பொருள் ஈட்டுவதும் பேராசையும் ஒன்றா? ஶாஸ்திரம் காட்டும் செல்வத்தின் தர்மம்

“பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்று நினைப்பதே பேராசையா?”

இல்லை.

நன்றாக வாழ வேண்டும்; குடும்பத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; பிள்ளைகளுக்குக் கல்வி கொடுக்க வேண்டும்; பெற்றோரைப் பராமரிக்க வேண்டும்; கடனின்றி வாழ வேண்டும்; தானம் செய்ய வேண்டும்; தர்ம காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும்; பிறருக்கு வேலைவாய்ப்பை உருவாக்க வேண்டும்; நாளைய தேவைக்காகச் சேமிக்க வேண்டும் என்று நினைத்துப் பொருள் ஈட்டுவது பேராசை அல்ல.

உண்மையில், பொருளையே வேண்டாம் என்று ஶாஸ்திரம் சொல்லவில்லை. மாறாக “அர்த்தம்” என்பதை மனித வாழ்க்கையின் புருஷார்த்தங்களில் ஒன்றாகவே ஏற்றுக்கொள்கிறது.

மனுஸ்ம்ருதி கூறுகிறது:

தர்மார்த்தாவுச்யதே ஶ்ரேயः காமார்த்தௌ தர்ம ஏவ ச ।
அர்த்த ஏவேஹ வா ஶ்ரேயஸ்த்ரிவர்க இதி து ஸ்திதிः ॥

— மனுஸ்ம்ருதி 2.224

தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகிய மூன்றையும் இணைத்த வாழ்க்கையே ‘த்ரிவர்கம்’ என்று இங்கு நிறுவப்படுகிறது. அதாவது பொருள் ஈட்டுதலைத் துறக்க வேண்டும் என்பதல்ல ஶாஸ்திரத்தின் பார்வை; தர்மத்தோடு பொருள் ஈட்ட வேண்டும் என்பதே அதன் வழிகாட்டுதல்.

மஹாபாரதத்திலும்:

தர்மார்த்தகாமாः ஸமமேவ ஸேவ்யா
யஸ்த்வேகஸேவீ ஸ நரோ ஜகந்யः ।
த்வயோஸ்து தக்ஷம் ப்ரவதந்தி மத்யம்
ஸ உத்தமோ யோ நிரதஸ்த்ரிவர்கே ॥

— மஹாபாரதம், ஶாந்திபர்வம் 12.161.38

தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகிய மூன்றையும் முறையாக அனுசரிப்பவனையே உயர்ந்தவனாக இங்கு எடுத்துரைக்கிறது.

இதிலேயே ஒரு மிக முக்கியமான உண்மை தெளிவாகிறது:

செல்வம் தர்மத்திற்கு எதிரி அல்ல.
தர்மத்தை அழித்துச் சம்பாதிக்கப்படும் செல்வமே எதிரி.

பொருள் ஈட்டுதல் என்றால் என்ன?

‘அர்த்தம்’ என்பது வெறும் கையில் இருக்கும் பணத்தை மட்டும் குறிக்காது. மனிதன் தனது நியாயமான தேவைகளை நிறைவேற்றவும், குடும்பப் பொறுப்புகளை மேற்கொள்ளவும், சமூகக் கடமைகளைச் செய்யவும், தர்மத்தை அனுஷ்டிக்கவும் உதவும் பொருளாதார ஆதாரங்கள் அனைத்தும் அதன் எல்லைக்குள் வருகின்றன.

விவசாயம் செய்யலாம். வியாபாரம் செய்யலாம். தொழில் நடத்தலாம். தனது அறிவு, திறமை, உழைப்பு ஆகியவற்றைக் கொண்டு சம்பாதிக்கலாம். பொருட்களை உற்பத்தி செய்து விற்கலாம். முறையான சேவையை வழங்கி அதற்குரிய ஊதியத்தைப் பெறலாம்.

ஆனால் இவை அனைத்திற்கும் ஶாஸ்திரம் வைக்கும் அடிப்படை நிபந்தனை ஒன்று:

அர்த்தத்தின் முன்னால் தர்மம் நிற்க வேண்டும்.

மனுஸ்ம்ருதி மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறது:

பரித்யஜேதர்த்தகாமௌ யௌ ஸ்யாதாம் தர்மவர்ஜிதௌ ।

— மனுஸ்ம்ருதி 4.176

தர்மமற்ற அர்த்தத்தையும், தர்மமற்ற காமத்தையும் விட்டுவிட வேண்டும் என்பதே இதன் நேரடியான கருத்து.

