ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து கடன் ஏற்படுகிறது; முயற்சி செய்தாலும் திருமணம் தள்ளிப்போகிறது; திருமணமான பின்னரும் சந்தானப் பிராப்தி தாமதமாகிறது; காரணமே புரியாமல் நோய்கள் தொடர்கின்றன; உறவுகளிடையே பகை, வழக்கு, மனக்கசப்பு ஏற்படுகிறது — இத்தகைய நிலைகள் தோன்றும்போது ஜோதிடத்தில் பல பாவங்களையும், அவற்றின் அதிபதிகளையும், காரகர்களையும் ஆராய்கிறோம்.
ஆனால் இவை அனைத்திற்கும் ஒரே காரணமாக “பித்ரு தோஷம்” என்று உடனடியாக முடிவு செய்வது பராசர ஜோதிடத்தின் முறையல்ல. திருமணத்திற்கு ஏழாம் பாவம், சந்தானத்திற்கு ஐந்தாம் பாவம், கடன்–நோய்–பகைக்கு ஆறாம் பாவம் என்று தனித்தனி பாவங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றோடு ஒன்பதாம் பாவம், அதன் அதிபதி, சூரியன் முதலிய பித்ரு–தர்மக் காரணிகள் எவ்வாறு சம்பந்தப்படுகின்றன என்பதைப் பார்த்த பிறகே பித்ரு சம்பந்தமான முடிவை எடுக்க வேண்டும்.
இந்த நுணுக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டால்தான் பித்ரு தர்மத்திற்கும் ஜாதகத்தின் ஆறாம் இடத்திற்கும் என்ன தொடர்பு? என்ற கேள்விக்கு ஶாஸ்திரபூர்வமான விடை கிடைக்கும்.
பித்ரு என்பது இறந்த முன்னோர்கள் மட்டுமா?இல்லை.
வேதாந்தம் முதலில் நமக்கு உயிருடன் இருக்கும் தாய்–தந்தையிடமிருந்தே பித்ரு தர்மத்தை ஆரம்பிக்கிறது.
தைத்திரீய உபநிஷத் — ஶிக்ஷாவல்லீ 1.11 கூறுகிறது:
தேவபித்ருகார்யாப்யாம் ந ப்ரமதிதவ்யம் ।
மாத்ருதேவோ பவ । பித்ருதேவோ பவ ।
இதன் கருத்து:
தேவ காரியத்திலும் பித்ரு காரியத்திலும் அலட்சியம் கூடாது. தாயைத் தெய்வமாக மதிப்பவனாக இரு; தந்தையைத் தெய்வமாக மதிப்பவனாக இரு.
இதற்கு முன்னரே அதே உபநிஷத்,
ப்ரஜாதந்தும் மா வ்யவச்சேத்ஸீ:
என்று சந்ததி என்னும் தொடரைத் துண்டிக்காதே என்றும் உபதேசிக்கிறது. ஆகவே பெற்றோர், சந்ததி, பித்ரு காரியம் ஆகிய மூன்றையும் ஒரே க்ருஹஸ்த தர்மத்தின் தொடர்ச்சியாகவே வேதாந்தம் அமைக்கிறது.
அதனால் பித்ருவாக்கிய பரிபாலனம் என்பது தந்தை சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் ஆராயாமல் செய்வது என்ற பொருளல்ல. தர்மத்திற்கு உட்பட்ட பெற்றோரின் விருப்பத்தை மதித்தல், அவர்களை உயிருடன் இருக்கும்போது பராமரித்தல், அவர்களின் மனத்தை வேண்டுமென்றே புண்படுத்தாமல் இருத்தல், அவர்கள் மறைந்த பின்னர் அவர்களுக்குரிய ஶாஸ்திரோக்த பித்ரு கர்மங்களைச் செய்தல் — இவை அனைத்தும் அதன் விரிவான பொருளில் அடங்குகின்றன.
ஜாதகத்தில் பித்ருவைக் காட்டும் ஒன்பதாம் பாவம்பராசர ஜோதிட மரபில் ஒன்பதாம் பாவம் மிகவும் உயர்ந்த இடம்.
அது பொதுவாக:
பிதா — தந்தை
பாக்யம் — பாக்கியம்
தர்மம் — தர்மம்
குரு — ஆசார்ய, குரு அனுக்ரஹம்
பூர்வபுண்ணியம் — முன்செய்த நல்வினைப் பலன்
தெய்வானுக்ரஹம் — தெய்வ அருள்
ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையதாகக் கருதப்படுகிறது.
எனவே ஒன்பதாம் இடத்தை வெறும் “தந்தை ஸ்தானம்” என்று மட்டும் கூறிவிட முடியாது.
