குரு உபதேசமின்றி மந்திரங்களைப் படித்துப் பிரயோகிக்கலாமா?

சாஸ்திரப் பிரமாணங்களுடன் ஓர் விளக்கம்

இன்றைய காலத்தில் பல வேத மந்திரங்களும், மந்திர சாதனைகளும், ஹோம மந்திரங்களும் மிக எளிதாக நூல்களிலும் இணையத்திலும் கிடைக்கின்றன. அவற்றைப் பார்த்துப் படித்து, உச்சரிப்பை ஓரளவு தெரிந்துகொண்டு, தாமாகவே ஜபம் செய்வதும், அதைக்கொண்டு ஹோமம் முதலான கர்மங்களைச் செய்வதும் சில இடங்களில் காணப்படுகிறது.

ஆனால் சாஸ்திர மரபில் ஒரு மந்திரத்தின் எழுத்துக்களைத் தெரிந்துகொள்வதும், அந்த மந்திரத்தை முறையாக அத்யயனம் செய்து அதன் பிரயோகத்திற்கு அதிகாரம் பெறுவதும் ஒன்றல்ல.

வேத மந்திரங்களுக்கு ஸ்வரம், வர்ணம், ரிஷி, சந்தஸ், தேவதை, விநியோகம் முதலியவை உள்ளன. குறிப்பிட்ட மந்திரங்களுக்கு அதற்குரிய உபதேச முறையும், அனுஷ்டான முறையும் இருக்கின்றன.

எனவே மந்திரம் என்பது வெறும் சில எழுத்துக்களைப் பார்த்துப் படிப்பது மட்டுமல்ல. அது ஒரு சம்பிரதாயபூர்வமான அத்யயனமும் அனுஷ்டானமும் ஆகும்.

குருவை அணுகியே சாஸ்திரத்தை அறிய வேண்டும்

முண்டக உபநிஷத் கூறுகிறது:

“தத் விஜ்ஞானார்த்தம் ஸ குருமேவாபிகச்சேத்
ஸமித்பாணிஃ ஶ்ரோத்ரியம் ப்ரஹ்மநிஷ்டம்॥”

— முண்டக உபநிஷத் 1.2.12

பொருள்:

அந்த உயர்ந்த ஞானத்தை அறிந்துகொள்வதற்காக ஒருவன் குருவையே அணுக வேண்டும். அந்தக் குரு வேதத்தில் தேர்ச்சி பெற்றவராகவும், பிரம்மத்தில் நிலைபெற்றவராகவும் இருக்க வேண்டும்.

இதில் வருகின்ற,

“குருமேவாபிகச்சேத்”

என்பதற்கு,

“குருவையே அணுக வேண்டும்”

என்பது பொருள்.

இங்கே “ஏவ” என்ற சொல் முக்கியமானது. குருவை அணுகுதல் என்பது வெறும் விருப்பத் தேர்வாக அல்லாமல், சாஸ்திர ஞானத்தைப் பெறுவதற்குரிய மரபுவழியாகக் காட்டப்படுகிறது.

ஆகவே நூலைப் பார்த்துத் தானாகப் படிப்பது ஒன்றாகவும், ஆசார்யரிடமிருந்து முறையாக அத்யயனம் செய்வது வேறொன்றாகவும் சாஸ்திர மரபு பார்க்கிறது.

பகவத் கீதையும் ஆசார்ய உபதேசத்தை வலியுறுத்துகிறது

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறுகிறார்:

“தத் வித்தி ப்ரணிபாதேன
பரிப்ரஶ்நேன ஸேவயா।
உபதேக்ஷ்யந்தி தே ஜ்ஞானம்
ஜ்ஞானினஸ்தத்த்வதர்ஶினஃ॥”

— ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை 4.34

பொருள்:

தத்துவத்தை உணர்ந்த ஞானிகளைப் பணிந்து, அவர்களிடம் முறையாகக் கேட்டு, அவர்களுக்குச் சேவை செய்து அந்த ஞானத்தை அறிந்துகொள். உண்மையை அறிந்த ஞானிகள் உனக்கு அந்த ஞானத்தை உபதேசிப்பார்கள்.

