“எனக்குத் தெரியும்!”
இந்த ஒரு வார்த்தையைச் சொல்வதற்கு முன்பு, “எனக்கு உண்மையிலேயே தெரியுமா?” என்று தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொள்பவர்கள் மிகக் குறைவு.
தெரியாதவன் கற்றுக்கொள்ள முடியும்.
தனக்குத் தெரியாது என்பதை உணர்ந்தவன் அறிஞனைத் தேடிச் செல்ல முடியும்.
ஆனால் அரைகுறையாகத் தெரிந்துகொண்டு, தனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்று நினைப்பவனைக் காப்பாற்றுவது மிகவும் கடினம்.
ஏனென்றால் அவனிடம் அறியாமை மட்டும் இல்லை; அறியாமையை மறைத்துக்கொண்டு நிற்கும் ஆணவமும் இருக்கிறது.
“எனக்குத் தெரியும்” — இதுதான் வீழ்ச்சியின் ஆரம்பம்!
பகவத்கீதை தெய்வீக குணங்களைச் சொல்லும்போது,
அமானித்வம் அதம்பித்வம் அஹிம்ஸா க்ஷாந்திரார்ஜவம் ।
ஆசார்யோபாஸனம் சௌசம் ஸ்தைர்யமாத்மவிநிக்ரஹ: ॥
என்று கூறுகிறது.
இதில் முதலில் சொல்லப்படுவது அமானித்வம் — தன்னைப் பெரிதாக எண்ணிக்கொள்ளாமை.
அடுத்து அதம்பித்வம் — தனக்கில்லாத பெருமையையும் அறிவையும் இருப்பதாகக் காட்டிக்கொள்ளாமை.
அதன்பின் ஆசார்யோபாஸனம் — முறையாக அறிந்த ஆசார்யனை அணுகி, அவரிடத்தில் இருந்து கற்றுக்கொள்ளுதல்.
இதற்கு முற்றிலும் எதிரான நிலை என்ன?
கொஞ்சம் தெரிந்துகொண்டு அதிகம் தெரிந்ததுபோல் காட்டிக்கொள்வது.
முறையாகக் கற்றவனை மதிக்காமல் இருப்பது.
அதிகாரியிடம் கற்காமல் கண்டவர்களிடமெல்லாம் அறிவைச் சேகரிப்பது.
பிறகு தன்னையே அறிஞனாக நினைத்துக்கொள்வது.
இதுதான் அறிவின் வளர்ச்சி அல்ல; தம்பத்தின் வளர்ச்சி.
ஒரு கிளையில் கொஞ்சம்; இன்னொரு கிளையில் கொஞ்சம்!
ஒரு விஷயத்தை முழுமையாகக் கற்றுக்கொள்வதற்கு பொறுமை வேண்டும்.
ஒரு துறையில் தேர்ச்சி பெற்றவரிடம் அமர வேண்டும்.
கேட்க வேண்டும்.
படிக்க வேண்டும்.
சந்தேகம் கேட்க வேண்டும்.
மீண்டும் படிக்க வேண்டும்.
அனுபவிக்க வேண்டும்.
தவறு செய்தால் திருத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
ஆனால் சிலருக்கு இதற்கெல்லாம் பொறுமை கிடையாது.
ஒருவரிடம் சில நாட்கள்.
அவரிடமிருந்து நான்கு செய்திகள்.
பிறகு அவரை விட்டுவிட்டு இன்னொருவர்.
அவரிடமிருந்து ஐந்து செய்திகள்.
அடுத்ததாக வேறொருவர்.
அவரிடமிருந்து இரண்டு செய்திகள்.
இப்படி அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகப் பொறுக்கிச் சேர்த்த தகவல்களின் மூட்டையை அறிவு என்று நினைத்துக்கொள்கிறார்கள்.
அது அறிவல்ல.
தகவல் சேகரிப்பு வேறு;
விஷய ஞானம் வேறு;
சாஸ்திர ஞானம் வேறு;
அனுபவம் வேறு;
அதிகாரம் வேறு.
இவை அனைத்தையும் ஒன்றாகக் குழப்பிவிட்டு, “எனக்கு எல்லாம் தெரியும்!” என்று மார்தட்டுவது அறிவுடைமை அல்ல.
கழுதை மென்ற காகிதம்போல் அரைகுறை அறிவு!
கழுதை ஒரு காகிதத்தை வாயில் வைத்துக்கொண்டு மென்றுகொண்டிருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம்.
அதனால் அந்தக் காகிதத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கும் விஷயம் அதற்குத் தெரிந்துவிட்டதா?