தந்தை — தர்மம் — பாக்கியம் — பரம்பரை — ஆசீர்வாதம் என்ற ஒரு பெரிய தொடரை அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.
இங்குதான் பித்ரு ஆராதனையின் ஜோதிடத் தத்துவமும் அமைந்திருக்கிறது.
பித்ருக்களை ஆராதிப்பதால் ஜாதகத்தில் பலவீனமாக இருக்கும் ஒன்பதாம் பாவம் இயந்திரத்தனமாக மாறிவிடும் என்று ஜோதிட ஶாஸ்திரம் கூறவில்லை. ஆனால் ஒன்பதாம் பாவம் குறிக்கும் பித்ரு–தர்மத்தை வாழ்க்கையில் அனுஷ்டிப்பது, அந்த பாவத்தின் சுபத் தத்துவத்தோடு ஒத்த வாழ்க்கையை நடத்துவதாகும்.
இரண்டிற்கும் உள்ள வித்தியாசம் மிக முக்கியமானது.
ஆறாம் பாவம் — ருணம், ரோகம், ஶத்ருஜோதிடத்தில் ஆறாம் இடம் வாழ்க்கையின் எதிர்ப்புகளை எடுத்துக்காட்டும் முக்கியமான பாவம்.
பாரம்பரிய ஜோதிட நூல்கள் இதனுடன்:
ருணம் — கடன்
ரோகம் — நோய்
ஶத்ரு — பகைவர்
விவாதம் — தகராறு
வழக்கு — எதிர்ப்பு
காயம் — உடல் பாதிப்பு
போட்டி — எதிர்கொள்ள வேண்டிய சவால்
போன்ற விஷயங்களை இணைக்கின்றன. பராசர மரபில் ஆறாம் பாவம் எதிரி, நோய் முதலான விஷயங்களைக் குறிக்கிறது; பலதீபிகை போன்ற நூல்கள் “ருணம், ரோகம், ஶத்ரு” முதலான பொருள்களை இன்னும் விரிவாகத் தருகின்றன.
இதில்தான் ஒரு அழகான தத்துவ ஒற்றுமை இருக்கிறது.
ருணம் என்றால் பணக்கடன் மட்டும் அல்ல.
தர்மஶாஸ்திரம் மனிதனுடைய வாழ்க்கையையே சில கடமைகளோடு இணைக்கிறது. மனுஸ்ம்ருதி 6.35 மூன்று ருணங்களையும் நிறைவேற்றிய பின்னர் மோக்ஷத்தை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்ற கருத்தை முன்வைக்கிறது. இந்த மரபில் தேவ ருணம், ரிஷி ருணம், பித்ரு ருணம் என்ற கருத்து வளர்கிறது.
ஆகவே ஆறாம் பாவத்தின் “ருணம்” மற்றும் தர்மஶாஸ்திரத்தின் “பித்ரு ருணம்” இரண்டும் ஒரே தொழில்நுட்ப ஜோதிடப் பொருள் அல்ல. ஆனால் இரண்டிலும் “நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய பொறுப்பு” என்ற தத்துவ ஒற்றுமை இருக்கிறது.
இந்த வேறுபாட்டை அறியாமல் “பித்ரு கர்மம் செய்யவில்லை; அதனால்தான் ஆறாம் பாவத்தில் கடன் வந்தது” என்று கூறுவது ஶாஸ்திரத்தை மிக எளிமைப்படுத்திவிடும்.
அப்படியானால் ஆறாம் பாவத்திற்கும் ஒன்பதாம் பாவத்திற்கும் தொடர்பு எப்போது வருகிறது?இதுதான் ஜோதிட ரீதியாக முக்கியமான பகுதி.
ஒரு ஜாதகத்தில் ஆறாம் பாவம் அல்லது அதன் அதிபதி, ஒன்பதாம் பாவம் அல்லது அதன் அதிபதியோடு சம்பந்தப்பட்டிருக்கலாம். அதோடு சூரியன், பித்ரு தொடர்பான மற்ற ஜோதிடக் காரணிகள், ஐந்தாம் பாவம், எட்டாம் பாவம் முதலியவற்றையும் சேர்த்துப் பார்க்க வேண்டியிருக்கலாம்.
அப்போது மட்டுமே,
பித்ரு–தர்மம் சார்ந்த ஒன்பதாம் பாவ விஷயங்களுக்கும், ருண–ரோக–ஶத்ரு சார்ந்த ஆறாம் பாவ விஷயங்களுக்கும் ஜாதகத்தில் தொடர்பு இருக்கிறதா?
என்று ஆராய முடியும்.
அதாவது,
ஒன்பதாம் பாவம் = பித்ரு.
ஆறாம் பாவம் = கடன்.
ஆகவே பித்ருக்களால் கடன் வருகிறது
என்பது ஜோதிடம் அல்ல.
