பித்ருக்களுக்குப் பிடித்ததையெல்லாம் படைக்கலாமா? — ‘படையல்’ என்ற பெயரில் சிராத்தத்தை மாற்றாதீர்!

அமாவாசை, மகாளயபக்ஷம், ஆண்டு சிராத்தம் போன்ற பித்ருகர்ம நாட்கள் வந்துவிட்டால் இன்று பல இடங்களில் ஒரு வாக்கியம் மிகச் சாதாரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது:

“இறந்தவருக்கு என்ன பிடிக்குமோ, அதையெல்லாம் செய்து படையுங்கள். அவர்கள் வந்து ஏற்றுக்கொள்வார்கள்; அதுதான் அவர்களுக்கு உண்மையான திருப்தி.”

கேட்பதற்கு இது முன்னோர்கள் மீதுள்ள அன்பின் வெளிப்பாடுபோல் தோன்றலாம்.

ஆனால் கேள்வி இதுதான்:

இதுதான் சாஸ்திரம் கூறும் பித்ருகர்மமா?

ஒருவருக்கு உயிருடன் இருந்தபோது என்ன பிடித்ததோ அதையெல்லாம் அவர் மறைந்த பிறகு செய்து வைத்துவிட்டால் அதுவே சிராத்தமாகிவிடுமா?

அப்படியானால் சிராத்தத்திற்கு சாஸ்திரம் ஏன் இத்தனை விதிகளை வகுத்திருக்க வேண்டும்?

இதற்கான பதிலை உணர்ச்சியின் அடிப்படையில் அல்ல; சாஸ்திரத்தின் அடிப்படையில்தான் பார்க்க வேண்டும்.

சிராத்தம் என்பது நினைவு விருந்து அல்ல!

முதலில் ஒரு அடிப்படை உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

சிராத்தம் என்பது மறைந்தவருக்குப் பிடித்த உணவுகளைச் சமைத்து வைக்கும் நினைவு விருந்து அல்ல.

அது ஒரு சாஸ்திரோக்த பித்ருகர்மம்.

அதற்குக் காலம் உண்டு.

கர்த்தா உண்டு.

சங்கல்பம் உண்டு.

தர்ப்பை உண்டு.

எள் உண்டு.

திலோதகம் உண்டு.

பிண்டப் பிரதானம் உண்டு.

பிராமண போஜனம் உண்டு.

அர்ப்பணிக்க வேண்டிய திரவியங்கள் உண்டு.

விலக்கப்பட வேண்டிய திரவியங்களும் உண்டு.

இவ்வளவு நியமங்களை வகுத்துள்ள சாஸ்திரத்தின் இடத்தில்,

“எங்கள் தாத்தாவுக்கு இது பிடிக்கும்; அதனால் இதை வைப்போம்”

என்ற தனிப்பட்ட விருப்பத்தை வைத்துவிட முடியாது.

பித்ருக்களின் திருப்திக்கு சாஸ்திரம் எதைச் சொல்கிறது?

மனுஸ்மிருதியின் சிராத்தப் பிரகரணத்தில் கூறப்படுகிறது:

திலைர்வ்ரீஹியவைர்மாஷைரத்பிர்மூலபலேன வா ।
தத்தேன மாஸம் த்ருப்யந்தி விதிவத் பிதரோ ந்ருணாம் ॥

— மனுஸ்மிருதி 3.267

எள், அரிசி, யவம், மாஷம், நீர், கிழங்கு, பழம் முதலியவற்றை விதிப்படி அளிப்பதால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைகின்றனர் என்பதே இதன் பொருள்.

இந்தச் சுலோகத்தில் கவனிக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான சொல்:

“விதிவத்” — விதிப்படி!

“பிடித்தபடி” என்று சாஸ்திரம் சொல்லவில்லை.

“விதிப்படி” என்று சொல்கிறது.

இதுதான் பித்ருகர்மத்தின் அடிப்படை.

நமது விருப்பமல்ல — விதி.
நமது சுவையல்ல — சாஸ்திரம்.
நமது கற்பனையல்ல — அனுஷ்டானம்.

“அவருக்குப் பிடித்தது” என்பது சிராத்த விதியா?