காகிதத்தை வாயில் வைத்திருப்பதால் அதிலிருக்கும் அறிவு உள்ளே சென்றுவிடாது!
அதுபோலத்தான் சிலருடைய நிலையும்.
நூலின் பெயர் தெரியும்.
இரண்டு வரிகள் தெரியும்.
ஒரு காணொளி பார்த்திருப்பார்கள்.
நான்கு பதிவுகள் படித்திருப்பார்கள்.
யாரோ பேசிய இரண்டு சொற்பொழிவுகளைக் கேட்டிருப்பார்கள்.
அவ்வளவுதான்!
அடுத்த நிமிடமே தீர்ப்பு:
“இதுல என்ன இருக்கு? எனக்குத் தெரியும்!”
ஒரு பெருங்கடலில் காலை மட்டும் நனைத்துவிட்டு,
“கடலையே அளந்துவிட்டேன்!”
என்று சொல்வதற்கும் இதற்கும் என்ன வித்தியாசம்?
வித்யைக்கு முதல் அடையாளம் பணிவு!
பழம்பெரும் நீதிவாக்கு மிக அழகாகச் சொல்கிறது:
வித்யா ததாதி விநயம்
விநயாத் யாதி பாத்ரதாம் ।
பாத்ரத்வாத் தனமாப்நோதி
தனாத் தர்மம் தத: ஸுகம் ॥
வித்யை விநயத்தைக் கொடுக்க வேண்டும்.
அறிவு வளர வளர பணிவு வளர வேண்டும்.
கற்றது அதிகரிக்க அதிகரிக்க, இன்னும் கற்க வேண்டியது எவ்வளவு இருக்கிறது என்ற உணர்வு அதிகரிக்க வேண்டும்.
ஆனால் அறிவு வளர்ந்ததாகச் சொல்லிக்கொண்டு,
ஏளனம் வளர்ந்தால்,
ஆணவம் வளர்ந்தால்,
பிறரை மதிக்காத குணம் வளர்ந்தால்,
பெரியவர்களை இகழும் மனநிலை வளர்ந்தால்,
அவன் சேர்த்திருப்பது வித்யையா என்பதை அவனே ஆராய வேண்டும்.
“அவர் சொல்வதைவிட இவர் சொல்வது எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது!”
இன்றைய மிகப்பெரிய அபாயம் இதுதான்.
உண்மை எது? என்று தேடுவதில்லை.
எனக்குப் பிடித்தது எது? என்று தேடுகிறார்கள்.
ஒரு கருத்து ஆதாரபூர்வமானதா?
அதைச் சொல்பவர் அந்தத் துறையில் கற்றுத் தேர்ந்தவரா?
அவர் சொல்லும் விஷயத்திற்கு மூலப்பிரமாணம் இருக்கிறதா?
அந்த விஷயத்தைச் சொல்ல அவருக்கு அதிகாரம் இருக்கிறதா?
இவற்றை ஆராய்வதில்லை.
அதற்கு பதிலாக,
“அவர் பேசுவது நல்லா இருக்கு!”
“எனக்கு அவர் சொல்வதுதான் பிடிச்சிருக்கு!”
“இவரும் இப்படித்தான் சொன்னார்!”
“நிறைய பேர் இதையே சொல்றாங்க!”
என்று முடிவு செய்கிறார்கள்.
ஆயிரம் பேர் ஒரு பொய்யைச் சொன்னாலும் அது உண்மையாகாது.
ஒருவன் மட்டும் உண்மையைச் சொன்னாலும் அது பொய்யாகாது.
உண்மையின் அளவுகோல் எண்ணிக்கை அல்ல.
பிரமாணமே அளவுகோல்.
சமூக ஊடகம் அதிகாரத்தை நிர்ணயிப்பதில்லை!
ஒருவருக்கு லட்சக்கணக்கான பின்தொடர்பவர்கள் இருக்கலாம்.
அவருடைய காணொளிக்கு கோடிக்கணக்கான பார்வைகள் வந்திருக்கலாம்.
அவர் பேசும் விதம் கவர்ச்சியாக இருக்கலாம்.
அதனால் அவர் ஒவ்வொரு துறையிலும் அதிகாரியாகிவிடுவதில்லை.
பிரபலம் என்பது வேறு.
பாண்டித்யம் என்பது வேறு.
அனுபவம் என்பது வேறு.
அதிகாரம் என்பது வேறு.
ஜோதிடத்தை அறிய வேண்டுமா?
அந்த சாஸ்திரத்தை முறையாகக் கற்றவரிடம் செல்ல வேண்டும்.
