்கு வேண்டுமானாலும் சுற்றட்டும்; அதனால் ஒன்றும் இல்லை என்பது ஶாஸ்திராசாரம் அல்ல.
ஶ்ராத்தத்திற்கே பூனையின் சாந்நித்யம் தொடர்பாக இத்தனை நியமங்களை வகுத்திருக்கும்போது, நித்தியமாக வீட்டுக்குள்ளேயே பூனையை வைத்துக்கொண்டு ஶ்ராத்தம், தர்ப்பணம், தேவாராதனை, நைவேத்யம் என்று செய்வது ஆசார வாழ்க்கையை எவ்வளவு சிக்கலாக்கும் என்பதை உணர வேண்டும்.
பூனை சுவைத்த உணவை உண்ணலாமா?இங்கும் ஶாஸ்திரம் தெளிவான எல்லையை வகுக்கிறது.
பூனை ஒரு பதார்த்தத்தை வாய்வைத்து உண்டுவிட்டது; அதன்பிறகு,
“நம்ம பூனைதானே! அது கொஞ்சம்தான் சாப்பிட்டது!”
என்று அதே பதார்த்தத்தை மனிதன் எடுத்துச் சாப்பிடுவது ஆசாரம் அல்ல.
உச்சிஷ்டம் என்பது அன்பைப் பொறுத்து மாறுவதில்லை.
பூனை நம்மை நேசிக்கிறதா இல்லையா என்பது வேறு விஷயம்.
அது வாய்வைத்த பதார்த்தம் உச்சிஷ்டம் என்ற ஆசாரநிலை வேறு.
இதனால்தான் ஸ்ம்ருதிகள் விலங்குகளின் உச்சிஷ்டம் தொடர்பாகத் தனித்தனி சுத்தி–பிராயச்சித்த விதிகளை வகுக்கின்றன.
பூனை தன் நாவால் உடலைச் சுத்தப்படுத்துகிறது — அதை மடியில் வைத்துக் கொஞ்சுவது ஏன்?இந்த விஷயத்தை நடைமுறையிலும் சிந்திக்க வேண்டும்.
பூனை தனது உடலையும் ரோமத்தையும் நாவால் தொடர்ந்து நக்குகிறது.
அதன்பிறகு அந்தப் பூனையைத் தூக்கி,
மடியில் வைத்துக்கொள்கிறோம்;
மார்போடு அணைத்துக்கொள்கிறோம்;
முகத்தருகே கொண்டுவருகிறோம்;
படுக்கையில் படுக்க வைக்கிறோம்;
தலையணையிலும் சோபாவிலும் ஏறவிடுகிறோம்.
பிறகு அதே கைகளால் உணவைத் தொடுகிறோம். குழந்தையைத் தூக்குகிறோம். தேவாராதனைக்கான பொருட்களை எடுத்துக்கொள்கிறோம். கோயிலுக்குச் செல்கிறோம். ஆசார்யர்களையும் பெரியவர்களையும் சேவிக்கிறோம்.
ஆசாரம் கடைப்பிடிக்கும் ஒருவர் ஸ்பர்ஶசுத்தியை இவ்வளவு சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளலாமா?
இங்கேயே “செல்லப்பிராணி” என்ற நவீன மனநிலைக்கும் “ஆசார இல்லம்” என்ற ஶாஸ்திர வாழ்க்கைக்கும் உள்ள வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
மருத்துவமும் சுகாதார எச்சரிக்கையையே சொல்கிறதுஇதற்கு மருத்துவ ரீதியிலும் கவனம் தேவை.
பூனைகள் வெளிப்படையாகச் சுத்தமாகவும் ஆரோக்கியமாகவும் தோன்றினாலும் மனிதர்களுக்கு நோயை ஏற்படுத்தக்கூடிய சில கிருமிகளைச் சுமக்கக்கூடும் என்று அமெரிக்க நோய்க் கட்டுப்பாடு மற்றும் தடுப்பு மையம் குறிப்பிடுகிறது. பூனையைத் தொட்ட பிறகு, அதன் உணவு–தண்ணீர் பாத்திரங்களைக் கையாண்ட பிறகு, அதன் உமிழ்நீர் அல்லது மலத்துடன் தொடர்பு ஏற்பட்ட பிறகு கைகளைச் சோப்பினால் கழுவுமாறும் அந்த நிறுவனம் அறிவுறுத்துகிறது.
பூனையின் உமிழ்நீர், தோலிலிருந்து உதிரும் நுண்துகள்கள், ரோமம் முதலியவற்றுடன் தொடர்புடைய ஒவ்வாமைப் புரதங்கள் சிலரிடம் ஒவ்வாமை மற்றும் ஆஸ்துமா பிரச்சனைகளைத் தூண்டக்கூடும். வீட்டிலுள்ள விலங்கு ஒவ்வாமையைக் குறைப்பதற்கான ஒரு வழியாக விலங்குகளை வீட்டிற்கு வெளியே வைத்திருப்பதும் மருத்துவச் சுற்றுச்சூழல் வழிகாட்டுதல்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
எனவே பூனையைத் தொட்டு, தூக்கிக் கொஞ்சி, அதன் உமிழ்நீர் தொடர்பு ஏற்பட்ட கைகளோடு உடனடியாக குழந்தையைத் தூக்குவது, உணவைக் கையாளுவது போன்றவற்றைச் சுகாதார ரீதியிலும் அலட்சியமாக எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது.