இதில்,

“உபதேக்ஷ்யந்தி தே ஜ்ஞானம்”

என்பதற்கு,

“அவர்கள் உனக்கு அந்த ஞானத்தை உபதேசிப்பார்கள்”

என்பது பொருள்.

இதிலும் குரு–சிஷ்ய முறையில் உபதேசம் பெற்றுக் கற்றுக்கொள்வதே வலியுறுத்தப்படுகிறது.

மந்திரத்திற்கு ரிஷி, சந்தஸ், தேவதை முதலியவற்றை அறிதல்

மந்திரம் என்பது வெறும் எழுத்துக்களின் தொகுப்பு அல்ல.

வைதிக மந்திரத்துடன் அதன்

ரிஷி,
சந்தஸ்,
தேவதை,
விநியோகம்

ஆகியவற்றையும் அறிதல் முக்கியமானதாகக் கருதப்படுகிறது.

ப்ருஹத்தேவதையில் கூறப்படுகிறது:

“அவிதித்வா ரிஷிம் சந்தோ
தைவதம் யோகமேவ ச।
யோऽத்யாபயேஜ்ஜபேத்வாபி
பாபீயான் ஜாயதே து ஸ:॥”

— ப்ருஹத்தேவதா 8.136

பொருள்:

ஒரு மந்திரத்திற்குரிய ரிஷி, சந்தஸ், தேவதை மற்றும் அதன் பயன்பாடு ஆகியவற்றை அறியாமல், அதை மற்றவருக்குக் கற்பிப்பவனோ அல்லது தானே ஜபிப்பவனோ பாபத்திற்கு உரியவனாகிறான்.

இதில்,

“பாபீயான் ஜாயதே து ஸ:”

என்பதற்கு,

“அவன் பாபத்திற்கு உரியவனாகிறான்; பாபத்தை அடைகிறான்”

என்பது பொருள்.

எனவே ஒரு மந்திரத்தின் வார்த்தைகள் மட்டும் தெரிந்திருப்பது போதுமானது என்று சாஸ்திரம் கருதவில்லை. அதற்குரிய ரிஷி, சந்தஸ், தேவதை, பிரயோகம் ஆகியவற்றையும் அறிதல் அவசியமாகிறது.

தவறான மந்திர உச்சரிப்பு மற்றும் பிரயோகத்தைப் பற்றிய கடுமையான எச்சரிக்கை

மந்திர உச்சரிப்பு எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதைப் பாணினீய சிக்ஷை மிகத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது.

“மந்த்ரோ ஹீன: ஸ்வரதோ வர்ணதோ வா
மித்யாப்ரயுக்தோ ந தமர்த்தமாஹ।
ஸ வாக்வஜ்ரோ யஜமானம் ஹினஸ்தி
யதேந்த்ரஶத்ரு: ஸ்வரதோऽபராதாத்॥”

— பாணினீய சிக்ஷா 52

பொருள்:

ஸ்வரத்திலோ, எழுத்திலோ குறைபட்ட மந்திரம், அல்லது தவறாகப் பிரயோகிக்கப்பட்ட மந்திரம், தான் தெரிவிக்க வேண்டிய சரியான பொருளைத் தெரிவிக்காது. அத்தகைய தவறான மந்திரப் பிரயோகம் வாக்கினால் உருவான வஜ்ராயுதத்தைப் போல யஜமானனையே தாக்கித் தீங்கு விளைவிக்கிறது. “இந்த்ரஶத்ரு” என்ற சொல்லில் ஏற்பட்ட ஸ்வரக் குற்றத்தைப் போல இது நிகழும் என்று எச்சரிக்கப்படுகிறது.

இதில் வருகின்ற,

“மித்யாப்ரயுக்தோ ந தமர்த்தமாஹ”

என்பதற்கு,

“தவறாகப் பிரயோகிக்கப்பட்ட மந்திரம், தான் தெரிவிக்க வேண்டிய சரியான பொருளைத் தெரிவிக்காது”

என்பது பொருள்.