அதாவது,

“எவ்வளவு சம்பாதித்தாய்?” என்பதற்கு முன்னால்
“எப்படி சம்பாதித்தாய்?” என்று தர்மம் கேட்கிறது.

எந்த வழியில் வந்த செல்வம் நல்ல செல்வம்?

நேர்மையான உழைப்பால் வந்தது.

முறையான வியாபாரத்தால் வந்தது.

உண்மையான பொருள் அல்லது சேவைக்கு நியாயமான மதிப்பைப் பெற்றதால் வந்தது.

பிறரை ஏமாற்றாமல் வந்தது.

பிறருடைய உரிமையை அபகரிக்காமல் வந்தது.

தனக்குரியதல்லாததை எடுத்துக்கொள்ளாமல் வந்தது.

ஒருவருடைய துன்பத்தைத் தனக்கான இலாப வாய்ப்பாக மாற்றாமல் வந்தது.

இப்படிப்பட்ட அர்த்தமே தர்மத்துடன் கூடிய அர்த்தம்.

மனுஸ்ம்ருதி:

அதத்தாநாமுபாதானம் ஹிம்ஸா சைவாவிதானதः ।
பரதாரோபஸேவா ச ஶாரீரம் த்ரிவிதம் ஸ்ம்ருதம் ॥

— மனுஸ்ம்ருதி 12.7

கொடுக்கப்படாத பிறருடைய பொருளை எடுத்துக்கொள்வதைப் பாவகரமான உடல் செயல்களில் ஒன்றாகவே மனு குறிப்பிடுகிறார்.

எனவே திருட்டு மட்டுமே அதர்மமான சம்பாதனை அல்ல.

மோசடி, பொய் கணக்கு, நம்பிக்கைத் துரோகம், பிறருடைய உரிமையை மறுத்தல், கொடுக்க வேண்டியதைத் தராமல் தக்கவைத்தல், ஒருவருடைய அறியாமையைப் பயன்படுத்தி அநியாய இலாபம் பெறுதல் போன்றவையும் தர்மத்தின் அளவுகோலில் ஆராயப்பட வேண்டியவை.

“தவறான வழியில் சம்பாதித்தாலும் பணம் நன்றாகத்தானே இருக்கிறது?”

இதற்கும் மனுஸ்ம்ருதி பதில் சொல்கிறது.

அதர்மேணைததே தாவத் ததோ பத்ராணி பஶ்யதி ।
ததः ஸபத்நாந் ஜயதி ஸமூலஸ்து விநஶ்யதி ॥

— மனுஸ்ம்ருதி 4.174

அதர்மத்தால் ஒருவன் முதலில் வளர்வது போலத் தோன்றலாம்; நன்மைகளை அனுபவிக்கலாம்; எதிரிகளையும் வெல்லலாம். ஆனால் இறுதியில் வேரோடு அழிவை அடைகிறான் என்று மனு எச்சரிக்கிறார்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான புரிதல் வேண்டும்.

அதர்மத்தில் வந்த பணம் உடனே மறைந்துவிட வேண்டும் என்பதல்ல ஶாஸ்திரத்தின் கருத்து.

அதர்மம் சில நேரங்களில் தற்காலிக வளர்ச்சியைக் கூடக் கொடுக்கலாம் என்று இதே ஶ்லோகம் ஒப்புக்கொள்கிறது. ஆனால் அந்த வளர்ச்சியை நிலையான மங்களம் என்று எண்ணக்கூடாது என்பதே எச்சரிக்கை.

இதையே இன்னும் வலிமையாக மனு கூறுகிறார்:

தர்ம ஏவ ஹதோ ஹந்தி தர்மோ ரக்ஷதி ரக்ஷிதः ।
தஸ்மாத் தர்மோ ந ஹந்தவ்யோ மா நோ தர்மோ ஹதோऽவதீத் ॥

— மனுஸ்ம்ருதி 8.15

தர்மத்தை அழித்தவன் அதனால் அழிக்கப்படுகிறான்; தர்மத்தைக் காப்பவனை தர்மமே காக்கிறது.

ஆகவே,

செல்வம் தங்குவதற்கான பாதுகாப்புப் பெட்டி மட்டும் போதாது;
அதற்கு தர்மத்தின் பாதுகாப்பும் வேண்டும்.