ஶாஸ்திரம் தனது காரணத்திற்காக எல்லை வகுக்கிறது; மருத்துவம் தனது காரணத்திற்காகச் சுகாதார எச்சரிக்கை செய்கிறது. இரண்டையும் அலட்சியம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் என்ன?
பசுவோடு பூனையை ஒப்பிடுவது மிகப்பெரிய தவறுசிலர் உடனே,
“பசுவும் தன் கன்றை நாவால் நக்குகிறது; பூனையும் தன் குட்டியை நாவால் நக்குகிறது. அப்படியானால் என்ன வித்தியாசம்?”
என்று கேட்கிறார்கள்.
இது ஶாஸ்திர அடிப்படையே இல்லாத ஒப்பீடு.
பசுவுக்கு ஶாஸ்திரம் வழங்கியுள்ள அந்தஸ்தும் பூனைக்கு வழங்கியுள்ள அந்தஸ்தும் ஒன்றல்ல.
கோமாதா யஜ்ஞத்தோடு தொடர்புடையவள்.
கோமயம், கோமூத்திரம் முதலியவை ஶாஸ்திரத்தில் சுத்திகரணப் பயன்பாட்டைப் பெறுகின்றன.
பஞ்சகவ்யம் பிராயச்சித்தம் மற்றும் சுத்திகரண மரபுகளில் இடம்பெறுகிறது.
கோதானம் புண்ணியகர்மமாக விதிக்கப்படுகிறது.
கோபூஜை தனியான ஶாஸ்திர மரபைப் பெற்றுள்ளது.
எனவே,
“பசுவைத் தொடுகிறோம்; ஆகவே பூனையையும் மடியில் வைத்துக் கொஞ்சலாம்”
என்பது ஶாஸ்திரத்தின் வகைப்பாட்டையே நிராகரிப்பதாகிவிடும்.
எல்லா ஜீவராசிகளிடமும் காருண்யம் வேண்டும்.
ஆனால் எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் ஒரே ஆசார அந்தஸ்து கிடையாது.
ஜீவகாருண்யம் என்ற பெயரில் ஆசார எல்லையை அழிக்காதீர்கள்!இங்கேதான் அடிப்படை உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
பூனையை அடிக்காதீர்கள்.
துன்புறுத்தாதீர்கள்.
பசியால் தவிக்கவிடாதீர்கள்.
தாகத்தால் தவிக்கவிடாதீர்கள்.
உணவு கொடுக்க விரும்பினால் இல்லத்தின் ஆசாரப் பகுதிக்கு வெளியே, உரிய இடத்தில் கொடுங்கள்.
ஆனால்,
பூனையை வீட்டிற்குள் அழைத்து வராதீர்கள்.
மடியில் வைத்துக் கொஞ்சாதீர்கள்.
படுக்கையில் படுக்க வைக்காதீர்கள்.
சமையலறையில் சுற்றவிடாதீர்கள்.
பூஜையறையில் நுழையவிடாதீர்கள்.
நைவேத்யப் பதார்த்தங்களுக்கு அருகில் விடாதீர்கள்.
ஶ்ராத்தஸ்தானத்திற்குள் அனுமதிக்காதீர்கள்.
அது வாய்வைத்த உணவை ஏற்றுக்கொள்ளாதீர்கள்.
குறிப்பாக நித்திய தேவாராதனை, ஸந்த்யாவந்தனம், திருவாராதனம், தர்ப்பணம், ஶ்ராத்தம் போன்ற அனுஷ்டானங்களை மேற்கொள்ளும் இல்லங்களில் ஆசார எல்லை மிகத் தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.
“என் பூனை என்னிடம் மிகவும் பாசமாக இருக்கிறது!” — அது பிரமாணமா?பாசம் என்பது ஶாஸ்திர விதியை மாற்றுவதற்கான அளவுகோல் அல்ல.
நாய் நம்மிடம் பாசமாக இருக்கலாம்.
பூனை நம்மிடம் பாசமாக இருக்கலாம்.
பல விலங்குகளும் மனிதனிடம் அன்பைக் காட்டலாம்.
அதற்காக அவை அனைத்தையும் பூஜையறைக்குள் அழைத்துச் செல்ல முடியுமா?
நைவேத்யத்தின் அருகில் நிறுத்த முடியுமா?
ஶ்ராத்தஸ்தானத்தில் சுற்றவிட முடியுமா?