அடுத்து,

“ஸ வாக்வஜ்ரோ யஜமானம் ஹினஸ்தி”

என்பதற்கு,

“அந்தத் தவறான மந்திரமே வாக்கினால் உருவான வஜ்ராயுதமாகி, அதைப் பிரயோகிக்கும் யஜமானனுக்கே தீங்கை விளைவிக்கும்”

என்பது பொருள்.

மேலும்,

“ஸ்வரதோऽபராதாத்”

என்பதற்கு,

“ஸ்வரத்தில் ஏற்பட்ட குற்றத்தினால்”

என்பது பொருள்.

இது மந்திர உச்சரிப்பிலும் பிரயோகத்திலும் சாஸ்திரம் எவ்வளவு கவனத்தைக் கோருகிறது என்பதை மிகத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

முறையற்ற அத்யயனத்தைப் பற்றிய எச்சரிக்கை

பாணினீய சிக்ஷையில் இதற்கு முந்தைய சுலோகமும் முக்கியமானது:

“குதீர்த்தாதாகதம் தக்தம்
அபவர்ணம் ச பக்ஷிதம்।
ந தஸ்ய பாடே மோக்ஷோऽஸ்தி
பாபாஹேரிவ கில்பிஷாத்॥”

— பாணினீய சிக்ஷா 50

இங்கு முறையற்ற வழியில் வந்த பாடம், வர்ணம் கெட்ட பாடம் ஆகியவற்றின் குற்றம் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

இதில்,

“ந தஸ்ய பாடே மோக்ஷோऽஸ்தி”

என்பதற்கு,

“அத்தகைய பாடத்தின் குற்றத்திலிருந்து விடுபடுதல் இல்லை”

என்ற பொருள் கொள்ளப்படுகிறது.

இதற்கு அடுத்த சுலோகத்தில், நல்ல முறையில் கற்ற வேதபாடம் எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்பதையும் கூறுகிறது.

முறையாகக் கற்ற மந்திரமே சிறப்புடன் பிரகாசிக்கிறது

“ஸுதீர்த்தாதாகதம் வ்யக்தம்
ஸ்வாம்நாய்யம் ஸுவ்யவஸ்திதம்।
ஸுஸ்வரேண ஸுவக்த்ரேண
ப்ரயுக்தம் ப்ரஹ்ம ராஜதே॥”

— பாணினீய சிக்ஷா 51

பொருள்:

நல்ல ஆசார்ய மரபிலிருந்து முறையாகப் பெறப்பட்டு, தெளிவாகவும், மரபுப்படியும், சரியான அமைப்புடனும் கற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, நல்ல ஸ்வரத்துடனும் சரியான உச்சரிப்புடனும் பிரயோகிக்கப்படும் வேதவாக்கு சிறப்புடன் பிரகாசிக்கிறது.

இதில்,

“ஸுதீர்த்தாதாகதம்”

என்பது,

“நல்லதும் முறையானதுமான ஆசார்ய வழியிலிருந்து வந்தது”

என்ற கருத்தைக் கொண்டுள்ளது.

“ஸுஸ்வரேண ஸுவக்த்ரேண”

என்பது,

“சரியான ஸ்வரத்துடனும் நல்ல உச்சரிப்புடனும்”

என்ற பொருளைக் கொண்டுள்ளது.

“ப்ரயுக்தம் ப்ரஹ்ம ராஜதே”

என்பது,

“அவ்வாறு முறையாகப் பிரயோகிக்கப்பட்ட வேதவாக்கு சிறப்புடன் பிரகாசிக்கிறது”

என்பதாகும்.

இதனால் மந்திரத்தில் வார்த்தைகள் மட்டுமல்லாமல், யாரிடம் கற்றோம், எவ்வாறு கற்றோம், எவ்வாறு உச்சரிக்கிறோம், எவ்வாறு பிரயோகிக்கிறோம் என்பதும் முக்கியமாகிறது.

மந்திரம் தெரிந்தால் மட்டும் ஹோமம் செய்யலாமா?