மாறாக,
ஒன்பதாம் பாவம் + ஆறாம் பாவம் + அவற்றின் அதிபதிகள் + காரகர்கள் + பார்வைகள் + பலம் + தசாபுக்தி
என்ற முழுமையான அமைப்பே ஜோதிடத் தீர்ப்புக்குரியது.
திருமணம் தாமதமானால் பித்ரு சம்பந்தமா?திருமணத்தின் பிரதான பாவம் ஏழாம் பாவம்.
அதனால் திருமணம் ஆகவில்லை என்ற ஒரே காரணத்தைக் கொண்டு “பித்ரு தோஷம்” என்று கூற முடியாது.
ஆனால் ஏழாம் பாவம் அல்லது ஏழாம் அதிபதியுடன் ஒன்பதாம் பாவம், ஒன்பதாம் அதிபதி அல்லது பித்ரு தொடர்புடைய காரணிகள் பாதகமான முறையில் சம்பந்தப்பட்டிருக்கும்போது, மற்ற ஆதாரங்களும் அதையே உறுதிப்படுத்தும்போது, குடும்ப–பரம்பரை சார்ந்த கர்மப் பின்னணியை ஜோதிடர் ஆராயலாம்.
இதிலும் தீர்வு பயமுறுத்தும் பரிகாரம் அல்ல.
முதலில் ஒருவர் தன்னுடைய நித்ய–நைமித்திக பித்ரு கடமைகளை முறையாகச் செய்கிறாரா? என்பதே முக்கியமான கேள்வி.
சந்தானத்திற்கும் பித்ருக்களுக்கும் மிக ஆழமான தொடர்புஇங்கே ஶாஸ்திர ஆதாரம் இன்னும் அழகாக வருகிறது.
ஜோதிடத்தில் சந்தானத்திற்கு ஐந்தாம் பாவம் பிரதானம்.
ஆனால் தர்மஶாஸ்திரத்தில் சந்ததி என்பது குடும்பத்திற்கு மட்டும் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி அல்ல; பரம்பரையின் தர்மத் தொடர்ச்சி.
தைத்திரீய உபநிஷத் “ப்ரஜாதந்தும் மா வ்யவச்சேத்ஸீ:” — சந்ததித் தொடரைத் துண்டிக்காதே என்று கூறுவது இதன் அடிப்படை.
மஹாபாரதம் இன்னும் நேரடியாக இதை பித்ரு கர்மத்தோடு இணைக்கிறது.
அனுஶாஸன பர்வத்தில் பீஷ்மர் பித்ருயஜ்ஞத்தை விளக்கும்போது அதை:
தன்யம் யஶஸ்யம் புத்ரீயம்
பித்ருயஜ்ஞம்...
என்று புகழ்கிறார்.
அதாவது பித்ருயஜ்ஞம் செழிப்பு, புகழ், சந்ததி முதலான மங்களங்களுடன் தொடர்புடையதாக மஹாபாரத மரபு எடுத்துரைக்கிறது. அதே பகுதியில் பித்ருக்கள் எப்போதும் பூஜிக்கத்தக்கவர்கள் என்றும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.
மேலும் நக்ஷத்திரங்களை ஒட்டி செய்யப்படும் காம்ய ஶ்ராத்தங்களின் பலன்களைச் சொல்லும் பகுதியில் ரோஹிணியில் செய்யப்படும் ஶ்ராத்தம் அபத்யகாமம் — சந்ததியை விரும்புபவருக்கான பலனோடு இணைக்கப்படுகிறது.
இது மிக முக்கியமான பிரமாணம்.
இதன் பொருள் “குழந்தை இல்லாத அனைவருக்கும் பித்ரு தோஷமே காரணம்” என்பதல்ல.
ஆனால் பித்ரு ஆராதனையையும் சந்ததி மங்களத்தையும் ஶாஸ்திரம் முற்றிலும் தொடர்பற்ற விஷயங்களாகப் பார்க்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது.
பித்ரு ஆராதனை — பாக்கியத்தை நோக்கிய தர்ம அனுஷ்டானம்மஹாபாரத அனுஶாஸன பர்வத்தில் பித்ருக்களைப் பற்றிய விரிவான உபதேசத்தை பீஷ்மர் யுதிஷ்டிரருக்குச் செய்கிறார்.
அங்கு வரும் மிக முக்கியமான கருத்து:
பிதॄன் பூஜ்ய...
தஸ்மாத் ஸர்வப்ரயத்னேன புருஷ: பூஜயேத் ஸதா
என்ற போதனை.
பித்ருக்கள் பூஜிக்கத்தக்கவர்கள்; ஆகவே மனிதன் முழு முயற்சியுடன் அவர்களை ஆராதிக்க வேண்டும் என்ற தர்மக் கருத்தை அது முன்வைக்கிறது.