மனிதனுடைய தனிப்பட்ட உணர்ச்சியைக் கொண்டு ஶாஸ்திர ஆசாரத்தை மாற்றத் தொடங்கினால், இறுதியில் ஆசாரம் என்பதே இல்லாமல் போய்விடும்.
ஶாஸ்திரம் காட்டும் கோடு தெளிவானது!ஒருபுறம்,
மார்ஜாரகுக்குடச்சாகஶ்வவராஹவிஹங்கமான் ।
போஷயந்நரகம் யாதி... ॥
என்று பூனைப் போஷணத்தைப் புராணம் பெயரிட்டுக் குறிப்பிடுகிறது.
மற்றொரு புறம் பூனையின் மார்க்கரோதம் யாத்திரை துஷ்சகுனத்தில் இடம்பெறுகிறது.
மற்றொரு புறம் ஶ்ராத்தஸ்தானத்திலிருந்து மார்ஜாரத்தை விலக்குவதற்கான விதிகள் தர்மநிபந்த நூல்களில் வருகின்றன.
மற்றொரு புறம் விலங்குகளின் உச்சிஷ்டம் குறித்து ஸ்ம்ருதிகள் சுத்தி விதிகளை வகுக்கின்றன.
மருத்துவமும் பூனை தொடர்புக்குப் பிறகு கைகளைக் கழுவுதல், அதன் உமிழ்நீர் மற்றும் கழிவுகளுடன் தொடர்பில் சுகாதார முன்னெச்சரிக்கை மேற்கொள்ளுதல், குறிப்பிட்ட தொற்றுகளைத் தவிர்த்தல் ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகிறது.
இதற்குப் பிறகு ஆசார இல்லத்தில் பூனையை மடியில் வைத்துக் கொஞ்சி, படுக்கையில் படுக்கவைத்து, வீடு முழுவதும் சுற்றவிட்டு,
“இதுவும் ஜீவகாருண்யம்தானே!”
என்று கேட்பதில் என்ன பொருள்?
பிரமாணங்கள்விஷ்ணுபுராணம் — இரண்டாம் அம்சம், ஆறாம் அத்தியாயம், இருபத்தொன்றாவது ஶ்லோகம்
மார்ஜாரகுக்குடச்சாகஶ்வவராஹவிஹங்கமான் ।
போஷயந்நரகம் யாதி தமேவ த்விஜஸத்தம ॥
பூனை முதலியவற்றைப் போஷிப்பதற்கான கடுமையான பலனைக் குறிப்பிடுகிறது.
பிரஹ்மபுராணம் — இருபத்திரண்டாம் அத்தியாயம், இருபதாவது ஶ்லோகம்
மார்ஜாரகுக்குடச்சாகஶ்வவராஹவிஹங்கமான் ।
போஷயன் நரகம் யாதி தமேவ த்விஜஸத்தமாஃ ॥
இங்கும் பூனை முதலியவற்றைப் போஷிப்பது நேரடியாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
வீரமித்ரோதயம் — ஶ்ராத்தப்ரகாஶம்
ஶ்வா து த்ருஷ்டிநிபாதேன
மார்ஜாரஃ ஶ்ரவணேன து ॥
மேலும் வராஹம், மார்ஜாரம், குக்குடம் முதலியவற்றை ஶ்ராத்தஸ்தானத்திலிருந்து விலக்குவது தொடர்பான ஸ்ம்ருதிப் பிரமாணங்களையும் இந்நூல் தொகுக்கிறது.
கருடபுராணம் — ஆசாரகாண்டம்
பசு முதலிய பசுக்கள், தவளை, கீரி, நாய், சர்ப்பம், பூனை, பன்றி முதலியவை இடையில் வருதல் தொடர்பாக அனத்யாய விதியைக் குறிப்பிடும் பகுதியும் கருடபுராண ஆசாரகாண்டத்தில் காணப்படுகிறது. இது பூனை முதலியவற்றின் சாந்நித்யத்தைப் பழைய ஆசார நூல்கள் எவ்வாறு தனியாகக் கணித்தன என்பதற்கான மேலும் ஒரு பதிவு.
முடிவுரைஜீவனைக் காப்பது தர்மம்;
ஆசாரத்தை அழிப்பது ஜீவகாருண்யம் அல்ல!
பூனை பசியோடு இருந்தால் உணவு கொடுங்கள் — ஆனால் இல்லத்தின் ஆசார எல்லைக்கு வெளியே கொடுங்கள்.
பூனைக்கு நீர் வையுங்கள் — ஆனால் அதை வீட்டிற்குள் அழைத்து வந்து குடும்ப உறுப்பினரைப்போல் போஷிக்காதீர்கள்.
வாசலில் காருண்யம் இருக்கட்டும்;
இல்லத்தில் ஆசாரம் நிலைக்கட்டும்!
**பூனையிடம் பகை வேண்டாம்;
பூனையோடு இல்லறப் பழக்கமும் வேண்டாம்.
ஜீவனுக்குத் தயை காட்டுங்கள் —
ஆசாரத்தின் எல்லையைத் தாண்டாதீர்கள்!**