மந்திரத்தை ஜபிப்பதும், அந்த மந்திரத்தை ஒரு வைதிக கர்மத்தில் பிரயோகிப்பதும் ஒன்றல்ல.

ஹோமம் என்பது ஒரு மந்திரத்தைச் சொல்லி அக்னியில் பொருளைப் போடுவது மட்டுமல்ல.

அதில்,

சங்கல்பம்,
அக்னி காரியம்,
தேவதை,
திரவியம்,
மந்திரம்,
மந்திர விநியோகம்,
ஆஹுதி,
கர்மாங்கங்கள்,
பூர்ணாஹுதி,
பிராயச்சித்தம்

எனப் பல அங்கங்கள் உள்ளன.

எனவே ஹோமத்திற்குரிய மந்திரங்களை ஒரு நூலில் பார்த்துவிட்டோம் என்பதற்காக, அந்த மந்திரங்களைக் கொண்டு தாமாகவே வைதிக ஹோமங்களைச் செய்வது சாஸ்திர மரபின் முறையான அணுகுமுறை அல்ல.

மந்திரம் எங்கே, எப்போது, எந்தத் தேவதையை நோக்கி, எந்தக் கர்மத்தில், எந்த ஸ்வரத்தில், எத்தனை முறை, எந்தத் திரவியத்துடன் பிரயோகிக்கப்பட வேண்டும் என்பதையும் அறிந்திருக்க வேண்டும்.

இதுவே மந்திரத்தைத் தெரிந்திருப்பதற்கும், மந்திரப் பிரயோகத்தைத் தெரிந்திருப்பதற்கும் உள்ள வேறுபாடு.

மந்திரத்தின் எழுத்து மட்டும் மந்திரப் பிரயோகம் ஆகாது

ஒரு மருந்தின் பெயரைத் தெரிந்துகொள்வதும், அந்த மருந்தை எவ்வளவு அளவில், எப்போது, எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை அறிந்துகொள்வதும் ஒன்றல்ல.

அதேபோல மந்திரத்தின் எழுத்துக்களைத் தெரிந்துகொள்வது ஒரு நிலை.

அதன்

ரிஷி,
சந்தஸ்,
தேவதை,
ஸ்வரம்,
விநியோகம்,
பிரயோகம்,
அதிகாரம்,
அனுஷ்டான முறை

ஆகியவற்றை அறிந்து அதைப் பிரயோகிப்பது மற்றொரு நிலை.

இதனால்தான் மந்திர சாஸ்திர மரபில் ஆசார்ய உபதேசத்திற்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் வழங்கப்படுகிறது.

எல்லா மந்திரங்களையும் ஒரே வகையில் பார்க்கக்கூடாது

இங்கு இன்னொரு முக்கியமான வேறுபாட்டையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பகவந்நாம சங்கீர்த்தனம், சாதாரண ஸ்தோத்திர பாராயணம், திவ்யப் பிரபந்த பாராயணம், பக்திப் பாடல்கள் முதலியவற்றையும், குறிப்பிட்ட உபதேசம் மற்றும் அதிகாரம் வேண்டிய மந்திரங்களையும் ஒரே நிலையில் வைத்துப் பார்க்கக்கூடாது.

குறிப்பாக,

ரஹஸ்ய மந்திரங்கள்,
பீஜ மந்திரங்கள்,
குறிப்பிட்ட நியாசங்களுடன் கூடிய மந்திரங்கள்,
வைதிக யாக மந்திரங்கள்,
ஹோம மந்திரங்கள்,
குறிப்பிட்ட கர்மப் பிரயோக மந்திரங்கள்

ஆகியவற்றில் அந்தந்த சம்பிரதாயம் விதித்துள்ள உபதேசம், அதிகாரம், அத்யயனம் மற்றும் பிரயோக முறையைப் பின்பற்றுதல் அவசியம்.

மந்திர விஷயத்தில் ஏன் இவ்வளவு கட்டுப்பாடு?