அதே அனுஶாஸன பர்வத்தின் பித்ருயஜ்ஞப் பகுதியில் முறையாக பித்ரு தர்மத்தில் ஈடுபடுபவருக்கு புஷ்டி, ஆயுள், வீரியம், ஸ்ரீ ஆகிய பலன்கள் கூறப்படுகின்றன.
அதாவது பித்ரு ஆராதனை என்பது இறந்தவர்களை நினைத்துக் கொள்ளும் ஒரு குடும்ப நினைவு நிகழ்ச்சி மட்டும் அல்ல.
அது ஆயுள், ஆரோக்கியம், செழிப்பு, சந்ததித் தொடர்ச்சி, குடும்ப தர்மம் ஆகியவற்றோடு இணைக்கப்பட்ட க்ருஹஸ்த தர்மம்.
தர்ப்பணமே பித்ருயஜ்ஞம்மனுஸ்ம்ருதி 3.70 மிகத் தெளிவான ஒரு வரையறையைத் தருகிறது:
அத்யாபனம் ப்ரஹ்மயஜ்ஞ:
பித்ருயஜ்ஞஸ்து தர்ப்பணம் ।
அதாவது வேத அத்யயன–அத்யாபனம் ப்ரஹ்மயஜ்ஞமாகவும், தர்ப்பணம் பித்ருயஜ்ஞமாகவும் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.
எனவே தர்ப்பணம் என்பது “வீட்டில் பெரியவர்கள் சொல்லிவைத்த ஒரு வழக்கம்” மட்டுமல்ல.
அது பஞ்சமஹாயஜ்ஞ மரபுக்குள் வரும் பித்ரு கடமையின் ஓர் அங்கம்.
அமாவாசையும் மாதாந்திர பித்ரு கர்மமும்மனுஸ்ம்ருதி 3.122:
பித்ருயஜ்ஞம் து நிர்வர்த்ய
விப்ரஶ்சந்த்ரக்ஷயேऽக்னிமான் ।
பிண்டான்வாஹார்யகம் ஶ்ராத்தம்
குர்யான் மாஸானுமாஸிகம் ॥
அமாவாசையை ஒட்டி மாதந்தோறும் செய்யப்படும் பித்ரு கர்மத்தை இங்கு மனு குறிப்பிடுகிறார்.
இதிலிருந்து ஒரு விஷயம் தெளிவாகிறது.
பித்ருக்களை வருடத்திற்கு ஒருமுறை மட்டும் நினைத்தால் போதும் என்ற அமைப்பில் தர்மஶாஸ்திரம் பித்ரு தர்மத்தை வைக்கவில்லை.
அதற்கான நித்ய, நைமித்திக, பார்வண முதலான பல நிலைகள் தர்மஶாஸ்திர மரபில் உள்ளன.
அவரவர் வேதஶாகை, ஸூத்ரம், குடும்ப சம்பிரதாயம் மற்றும் அதிகாரத்திற்கு ஏற்ப அனுஷ்டான முறை மாறலாம்.
மஹாளய பக்ஷத்தின் ஆழம்க்ருஷ்ணபக்ஷம் பித்ரு காரியத்திற்கு முக்கியமான காலமாக தர்மஶாஸ்திரத்தில் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.
மனுஸ்ம்ருதி 3.276 முதலான பகுதிகள் க்ருஷ்ணபக்ஷத்தில் ஶ்ராத்தத்திற்கு உரிய திதிகளை எடுத்துரைக்கின்றன; பிற்பகல் காலத்திற்கும் முக்கியத்துவம் தருகின்றன.
பிற்கால தர்மஶாஸ்திர நிபந்த மரபுகளில் இது விரிவடைந்து மஹாளய பக்ஷ அனுஷ்டானமாக மிகவும் முக்கியத்துவம் பெற்றது.
அதனால் மஹாளயம் என்பது “பித்ரு தோஷம் இருப்பவர்கள் மட்டும் செய்ய வேண்டிய பரிகாரம்” அல்ல.
அது பித்ரு தர்மத்தை அனுஷ்டிக்க அதிகாரம் பெற்றவர்களுக்குரிய ஶாஸ்திர அனுஷ்டான காலம்.
வர்ஷாப்திகம் — மறைந்த திதியை ஏன் மறக்கக்கூடாது?ஒருவர் மறைந்த திதியை ஒட்டி ஆண்டுதோறும் செய்யப்படும் ஶ்ராத்தம் குடும்பத்தில் மிகவும் முக்கியமான நைமித்திக பித்ரு கர்மமாகத் தொடர்கிறது.