அப்படியானால் ஆசைப்படுவதும் தவறா?

இல்லை.

இங்கேதான் ஆசை மற்றும் பேராசை ஆகியவற்றின் வேறுபாட்டை மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பகவான் கீதையில்:

பலஂ பலவதாம் சாஹம் காமராகவிவர்ஜிதம் ।
தர்மாவிருத்தோ பூதேஷு காமோऽஸ்மி பரதர்ஷப ॥

— பகவத்கீதை 7.11

“தர்மத்திற்கு விரோதமில்லாத காமம் நானே” என்று பகவான் கூறுகிறார்.

இதைவிடத் தெளிவான பதில் தேவையில்லை.

ஆகவே எல்லா ஆசையும் பாவம் அல்ல.

நான் முன்னேற வேண்டும்.

நல்ல வீடு கட்ட வேண்டும்.

தொழிலை வளர்க்க வேண்டும்.

நூறு பேருக்கு வேலை கொடுக்க வேண்டும்.

குடும்பத்தை நல்ல நிலையில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

நன்றாகப் படிக்க வேண்டும்.

பிள்ளைகளை உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டுவர வேண்டும்.

சம்பாதித்து தானம் செய்ய வேண்டும்.

ஒரு பெரிய நிறுவனத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

இவை தம்மிலேயே பாவமான ஆசைகள் அல்ல.

அவை எந்த வழியில் நிறைவேற்றப்படுகின்றன என்பதே முக்கியம்.

ஆசைக்கும் பேராசைக்கும் என்ன வித்தியாசம்?

இதை மிக எளிமையாகச் சொல்லலாம்.

“எனக்கும் வேண்டும்” என்பது ஆசையாக இருக்கலாம்.

“எனக்கு வேண்டும்; அதற்காக யாருக்கு என்ன ஆனாலும் பரவாயில்லை” என்று மனம் மாறும் இடத்தில் பேராசை ஆரம்பிக்கிறது.

ஆசை இலக்கைக் காட்டலாம்.

பேராசை எல்லையை அழித்துவிடும்.

ஆசை உழைக்கச் சொல்லும்.

பேராசை குறுக்குவழியைத் தேடும்.

ஆசை வளர்ச்சியை விரும்பும்.

பேராசை ஒப்பீட்டில் வாழும்.

ஆசை, “எனக்கு இன்னும் முன்னேற்றம் வேண்டும்” என்று சொல்லலாம்.

பேராசை, “அவனிடம் இருப்பது ஏன் என்னிடம் இல்லை?” என்று எரியத் தொடங்கும்.

ஆசைக்கு தர்மம் எல்லை போட முடியும்.

பேராசை அந்த எல்லையையே அகற்ற முயலும்.

பேராசையின் மிகப்பெரிய அடையாளம் என்ன?

“போதும்” என்ற வார்த்தை மனத்திலிருந்து மறைந்துவிடுவது.

மனுஸ்ம்ருதி இதை அற்புதமான உவமையால் விளக்குகிறது:

ந ஜாது காமः காமாநாமுபபோகேன ஶாம்யதி ।
ஹவிஷா க்ருஷ்ணவர்த்மைவ பூய ஏவாபிவர்ததே ॥

— மனுஸ்ம்ருதி 2.94

ஆசைகளை அனுபவித்துக்கொண்டே போனால் ஆசை தீர்ந்துவிடாது; நெய் ஊற்ற ஊற்ற நெருப்பு வளர்வதைப்போல அது மேலும் வளரக்கூடும் என்று மனு எச்சரிக்கிறார்.

இதுதான் பேராசையின் உளவியல்.

“ஒரு லட்சம் கிடைத்தால் போதும்.”

கிடைத்த பிறகு — “பத்து லட்சம்.”

அது கிடைத்ததும் — “ஒரு கோடி.”

பிறகு பத்து கோடி.

இங்கு கோடி சம்பாதிப்பது குற்றமல்ல.

எண்ணிக்கை பிரச்சினையல்ல; மனநிலைதான் பிரச்சினை.

ஒருவன் ஆயிரம் ரூபாய்க்கே பேராசைப்படலாம்.

இன்னொருவன் ஆயிரம் கோடி ரூபாய் சொத்துடன் இருந்தும் தர்மநிஷ்டனாக இருக்கலாம்.