இதற்கான பதிலைப் பாணினீய சிக்ஷையின் ஒரே வாக்கியம் மிகத் தெளிவாகக் கூறிவிடுகிறது:

“ஸ வாக்வஜ்ரோ யஜமானம் ஹினஸ்தி”

அதாவது,

“தவறாகப் பிரயோகிக்கப்பட்ட வாக்கே வஜ்ராயுதம்போல் மாறி, அதைப் பிரயோகிக்கும் யஜமானனுக்கே தீங்கை விளைவிக்கும்.”

எனவே மந்திர சாஸ்திரத்தில் கட்டுப்பாடுகள் என்பது ஒருவரை மந்திரத்திலிருந்து விலக்கி வைப்பதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்டவை அல்ல.

மாறாக,

மந்திரத்தின் தூய்மையைக் காப்பதற்கும்,
சரியான உச்சரிப்பைக் காப்பதற்கும்,
சரியான பொருளைக் காப்பதற்கும்,
சரியான பிரயோகத்தைக் காப்பதற்கும்,
தவறான பிரயோகத்தால் ஏற்படும் குற்றத்தைத் தவிர்ப்பதற்கும்

அவை ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

முடிவுரை

சாஸ்திர மரபில் மந்திரம் என்பது வெறும் எழுத்துக்களின் தொகுப்பு அல்ல.

அது ஆசார்யன், உபதேசம், அத்யயனம், ஸ்வரம், வர்ணம், ரிஷி, சந்தஸ், தேவதை, விநியோகம், அனுஷ்டானம், பிரயோகம் ஆகிய அனைத்துடனும் தொடர்புடையது.

முண்டக உபநிஷத்,

“குருமேவாபிகச்சேத்”

— “குருவையே அணுக வேண்டும்”

என்று கூறுகிறது.

பகவத் கீதை,

“உபதேக்ஷ்யந்தி தே ஜ்ஞானம்”

— “ஞானிகள் உனக்கு அந்த ஞானத்தை உபதேசிப்பார்கள்”

என்று கூறுகிறது.

ப்ருஹத்தேவதை,

“பாபீயான் ஜாயதே து ஸஃ”

— “அவன் பாபத்திற்கு உரியவனாகிறான்”

என்று எச்சரிக்கிறது.

பாணினீய சிக்ஷை,

“மித்யாப்ரயுக்தோ ந தமர்த்தமாஹ”

— “தவறாகப் பிரயோகிக்கப்பட்ட மந்திரம் உரிய பொருளைத் தெரிவிக்காது”

என்று கூறுகிறது.

அதற்கும் மேலாக,

“ஸ வாக்வஜ்ரோ யஜமானம் ஹினஸ்தி”

— “அந்தத் தவறான மந்திரப் பிரயோகமே வாக்கினால் உருவான வஜ்ராயுதமாகி, யஜமானனுக்கே தீங்கை விளைவிக்கும்”

என்று கடுமையாக எச்சரிக்கிறது.

எனவே மந்திர விஷயத்தில் நமது சாஸ்திர மரபு காட்டும் வழிமுறை மிகவும் தெளிவானது:

குரு → உபதேசம் → அத்யயனம் → சரியான உச்சரிப்பு → அனுஷ்டானம் → பிரயோகம்.

மந்திரத்தைப் பார்த்துப் படிப்பதைவிட முறையாகக் கற்றுக்கொள்வது முக்கியம்.

மந்திரத்தை உச்சரிப்பதைவிட சரியாக உச்சரிப்பது முக்கியம்.

மந்திரத்தைப் பிரயோகிப்பதைவிட அதற்குரிய முறையையும் அதிகாரத்தையும் அறிந்து பிரயோகிப்பது முக்கியம்.

ஆசார்ய முகமாகப் பெற்ற ஞானத்தையும், சாஸ்திரம் வகுத்த முறையையும் பின்பற்றி அனுஷ்டிப்பதே மந்திரத்தின் புனிதத்தையும் வேதத்தின் தூய்மையையும் சம்பிரதாயத்தின் தொடர்ச்சியையும் பாதுகாக்கும் முறையாகும்.