இங்கே முக்கியமான விஷயம்:
பிறந்தநாள் வருடாந்திரமாக வருவது போல, பித்ருவுக்குரிய ஶ்ராத்தம் ஆங்கிலத் தேதியை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்ட நினைவு நாள் அல்ல; சம்பிரதாயப்படி திதியை அடிப்படையாகக் கொண்ட அனுஷ்டானம்.
இதற்கான விதிகள் குடும்பத்தின் வேதஶாகை, ஸூத்ரம், சம்பிரதாயம் முதலியவற்றுக்கு ஏற்ப ஆசார்யர் அல்லது வாத்தியார் வழிகாட்டுதலுடன் பின்பற்றப்பட வேண்டும்.
“ஶ்ரத்தையுடன்” செய்யப்படுவதுதான் ஶ்ராத்தம்பித்ரு கர்மத்தில் வெளிப்புறச் செயலைவிட மனநிலைக்கும் முக்கியத்துவம் இருக்கிறது.
மனுஸ்ம்ருதி ஶ்ரத்தையுடனும் முறையுடனும் பித்ருக்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படுவது அவர்களுக்கு பலனை அளிப்பதாக எடுத்துரைக்கிறது.
தைத்திரீய உபநிஷத்தும்:
ஶ்ரத்தயா தேயம் ।
அஶ்ரத்தயா அதேயம் ।
என்று கூறுகிறது — ஶ்ரத்தையுடன் கொடு; ஶ்ரத்தையின்றிக் கொடுக்காதே.
எனவே பித்ரு கர்மம் ஒரு பயத்தால் செய்யப்படும் பரிகாரம் அல்ல.
அது நன்றியுணர்வுடன் செய்யப்படும் தர்மம்.
மஹாபாரதத்தில் நிமியின் ஶ்ராத்தம்மஹாபாரதத்தின் அனுஶாஸன பர்வத்தில் ஒரு அழகான பித்ரு சம்பந்தமான சரித்திரம் வருகிறது.
நிமியின் மகன் மறைந்தபோது, துக்கத்தில் இருந்த நிமி பித்ரு கர்மத்தைச் செய்கிறார். அமாவாசையில் பிராமணர்களை அழைத்து, தர்ப்பை அமைத்து, பெயர்–கோத்ரத்துடன் பிண்டத்தை அர்ப்பணிக்கிறார். தாம் செய்தது சரியா என்ற சந்தேகம் ஏற்பட்டபோது அத்ரி மஹரிஷி அவருக்கு பித்ருயஜ்ஞத்தின் ஶாஸ்திர அடிப்படையை எடுத்துரைக்கிறார்.
இதிலிருந்து கிடைக்கும் பாடம் மிகவும் அழகானது:
துக்கத்தை தர்மமாக மாற்றுவது ஶ்ராத்தம்.
நினைவைக் கடமையாக மாற்றுவது தர்ப்பணம்.
குடும்பத் தொடர்ச்சியை நன்றியுணர்வாக மாற்றுவது பித்ருயஜ்ஞம்.
மஹாபாரதத்தில் யமதர்மராஜன் ஶஶபிந்து மன்னனுக்குக் கூறிய காம்ய ஶ்ராத்த முறைகளை பீஷ்மர் யுதிஷ்டிரருக்குச் சொல்கிறார்.
அந்த விதிகளை அறிந்த ஶஶபிந்து அவற்றை அனுஷ்டித்ததாகவும், பின்னர் துன்பமின்றி பூமியை வென்று ஆட்சி செய்ததாகவும் அந்த அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.
இதன் மையம் “ஶ்ராத்தம் செய்தால் ராஜ்யம் கிடைக்கும்” என்ற எளிய வியாபாரக் கணக்கு அல்ல.
பித்ரு தர்மத்தை அரசனுடைய தர்ம வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மஹாபாரதம் வைத்திருக்கிறது என்பதே முக்கியம்.
சந்ததியும் பித்ரு கர்மமும் — கயா பற்றிய மஹாபாரதப் பார்வைமஹாபாரத அனுஶாஸன பர்வத்தின் ஶ்ராத்தப் பகுதியில் “பல புத்ரர்கள் வேண்டும்” என்ற கருத்துக்கு ஒரு விசேஷமான காரணம் சொல்லப்படுகிறது.
அவர்களில் ஒருவனாவது கயைக்குச் சென்று பித்ருக்களுக்கான காரியத்தைச் செய்யக்கூடும்; அதனால் பித்ருக்களுக்கு நிலையான புண்ணியம் கிடைக்கும் என்ற பரம்பரைத் தத்துவம் அங்கு விளக்கப்படுகிறது.
இதனால் புத்ர–சந்ததி என்ற கருத்தையே பித்ரு தர்மத்தின் தொடர்ச்சியோடு இதிகாசம் இணைக்கிறது.