ஆகவே பேராசையை வங்கிக் கணக்கின் இருப்புத் தொகையால் அளக்க முடியாது; மனத்தின் பற்றுதலால் மட்டுமே அளக்க முடியும்.

செல்வந்தனாக இருப்பதும் பேராசைக்காரனாக இருப்பதும் ஒன்றல்ல

இது மிகவும் முக்கியமானது.

அதிகமாகச் சம்பாதிப்பவன் பேராசைக்காரன் என்றால், குறைவாகச் சம்பாதிப்பவன் எல்லோரும் ஆசையற்றவர்கள் என்று சொல்ல வேண்டியிருக்கும். அது உண்மையல்ல.

செல்வம் என்பது வெளியில் இருக்கும் அளவு.

பேராசை என்பது உள்ளே இருக்கும் குணம்.

எனவே ஒருவர் பெரிய தொழிலதிபராக இருக்கலாம்; ஆயிரக்கணக்கானவர்களுக்கு வேலை கொடுக்கலாம்; பெரும் செல்வத்தை உருவாக்கலாம்; அதே நேரத்தில் தர்மநிஷ்டராகவும் இருக்கலாம்.

மற்றொருவர் மிகக் குறைந்த வருமானத்திலேயே பிறர் பொருள்மீது பொறாமையும் அபகரிக்கும் எண்ணமும் கொண்டிருக்கலாம்.

அதனால்,

செல்வத்தின் அளவு பேராசையை நிர்ணயிப்பதில்லை.
செல்வத்திற்காக மனிதன் விட்டுக்கொடுக்கும் தர்மத்தின் அளவுதான் பேராசையை வெளிப்படுத்துகிறது.

பேராசை எங்கே ஆபத்தாகிறது?

பகவத்கீதை மிகக் கடுமையாக எச்சரிக்கிறது:

த்ரிவிதம் நரகஸ்யேதம் த்வாரம் நாஶநமாத்மநः ।
காமः க்ரோதஸ்ததா லோபஸ்தஸ்மாதேதத்த்ரயம் த்யஜேத் ॥

— பகவத்கீதை 16.21

காமம், க்ரோதம், லோபம் — இம்மூன்றும் ஆத்மநாசத்திற்கான வாயில்கள்; ஆகவே அவற்றைத் துறக்க வேண்டும்என்று பகவான் கூறுகிறார். ஸ்ரீ ராமானுஜ பாஷ்யமும் இம்மூன்றையும் அஸுரஸ்வபாவத்தின் அழிவுக்குக் காரணமான வழிகளாக விளக்குகிறது.

இங்கே ‘லோபம்’ என்பதுதான் நாம் பேசும் பேராசையின் மையம்.

தேவை இருப்பதால் பொருளை விரும்புவது வேறு.

எவ்வளவு கிடைத்தாலும் இன்னும் வேண்டும்; அதை அடைய தர்மத்தையும் மீறலாம் என்ற மனநிலை வேறு.

அதுவே லோபம்.

ஒரு சிறிய சோதனை — ஆசையா? பேராசையா?

நமக்கு ஒரு பொருள் வேண்டும் என்று தோன்றும்போது நம்மையே சில கேள்விகள் கேட்டுக்கொள்ளலாம்:

இதை அடைவதற்காக நான் பொய் சொல்ல வேண்டுமா?

ஒருவரை ஏமாற்ற வேண்டுமா?

பிறருக்குரியதைப் பறிக்க வேண்டுமா?

என்னுடைய வாக்கை மீற வேண்டுமா?

எனது குடும்பம், உடல், மனம், தர்மம் அனைத்தையும் அழித்துக்கொண்டு இதன் பின்னால் ஓட வேண்டுமா?

இது கிடைக்கவில்லை என்றால் இன்னொருவருடைய வெற்றியைப் பார்த்து என்னால் மகிழ முடியாதா?

இதற்கான பதில்கள் தவறான திசையில் செல்லத் தொடங்கினால், சாதாரண ஆசை மெதுவாக லோபமாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பொருள் ஈட்டுவதற்கான ஶாஸ்திரத்தின் அழகான சமநிலை

ஸநாதன தர்மம் மனிதனிடம்,

“சம்பாதிக்காதே”

என்று சொல்லவில்லை.

அதேபோல்,

“எப்படியாவது சம்பாதி”

என்றும் சொல்லவில்லை.