உடல்நலம் குறித்த விஷயமா?
அதற்குரிய தகுதியுள்ள மருத்துவ நிபுணரை அணுக வேண்டும்.
சாஸ்திர விஷயமா?
அந்தச் சம்பிரதாயத்தையும் சாஸ்திரத்தையும் முறையாக அத்யயனம் செய்த அதிகாரியிடம் கேட்க வேண்டும்.
ஒரு குறிப்பிட்ட தொழில்நுட்பத் துறையா?
அந்தத் துறையில் அறிவும் அனுபவமும் உள்ளவரிடம் கேட்க வேண்டும்.
எல்லாவற்றிற்கும் சமூக ஊடகப் பதிவு பிரமாணமல்ல!
சாஸ்திரமே குருவை அணுகச் சொல்கிறது!
பகவத்கீதை மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறது:
தத்வித்தி ப்ரணிபாதேன
பரிப்ரச்னேன ஸேவயா ।
உபதேக்ஷ்யந்தி தே ஜ்ஞானம்
ஜ்ஞானினஸ்தத்த்வதர்சின: ॥
உண்மையை அறிந்த தத்த்வதர்சிகளிடம் பணிவுடன் சென்று, முறையாகக் கேட்டு, அவர்களிடமிருந்து ஞானத்தைப் பெற வேண்டும் என்று பகவான் கூறுகிறார்.
கவனிக்க வேண்டும்.
“உனக்குப் பிடித்தவரிடம் கேள்” என்று சொல்லவில்லை.
“அதிகமாகப் பேசுகிறவரிடம் கேள்” என்று சொல்லவில்லை.
“பிரபலமானவரிடம் கேள்” என்று சொல்லவில்லை.
“ஜ்ஞானின: தத்த்வதர்சின:” — அறிந்தவர்கள்; உண்மையை உணர்ந்தவர்கள்.
இதுதான் அளவுகோல்.
கற்றவரையே ஏளனம் செய்யும் அறியாமை!
இதில் இன்னும் மோசமான நிலை ஒன்று இருக்கிறது.
ஒரு விஷயத்தை முப்பது வருடங்கள் கற்றவர் பேசிக்கொண்டிருப்பார்.
அந்தத் துறைக்காக வாழ்க்கையையே செலவிட்டிருப்பார்.
நூற்றுக்கணக்கான நூல்களைப் படித்திருப்பார்.
ஆசார்யர்களிடத்தில் கற்றிருப்பார்.
அனுபவம் பெற்றிருப்பார்.
அவர் பேசுவதை முழுமையாகக் கேட்கக்கூட பொறுமை இல்லாத ஒருவர், இரண்டு காணொளிகளைப் பார்த்துவிட்டு வந்து அவரிடமே,
“அதெல்லாம் அப்படி இல்லை!”
என்று சொல்வார்.
இதைக் காட்டிலும் அறிவுக்குச் செய்யக்கூடிய அவமரியாதை என்ன இருக்கிறது?
தனக்குத் தெரியாததை அறியாமல் இருப்பது ஒரு குறை.
தனக்குத் தெரியாததே தனக்குத் தெரியாமல் இருப்பது அதைவிடப் பெரிய குறை.
அதற்குமேல், தெரிந்தவரை ஏளனம் செய்வது ஆணவத்தின் உச்சம்.
ஏளனம் அறிவின் அடையாளமல்ல!
மற்றவருடைய தோற்றத்தைப் பார்த்து ஏளனம்.
அவருடைய பேச்சைப் பார்த்து ஏளனம்.
அவருடைய கல்வியைப் பார்த்து ஏளனம்.
அவருடைய தொழிலைப் பார்த்து ஏளனம்.
“இவனுக்கு என்ன தெரியும்?” என்ற ஆணவம்.
“எனக்குத் தெரியாததா?” என்ற மமதை.
“நான் சொல்வதுதான் சரி!” என்ற பிடிவாதம்.
இவையெல்லாம் ஞானத்தின் அடையாளங்கள் அல்ல.
பகவத்கீதை அசுர சம்பத்தை விவரிக்கும்போது,
தம்போ தர்போऽபிமானச்ச
க்ரோத: பாருஷ்யமேவ ச ।
அஜ்ஞானம் சாபிஜாதஸ்ய
பார்த ஸம்பதமாஸுரீம் ॥
என்று கூறுகிறது.
தம்பம், தர்ப்பம், அபிமானம், கடுமை, அஞ்ஞானம் ஆகியவற்றை அசுர சம்பத்தின் குணங்களாக பகவான் குறிப்பிடுகிறார்.