நாம் பித்ருக்களின் சந்ததி; நாளை நாமும் ஒரு பரம்பரையின் பித்ருக்கள்.
இதுவே பித்ரு தர்மத்தின் காலத்தைத் தாண்டிய தத்துவம்.
உயிருடன் இருக்கும் பெற்றோரை வருத்திவிட்டு தர்ப்பணம் மட்டும் போதுமா?இங்குதான் “பித்ருவாக்கிய பரிபாலனம்” மிகவும் முக்கியமாகிறது.
தைத்திரீய உபநிஷத் ஒரே உபதேசப் பகுதியில்:
“தேவபித்ருகார்யாப்யாம் ந ப்ரமதிதவ்யம்”
என்றும்,
“மாத்ருதேவோ பவ; பித்ருதேவோ பவ”
என்றும் கூறுகிறது.
எனவே உயிருடன் இருக்கும் பெற்றோருக்குச் செய்ய வேண்டிய சேவை ஒரு பக்கம்; மறைந்த பின்னர் செய்ய வேண்டிய பித்ரு கர்மம் இன்னொரு பக்கம் என்று ஒன்றை ஒன்று துண்டிக்க முடியாது.
உயிருடன் இருக்கும்போது:
அவர்களை மதித்தல்,
பராமரித்தல்,
அன்னம்–மருந்து–வஸ்திரம் முதலான தேவைகளைப் பார்த்துக்கொள்ளுதல்,
தர்மத்திற்கு உட்பட்ட அவர்களின் விருப்பங்களை மதித்தல்,
அவர்களுடைய மனதை காரணமின்றி புண்படுத்தாமல் இருத்தல் —
இவை பித்ரு தர்மத்தின் உயிருள்ள வடிவங்கள்.
மறைந்த பின்னர்:
தர்ப்பணம், ஶ்ராத்தம், அமாவாசை பித்ரு காரியம், மஹாளய அனுஷ்டானம், வர்ஷாப்திகம் முதலானவை அதன் தொடர்ச்சி.
பித்ருக்களின் மனம் நொந்தால் திருமணம் நின்றுவிடுமா? குழந்தை பிறக்காதா?இந்தக் கேள்விக்கு ஶாஸ்திரத்தை மதித்தே பதில் சொல்ல வேண்டும்.
“பெற்றோர் மனம் நொந்தால் கட்டாயம் திருமணம் நின்றுவிடும்” என்ற நேரடி ஜோதிட சூத்திரம் இல்லை.
“ஶ்ராத்தம் செய்யாததால் கட்டாயம் கடன் வரும்” என்ற பராசர சூத்திரமும் இல்லை.
“தர்ப்பணம் தவறினால் குழந்தை பிறக்காது” என்ற பொதுவான தீர்ப்பும் இல்லை.
ஆனால் இதிலிருந்து பித்ரு தர்மத்திற்கும் இவற்றிற்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்றும் கூற முடியாது.
ஏனெனில் ஶாஸ்திரம் பித்ருயஜ்ஞத்தின் பலன்களுடன்:
புத்ரம், புஷ்டி, ஆயுள், ஆரோக்கியம், செல்வம், புகழ், மங்களம்
முதலானவற்றைத் தொடர்புபடுத்துகிறது. மஹாபாரதத்தின் நக்ஷத்திர ஶ்ராத்தப் பகுதியில் சந்ததி, ஆரோக்கியம், வாணிப வாழ்வு போன்ற குறிப்பிட்ட பலன்களும் எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன.
எனவே சரியான முடிவு இதுதான்:
பித்ரு தர்மத்தை அனுஷ்டிப்பது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு பிரச்சினைக்கும் ஒரு “பரிகார மருந்து” அல்ல; அது க்ருஹஸ்தனுடைய அடிப்படை தர்மங்களில் ஒன்று. அந்த தர்மத்தைச் செய்வதற்கே ஶாஸ்திரம் பல மங்களப் பலன்களைச் சொல்கிறது.
ஜாதகத்தில் 5–6–7–9 பாவங்களை இணைத்துப் புரிந்துகொள்ளுதல்இதை மிகவும் எளிமையாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
ஐந்தாம் பாவம் — சந்ததி, பூர்வபுண்ணியம்.
ஆறாம் பாவம் — ருணம், ரோகம், ஶத்ரு, எதிர்ப்புகள்.
ஏழாம் பாவம் — திருமணம், வாழ்க்கைத்துணை.
ஒன்பதாம் பாவம் — பிதா, தர்மம், பாக்யம், குரு அனுக்ரஹம்.
ஒருவருடைய ஜாதகத்தில் இவை ஒன்றோடொன்று எந்த வகையில் சம்பந்தப்பட்டிருக்கின்றன என்பதுதான் முக்கியம்.