அது சொல்வது:

சம்பாதி — ஆனால் தர்மமாகச் சம்பாதி.

வளர் — ஆனால் மற்றவர்களை அழித்து வளராதே.

சேமி — ஆனால் செல்வத்திற்கே அடிமையாகாதே.

அனுபவி — ஆனால் தர்மத்தின் எல்லைக்குள் அனுபவி.

ஆசைப்படு — ஆனால் அந்த ஆசை தர்மத்தைத் தாண்ட அனுமதிக்காதே.

செல்வந்தனாகு — ஆனால் செல்வம் உன்னை ஆள விடாதே.

இதுதான் அர்த்தத்தின் தர்மம்.

செல்வம் நமக்குச் சேவகனா? நாம் செல்வத்திற்குச் சேவகனா?

ஒரு மனிதனுடைய கையில் பணம் இருக்கும்போது அது சாதனம்.

அந்தப் பணமே அவனுடைய சிந்தனை, உறவு, நிம்மதி, நேர்மை, தர்மம் அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்த ஆரம்பித்தால் அது பந்தம்.

இதனால்தான் பொருள் ஈட்டுவதில் பிரச்சினை இல்லை; பொருளையே வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்காக மாற்றுவதில்தான் பிரச்சினை உருவாகிறது.

பணம் கொண்டு வீடு வாங்கலாம்.

ஆனால் பணத்தால் குடும்ப ஒற்றுமையை வாங்க முடியாது.

பணம் கொண்டு மருந்தை வாங்கலாம்.

ஆனால் ஆரோக்கியத்தை உறுதி செய்ய முடியாது.

பணம் கொண்டு வசதியை உருவாக்கலாம்.

ஆனால் மனநிம்மதியை விலைக்கு வாங்க முடியாது.

பணம் கொண்டு பல மனிதர்களை அருகில் கொண்டுவரலாம்.

ஆனால் உண்மையான அன்பை கட்டாயப்படுத்த முடியாது.

எனவே ஶாஸ்திரம் செல்வத்தை நிராகரிக்கவில்லை; செல்வத்திற்கு உரிய இடத்தை நிர்ணயிக்கிறது.

ஒரு வரியில் ஆசையும் பேராசையும்

“நான் முன்னேற வேண்டும்” — ஆசை.

“நான் முன்னேறுவதற்காக யாரை வேண்டுமானாலும் மிதிக்கலாம்” — பேராசை.

“எனக்கு இன்னும் சம்பாதிக்க வேண்டும்” — தவறல்ல.

“எப்படியாவது இன்னும் சம்பாதிக்க வேண்டும்” — அங்கேதான் அபாயம் ஆரம்பிக்கிறது.

முடிவுரை

பொருள் ஈட்டுவதும் பேராசையும் ஒன்றல்ல.

பொருள் ஈட்டுதல் அர்த்த புருஷார்த்தம்.

தர்மத்திற்கு விரோதமில்லாத ஆசை ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது என்பதை பகவத்கீதையே தெளிவுபடுத்துகிறது.

ஆனால் அர்த்தமும் காமமும் தர்மத்தை விட்டு விலகும்போது அவற்றைத் துறக்க வேண்டும் என்று மனுஸ்ம்ருதி கட்டளையிடுகிறது.

லோபத்தை ஆத்மநாசத்திற்கான மூன்று வாயில்களில் ஒன்றாக பகவத்கீதை அறிவிக்கிறது.

ஆகவே செல்வத்தைப் பார்த்து அஞ்ச வேண்டியதில்லை.

செல்வத்தை ஈட்டும் வழியைப் பார்க்க வேண்டும்.
செல்வத்தைப் பயன்படுத்தும் முறையைப் பார்க்க வேண்டும்.
செல்வத்தின் மீது நமக்குள்ள மனநிலையைப் பார்க்க வேண்டும்.

தர்மத்தால் ஈட்டப்பட்ட பொருள் வாழ்க்கைக்கு வலிமை.
தர்மத்தை விற்று ஈட்டப்பட்ட பொருள் வாழ்க்கைக்கே விலை.

இறுதியில் ஶாஸ்திரம் கேட்பது,

“நீ எவ்வளவு சம்பாதித்தாய்?” என்பது மட்டும் அல்ல.

“அதைச் சம்பாதிக்கும் வரை உன்னுடைய தர்மத்தை எவ்வளவு காப்பாற்றினாய்?” என்பதும்தான்.