ஒரு தந்தைக்கு வாழ்ந்த காலத்தில் வெங்காயம் பிடித்திருக்கலாம்.

ஒரு தாத்தாவுக்கு பூண்டு சேர்த்த உணவு பிடித்திருக்கலாம்.

வேறு ஒருவருக்கு முருங்கைக்காய் மிகவும் பிடித்திருக்கலாம்.

அதனால் அவை அனைத்தும் சிராத்தத்தில் வைக்கத் தகுந்ததாகிவிடுமா?

இல்லை.

ஏனெனில் சிராத்தத்தில் எதை ஏற்க வேண்டும், எதை விலக்க வேண்டும் என்பதற்கு தனியான சாஸ்திர வரம்பு இருக்கிறது.

ஒருவருடைய தனிப்பட்ட உணவுப் பழக்கம் அந்த வரம்பை மாற்றுவதில்லை.

வெங்காயம், பூண்டு, முருங்கை — பெயரிட்டே விலக்கும் சாஸ்திரம்

மகாபாரதத்தின் அனுசாசன பர்வத்தில் சிராத்தத்திற்கு விலக்கப்பட வேண்டிய திரவியங்களைப் பற்றிக் கூறும்போது:

அச்ராத்தேயானி தான்யானி கோத்ரவாஃ புலகாஸ்ததா ।
ஹிங்கு த்ரவ்யேஷு சாகேஷு பலாண்டும் லசுனம் ததா ॥

என்றும், தொடர்ந்து பலாண்டு, லசுனம், ஸௌபஞ்ஜனகம் முதலியவை குறிப்பிடப்படுகின்றன.

இவற்றில்,

பலாண்டு — வெங்காயம்
லசுனம் — பூண்டு
ஸௌபஞ்ஜனகம் — முருங்கை

என்று பொருள் கொள்ளப்படுகிறது.

இதன் மூலம் ஒரு முக்கியமான உண்மை தெளிவாகிறது.

சிராத்தத்தில் “அவருக்குப் பிடித்தது” என்பது அளவுகோல் என்றால், விலக்கப்பட வேண்டிய பொருட்களைச் சாஸ்திரம் ஏன் தனியாகக் குறிப்பிட வேண்டும்?

அங்கேதான் “பிடித்ததைப் படையுங்கள்” என்ற வாதம் நிலைநிற்காமல் போகிறது.

“எங்கள் வீட்டில் காலங்காலமாக இப்படித்தான் செய்கிறோம்!”

இதுவும் அடிக்கடி சொல்லப்படும் பதில்.

“எங்கள் முன்னோர்களே இப்படித்தான் செய்தார்கள்.”

“எங்கள் ஊரில் எல்லோரும் இப்படித்தான் படைப்பார்கள்.”

“இது எங்கள் குடும்ப வழக்கம்.”

ஒரு வழக்கம் பல ஆண்டுகளாக நடைபெறுவது மட்டுமே அதைச் சாஸ்திர விதியாக்கிவிடாது.

குடும்ப வழக்கம் சாஸ்திரத்திற்கு உட்பட்டதாக இருக்கலாம்.

தேசாசாரம் இருக்கலாம்.

குலாசாரம் இருக்கலாம்.

ஆனால் அவை சாஸ்திரத்திற்கு நேராக முரண்படும் இடத்தில் சாஸ்திரத்தையே மாற்றிவிட முடியாது.

எனவே,

“வழக்கம்” என்பதற்கும்
“சாஸ்திரோக்த அனுஷ்டானம்” என்பதற்கும்
வேறுபாடு இருக்கிறது.

இரண்டையும் ஒன்றாக்கக்கூடாது.

படையல் வேறு — சிராத்தம் வேறு

இதுதான் இன்று மிகவும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய விஷயம்.

மறைந்த ஒருவரை நினைத்துக்கொண்டு வீட்டில் ஒரு உணவைச் செய்வது குடும்ப நினைவாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அதையே,

“இதுதான் பித்ருக்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய சிராத்தம்”

என்று சொல்லிவிட முடியாது.

சிராத்தம் என்பது நமது கற்பனையில் உருவான சடங்கு அல்ல.

அது தலைமுறை தலைமுறையாக வந்த சாஸ்திரோக்த பித்ருகர்மம்.