5–9 சம்பந்தம் ஏற்பட்டால் சந்ததி–பூர்வபுண்ணியம்–தர்மம் சார்ந்த தொடர்புகள் ஆராயப்படலாம்.
7–9 சம்பந்தம் ஏற்பட்டால் திருமணம்–குடும்ப தர்மம்–பாக்யம் சார்ந்த தொடர்புகள் ஆராயப்படலாம்.
6–9 சம்பந்தம் ஏற்பட்டால் ருண–ரோக–ஶத்ரு விஷயங்களுக்கும் தர்ம–பித்ரு விஷயங்களுக்கும் ஜாதகத்தில் ஏதேனும் தொடர்பு இருக்கிறதா என்பதை மற்ற காரணிகளோடு சேர்த்து ஆராயலாம்.
ஆனால் சம்பந்தம் இருப்பது மட்டும் தோஷம் அல்ல. கிரகங்களின் சுப–அசுபத் தன்மை, பலம், ஆதிபத்யம், பார்வை, சேர்க்கை, நவாம்ச நிலை, தசாபுக்தி ஆகியவற்றைக் கொண்டே பலனை நிர்ணயிக்க வேண்டும்.
இதுதான் ஜோதிடத்தை பயமுறுத்தும் பரிகார வியாபாரத்திலிருந்து பிரிக்கும் முக்கியமான எல்லை.
பித்ரு ஆராதனை என்றால் என்ன செய்ய வேண்டும்?அவரவர் சம்பிரதாயம் மற்றும் அதிகாரத்திற்கு ஏற்ப பித்ரு கர்மத்தின் வடிவம் மாறலாம். பொதுவாக தர்மஶாஸ்திர மரபு பல நிலைகளைக் காட்டுகிறது:
அமாவாசை — மாதாந்திர பித்ரு நினைவு மற்றும் சம்பிரதாயப்படி தர்ப்பண அனுஷ்டானம்.
மாதப்பிறப்பு முதலான புண்யகாலங்கள் — அவரவர் சம்பிரதாய விதிப்படி செய்யப்படும் பித்ரு தர்ப்பணங்கள்.
மஹாளய பக்ஷம் — பித்ருக்களை விசேஷமாக ஆராதிக்கும் காலம்.
வர்ஷாப்திகம் / ஆப்திக ஶ்ராத்தம் — மறைந்தவருடைய திதியை ஒட்டி ஆண்டுதோறும் செய்யப்படும் பிரதான நைமித்திக கர்மம்.
தீர்த்த ஶ்ராத்தம் — சம்பிரதாய விதிப்படி புண்யக்ஷேத்திரங்களில் செய்யப்படும் பித்ரு காரியங்கள்.
இவை அனைத்தையும் “எனக்கு பிரச்சினை வந்துவிட்டது; அதனால் இப்போது ஒரு பரிகாரம் செய்கிறேன்” என்ற மனநிலையிலிருந்து பார்க்காமல்,
“இது என்னுடைய பித்ரு தர்மம்”
என்ற மனநிலையில் பார்க்கும்போதுதான் அதன் உண்மையான வடிவம் புரியும்.
பித்ரு ஆராதனை — பயத்திற்காக அல்ல; நன்றிக்காக!நமக்குக் கிடைத்த உடல் நம்மால் உருவாக்கப்பட்டது அல்ல.
நமக்குக் கிடைத்த குடும்பம் நம்மால் ஆரம்பிக்கப்பட்டது அல்ல.
நம்முடைய கோத்ரம், குலம், குடும்ப மரபு, மொழி, வாழ்வியல், சம்பிரதாயம் — இவற்றில் பெரும்பகுதியை நமக்கு முன்னிருந்தவர்கள் நம்மிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறார்கள்.
அதனால்தான் வேதம்:
பித்ருதேவோ பவ
என்கிறது.
தர்மஶாஸ்திரம்:
பித்ருயஜ்ஞஸ்து தர்ப்பணம்
என்கிறது.
மஹாபாரதம் பித்ருயஜ்ஞத்தை:
தன்யம் — செழிப்பைத் தருவது
யஶஸ்யம் — புகழை வளர்ப்பது
புத்ரீயம் — சந்ததி மங்களத்தோடு தொடர்புடையது
என்று புகழ்கிறது.
இதன் பின்னால் பயம் இல்லை.
நன்றியுணர்வு இருக்கிறது.
பரம்பரை இருக்கிறது.
தர்மம் இருக்கிறது.
பொறுப்பு இருக்கிறது.
ஜோதிட மொழியில் ஒன்பதாம் பாவம் பிதா, தர்மம், பாக்யம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது.
தர்மஶாஸ்திர மொழியில் பித்ரு காரியம் க்ருஹஸ்தனுடைய முக்கியக் கடமை.