ஆகவே ஆணவத்தை அறிவாக அலங்கரிக்க வேண்டாம்.
ஏளனத்தைத் தைரியம் என்று பெயர் மாற்ற வேண்டாம்.
பெரியவர்களை மதிக்காததைச் சுயசிந்தனை என்று பெருமைப்பட வேண்டாம்.
அரைகுறை அறிவு தீர்ப்பு சொல்லத் துடிக்கும்!
உண்மையில் அறிந்தவன் ஒரு விஷயத்தின் ஆழத்தை உணர்ந்திருப்பான்.
அதனால் அவன் எங்கு பேச வேண்டும், எங்கு பேசக்கூடாது என்பதையும் அறிந்திருப்பான்.
தெரியாத விஷயத்தில்,
“எனக்குத் தெரியாது; அறிந்தவரிடம் கேட்டுச் சொல்கிறேன்”
என்று சொல்லும் தைரியம் அவனுக்கு இருக்கும்.
ஆனால் அரைகுறை அறிவு அப்படியல்ல.
அதற்கு ஒவ்வொன்றுக்கும் கருத்து வேண்டும்.
எல்லாவற்றிற்கும் தீர்ப்பு வேண்டும்.
ஜோதிடத்துக்கும் கருத்து.
மருத்துவத்துக்கும் கருத்து.
சாஸ்திரத்துக்கும் கருத்து.
சட்டத்துக்கும் கருத்து.
பொருளாதாரத்துக்கும் கருத்து.
தத்துவத்துக்கும் கருத்து.
எதைக் கேட்டாலும் உடனே பதில்!
எல்லாவற்றைப் பற்றியும் பேசத் தெரிந்திருப்பது, எல்லாவற்றையும் அறிந்திருப்பதற்கான சான்று அல்ல.
உண்மையான அறிவாளி யார்?
“எனக்கு எல்லாம் தெரியும்” என்று சொல்பவன் அல்ல.
“நான் இன்னும் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன்” என்று சொல்லக்கூடியவன்.
தன்னை விட அறிந்தவரைக் கண்டால் பொறாமைப்படாமல் அவரிடமிருந்து கற்றுக்கொள்பவன்.
தவறு தெரிந்தால் திருத்திக்கொள்பவன்.
ஆதாரம் கேட்டால் கோபப்படாமல் ஆதாரத்தைக் காட்டுபவன்.
ஆதாரம் இல்லையென்றால் அதை ஒப்புக்கொள்பவன்.
தனக்குரிய எல்லையை அறிந்திருப்பவன்.
தெரியாத துறையில் அதிகாரியிடம் வழிகாட்டுபவன்.
இதுதான் அறிவின் அழகு.
நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்!
அரைகுறை அறிவுக்கு ஆணவம் துணையாக வந்துவிட்டால், கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கதவு மூடப்பட்டுவிடும்.
தன்னைப் பெரியவனாக நினைப்பவன் பெரியவனாகிவிடுவதில்லை.
பிறரை ஏளனம் செய்வதால் தன்னுடைய அறிவு உயர்ந்துவிடுவதில்லை.
கற்றவனை இகழ்வதால் கற்றவனுடைய அறிவு குறைந்துவிடுவதில்லை.
சமூக ஊடகத்தில் அதிகம் கேட்பதால் உண்மை கிடைத்துவிடுவதில்லை.
அதிகாரியைத் தேடுங்கள்.
ஆதாரத்தைத் தேடுங்கள்.
பிரமாணத்தைத் தேடுங்கள்.
முழுமையாகக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
கற்றவர்களை மதியுங்கள்.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—
“எனக்குத் தெரியும்” என்று சொல்லத் துடிப்பதைவிட,
“எனக்குத் தெரியாதது இன்னும் எவ்வளவு இருக்கிறது?”
என்று சிந்திக்கத் தொடங்குங்கள்.
அங்குதான் உண்மையான கல்வி ஆரம்பிக்கிறது.
நுனிப்புல் மேய்ந்துவிட்டு ஞானி என்று நினைக்காதீர்கள்!
நான்கு பதிவுகளைப் படித்துவிட்டு பண்டிதனை ஏளனம் செய்யாதீர்கள்!
கவர்ச்சியான பேச்சை பிரமாணமாக்காதீர்கள்!
உங்களுக்குப் பிடித்ததை உண்மை என்று முடிவு செய்யாதீர்கள்!
அறியாமை அவமானமல்ல.
அறியாமையை உணர மறுப்பதே அவமானம்.
அரைகுறை அறிவுடன் ஆணவம் கொள்வது அதைவிடப் பெரிய அவமானம்!