அதில் நமக்கு வசதியாக இருப்பதைச் சேர்ப்பதும், பிடிக்காததை நீக்குவதும், சமூக ஊடகங்களில் யாரோ கூறியதைச் சேர்த்து புதிய முறையை உருவாக்குவதும் சரியான அனுஷ்டானமாகாது.

காகத்திற்கு சாதம் வைத்தால் மட்டும் பித்ருகர்மம் முடிந்துவிடுமா?

இன்றைக்கு இன்னொரு பெரிய தவறான எண்ணமும் வளர்ந்து வருகிறது.

“அமாவாசை அன்று சாதம் செய்து காகத்திற்கு வைத்துவிட்டோம்; பித்ருக்கள் திருப்தியடைந்துவிட்டார்கள்.”

என்று கருதுகிறார்கள்.

காகத்திற்கு அன்னம் அளிப்பதற்குத் தனியான மரபு இருக்கலாம்.

ஆனால் அதுவே முழுமையான சிராத்தத்திற்கும் தர்ப்பணத்திற்கும் மாற்றாகிவிடாது.

சிராத்தத்தில் செய்ய வேண்டிய கர்மங்களையும் தர்ப்பணத்தையும் விட்டுவிட்டு, வெறும் உணவை வைத்து,

“இதுவே போதும்”

என்று கூறுவது சாஸ்திரம் வகுத்த முழு அனுஷ்டானத்தைச் சுருக்கிவிடுவதாகும்.

பித்ருக்களுக்குத் தேவையானது நமது நாக்கின் சுவையா?

இங்கே ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

சிராத்த நாளில்,

நமக்குப் பிடித்த உணவுகளைச் செய்து,

நாம் வழக்கமாகச் சாப்பிடும் பொருட்களை வரிசையாக வைத்து,

பிறகு,

“இவை எல்லாம் எங்கள் முன்னோர்களுக்காக”

என்று சொன்னால்—

அது உண்மையில் அவர்களுக்காகச் செய்யப்படும் சாஸ்திரோக்த பித்ருகர்மமா?

அல்லது,

நாம் சாப்பிட விரும்புவதைப் பித்ருக்களின் பெயரில் நியாயப்படுத்திக் கொள்கிறோமா?

இந்தக் கேள்வி கடுமையாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் பித்ருகர்மம் போன்ற உயர்ந்த தர்மத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது இந்தக் கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியாது.

பித்ருக்கள் சாதாரண விருந்தினர்கள் அல்லர்

பித்ருக்களை,

“நம் வீட்டிலிருந்து இறந்துபோனவர்கள்; அவர்களுக்குப் பிடித்த உணவை வைத்தால் போதும்”

என்ற அளவில் புரிந்துகொள்வதே அடிப்படையான தவறு.

சாஸ்திரத்தில் பித்ருக்கள் என்ற நிலை தனியானது.

அதனால்தான் பித்ரு யஜ்ஞம் கூறப்படுகிறது.

அதனால்தான் தர்ப்பணம் கூறப்படுகிறது.

அதனால்தான் திலோதகம் கூறப்படுகிறது.

அதனால்தான் சிராத்தம் கூறப்படுகிறது.

அதனால்தான் பிண்டப் பிரதானம் கூறப்படுகிறது.

நாம் மதிக்கும் பித்ருக்களுக்கு நாம் விரும்பியதைச் செய்வதைவிட, அவர்களுக்காக சாஸ்திரம் விதித்ததைச் செய்வதே உண்மையான மரியாதை.

சமூக ஊடகச் செய்தி சாஸ்திரமாகிவிடாது!

இன்று காணொளிகள், குறுஞ்செய்திகள், சமூக ஊடகப் பதிவுகள் வழியாக,

“முன்னோர்களுக்குப் பிடித்ததைப் படையுங்கள்.”

“அவர்களுக்குப் பிடித்த உணவைச் செய்தால் அவர்கள் வந்து ஏற்றுக்கொள்வார்கள்.”

“அவர்கள் வாழ்ந்தபோது சாப்பிட்டதை வைத்தால்தான் ஆத்மா திருப்தியடையும்.”