வேதாந்த மொழியில் தாய்–தந்தையைத் தெய்வமாக மதிக்க வேண்டும்.
இதிகாச மொழியில் பித்ருயஜ்ஞம் தனம், யஶஸ், புத்ரம், புஷ்டி, ஆயுள் முதலான மங்களங்களோடு தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.
இவை அனைத்தையும் ஒன்றாக வைத்துப் பார்த்தால் மிக அழகான ஒரு வாழ்க்கைத் தத்துவம் வெளிப்படுகிறது:
பாக்கியம் என்பது வெறும் அதிர்ஷ்டம் அல்ல; நமக்கு முன் இருந்தவர்களிடமிருந்து பெற்ற வாழ்க்கையை தர்மத்தோடு அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்வதும் பாக்கியத்தின் ஒரு வடிவம்.
அதனால்தான் பித்ரு ஆராதனைக்கு ஜோதிடத்திலும் தர்மஶாஸ்திரத்திலும் உயர்ந்த இடம் கிடைக்கிறது.
நிறைவாக…திருமணம் தாமதமாகிறது என்பதற்காக மட்டும் பித்ருக்களைக் குறை கூற வேண்டியதில்லை.
குழந்தை பிறக்கவில்லை என்பதற்காக மட்டும் “பித்ரு தோஷம்” என்று அஞ்ச வேண்டியதில்லை.
கடன் ஏற்பட்டதற்காகவும், நோய் வந்ததற்காகவும், பகை ஏற்பட்டதற்காகவும் பித்ருக்களை காரணமாக்க வேண்டியதில்லை.
அவை ஒவ்வொன்றிற்கும் தனித்தனி கர்ம, ஜோதிட, மருத்துவ, பொருளாதார மற்றும் வாழ்க்கைக் காரணங்கள் இருக்கலாம்.
ஆனால் அதே நேரத்தில்,
“எனக்கு இப்போது பிரச்சினை எதுவும் இல்லை; ஆகவே பித்ரு கர்மம் தேவையில்லை”
என்ற எண்ணமும் ஶாஸ்திரத்தின் பார்வையல்ல.
பித்ரு ஆராதனை பிரச்சினை வந்த பிறகு செய்யப்படும் அவசரப் பரிகாரம் அல்ல.
அது தர்மம்.
பெற்றோர் உயிருடன் இருக்கும்போது அவர்களைப் பேணுவது பித்ரு தர்மம்.
அவர்கள் மறைந்த பின்னர் அவர்களுக்குரிய ஶ்ராத்த–தர்ப்பணங்களை அனுஷ்டிப்பது பித்ரு தர்மம்.
அமாவாசை முதலான உரிய காலங்களில் பித்ரு காரியத்தை அனுஷ்டிப்பது பித்ரு தர்மம்.
மஹாளயத்தில் அவர்களை நினைந்து ஆராதிப்பது பித்ரு தர்மம்.
அவர்களின் மறைந்த திதியில் வருடாந்திர ஶ்ராத்தத்தைச் செய்வது பித்ரு தர்மம்.
அவர்கள் நமக்குத் தந்த நல்ல குடும்ப தர்மத்தையும் சம்பிரதாயத்தையும் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்வதும் பித்ரு தர்மமே.
பித்ருக்களை ஆராதிப்பது நமக்கு முன்னிருந்த தலைமுறைக்கு நாம் செலுத்தும் நன்றிக்கடன்; சந்ததியை தர்மத்தில் வளர்ப்பது நமக்குப் பின்னர் வரும் தலைமுறைக்கு நாம் செய்யும் கடமை. இந்த இரண்டிற்கும் நடுவில் நிற்பவனே இன்றைய மனிதன்.
எனவே கடன் வந்தபோது மட்டும் பித்ருக்களை நினைக்காமல், நோய் வந்தபோது மட்டும் தர்ப்பணத்தைத் தேடாமல், திருமணம் தாமதமானபோது மட்டும் ஶ்ராத்தத்தைப் “பரிகாரமாக” பார்க்காமல் — பித்ரு தர்மத்தை வாழ்க்கையின் இயல்பான தர்மமாக அனுஷ்டிப்பதே ஶாஸ்திரம் காட்டும் உயர்ந்த வழி.
பித்ருவாக்கியத்தை தர்மத்திற்கு உட்பட்டு பரிபாலிப்போம்.
உயிருடன் இருக்கும் பெற்றோரைப் பேணிப் போற்றுவோம்.
மறைந்த பித்ருக்களுக்கு உரிய காலங்களில் ஶாஸ்திரோக்தமாக ஆராதனை செய்வோம்.
பித்ரு தர்மத்தால் பாக்யத்தைப் பேணி, சந்ததிக்குத் தர்மத்தை அளிப்போம்.