என்று எத்தனையோ கருத்துகள் பரப்பப்படுகின்றன.

இவற்றைச் சொல்பவர்களிடம் ஒரே ஒரு கேள்வியைக் கேளுங்கள்:

“இதற்கு சாஸ்திரப் பிரமாணம் எங்கே?”

சிராத்தத்தில் வெங்காயம், பூண்டு போன்றவற்றைக்கூட விலக்கிக் கூறும் சாஸ்திரம் இருக்கும்போது,

“அவருக்குப் பிடித்தது என்றால் எதை வேண்டுமானாலும் வைக்கலாம்”

என்று எந்தப் பிரமாணத்தின் அடிப்படையில் கூற முடியும்?

ஒரு செய்தி ஆயிரம் முறை பகிரப்பட்டாலும் அது சாஸ்திரமாகாது.

ஒரு காணொளியை லட்சக்கணக்கானவர்கள் பார்த்தாலும் அது பிரமாணமாகாது.

சாஸ்திரத்திற்கு மாற்றாக சமூக ஊடகம் நிற்க முடியாது.

“திருப்தி” என்பது உணவின் சுவையால் அல்ல — விதிப்படி செய்யப்படும் கர்மத்தால்!

பித்ருகர்மத்தில் மீண்டும் மீண்டும் வருகின்ற கருத்து “த்ருப்தி” — திருப்தி.

அந்தத் திருப்தியை நாம் நமது உலகியல் அனுபவத்தோடு ஒப்பிடக்கூடாது.

“எனக்கு இந்த உணவு பிடிக்கும்; அதைச் சாப்பிட்டால் நான் மகிழ்வேன். ஆகவே இறந்தவருக்கும் அவருக்குப் பிடித்ததை வைத்தால் அவர் மகிழ்வார்”

என்பது மனித மனத்தின் ஊகம்.

சாஸ்திரம் காட்டும் வழி வேறு.

எள்.
நீர்.
தர்ப்பை.
திலோதகம்.
பிண்டம்.
சிராத்தம்.
தர்ப்பணம்.
விதிக்கப்பட்ட திரவியங்கள்.
விதிக்கப்பட்ட முறை.

இவையே பித்ருகர்மத்தின் அமைப்பு.

அதனால்தான் சாஸ்திரம் “விதிவத்” — விதிப்படி என்று வலியுறுத்துகிறது.

சிராத்தத்தை நமது வசதிக்கேற்ப மாற்றாதீர்!

நமது முன்னோர்கள் நமக்கு விட்டுச் சென்றது அவர்களுடைய உணவுப் பட்டியல் மட்டும் அல்ல.

அவர்கள் நமக்கு விட்டுச் சென்ற மிகப்பெரிய செல்வம் தர்மம்.

அந்த முன்னோர்களுக்குச் செய்யும் கடமையிலேயே அந்தத் தர்மத்தை நாம் ஒதுக்கிவிட்டால் அதைவிடப் பெரிய முரண்பாடு என்ன இருக்க முடியும்?

பித்ருக்களை நினைவுகூருங்கள்.
அவர்களுக்காகப் பிரார்த்தியுங்கள்.
அவர்களுக்குரிய சிராத்தத்தைச் செய்யுங்கள்.
தர்ப்பணத்தை விதிப்படி செய்யுங்கள்.
உங்கள் குடும்பத்திற்குரிய சாஸ்திரோக்த அனுஷ்டானத்தைப் பின்பற்றுங்கள்.

ஆனால்—

“அவருக்குப் பிடித்தது” என்ற பெயரில் சிராத்த விதியை மாற்றாதீர்கள்.

ஏனெனில்,

பித்ருக்களுக்குச் செய்யும் உயர்ந்த மரியாதை
அவர்கள் விரும்பிய உணவைச் சமைப்பது மட்டும் அல்ல;
அவர்களுக்காக சாஸ்திரம் விதித்த கர்மத்தை
விதிப்படி செய்வதுதான்.

**படையல் நமது விருப்பமாக இருக்கலாம்;

சிராத்தம் நமது விருப்பப்படி இருக்க முடியாது.**

**பிடித்ததைச் செய்வது நினைவு;

விதித்ததைச் செய்வதே பித்ருதர்மம்!**