மகாவிசுவாசம் என்றால் என்ன?
சாஸ்திரங்கள் சரணாகதி என்னும் பிரபத்தி நெறிக்கு ஐந்து முக்கிய அங்கங்களைக் கூறுகின்றன. அவற்றுள் தலைசிறந்தது "ரக்ஷிஷ்யதீதி விஸ்வாஸோ" — அதாவது, "எம்பெருமான் என்னை எத்தகைய சூழ்நிலையிலும் நிச்சயம் காப்பான்" என்று உறுதியாக நம்புவதாகும். நம்முடைய சொந்த பலத்தையோ அல்லது தகுதியையோ பார்க்காமல், பகவானின் அளவற்ற கருணையை மட்டுமே நம்பி, பயமும் கவலையும் இன்றி இருப்பதே மகாவிசுவாசம் எனப்படும்.
மகாவிசுவாசத்திற்கு இலக்கணமாகத் திகழ்ந்த மகாபக்தர்கள்
1. பக்த பிரகலாதன் (அசைக்க முடியாத பக்தி)
தன் தந்தை இரண்யகசிபு எத்தனையோ கொடுமைகளைச் செய்தபோதும், பிரகலாதனின் விசுவாசம் துளியும் அசையவில்லை.
சோதனைகள்: ஆழ்கடலில் தூக்கி வீசப்பட்ட போதும், விஷப்பாம்புகள் கடித்த போதும், மதயானைகளின் கால்களால் மிதிக்கச் செய்த போதும், நஞ்சு கலந்த உணவைக் கொடுத்த போதும் அவன் மனம் கலங்கவில்லை.
விசுவாசம்: "என் நாராயணன் எல்லாவற்றிலும் இருக்கிறான், அவன் என்னைக்காப்பான்" என்று உறுதியாக நம்பினான். தந்தை அரண்மனைத் தூணைக் காட்டி, "இதிலும் உன் ஹரி இருக்கிறானா?" என்று கேட்டபோது, "அவன் தூணிலும் இருப்பான், துரும்பிலும் இருப்பான்" என்று மகாவிசுவாசத்துடன் கூறினான். அவனுடைய அந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையை மெய்ப்பிக்கவே, பகவான் நரசிம்ம மூர்த்தியாய்த் தூணைப் பிளந்து கொண்டு வெளிப்பட்டு அவனைக் காத்தருளினார்.
2. திரௌபதி (திருநாமத்தின் மீதான விசுவாசம்)
அத்தினாபுரத்துச் சபையில் துச்சாதனன் துகிலுரியும் போது, திரௌபதிக்கு ஏற்பட்ட ஆபத்து உலகறிந்த ஒன்று.
சோதனைகள்: பீஷ்மர், துரோணர் போன்ற பெரியோர்களாலும், அவளது கணவர்களாலும் அவளைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை. தனது சொந்த முயற்சியால் ஆடையைப் பற்றிக் கொள்ள முயன்ற வரை அவளுக்கு எவ்வித உதவியும் கிடைக்கவில்லை.
விசுவாசம்: எப்போது தன் இரு கரங்களையும் மேலே உயர்த்தி, தன் சுய முயற்சியை முற்றிலும் துறந்து, "கோவிந்தா! துவாரகா நிலயா!" என்று கூவி, அந்த அச்சுதனின் திருநாமத்தை மட்டுமே முழுமையாக நம்பினாளோ, அந்த விநாடியே அவளுக்கு அக்ஷயமாய் (முடிவில்லாததாய்) ஆடை சுரந்து மானம் காக்கப்பட்டது. பகவான் எங்கு இருந்தாலும், விசுவாசத்துடன் கூப்பிட்டால் ஓடி வருவான் என்பதற்கு இவள் சிறந்த உதாரணம்.
3. கஜேந்திரன் (ஆதிமூலமே என்ற கதறல்)
மடுவில் முதலை தன் காலைக் கவ்வி இழுத்த போது, கஜேந்திரன் என்னும் யானை தன் சொந்த பலத்தால் ஆயிரம் ஆண்டுகள் போராடியது.
சோதனைகள்: தன் பலம் அனைத்தும் அழிந்து, மரணத்தின் விளிம்பிற்குச் சென்ற போது தான் அதற்குப் புரிந்தது—தன் சுய பலத்தால் தப்ப முடியாது என்று.
விசுவாசம்: உடனே, அவன் திருவடிகளில் சமர்ப்பிக்க கொய்த ஒரு தாமரை மலரைத் தன் துதிக்கையால் ஏந்தி, "ஆதிமூலமே!" என்று அசைக்க முடியாத விசுவாசத்தோடு கூப்பிட்டது. நாராயணன் தன் வாகனமான கருடனையும் விடுத்து, அடியவருக்கு உதவப் பரந்து வந்து, தன் சக்ராயுதத்தால் முதலையின் பிடியிலிருந்து கஜேந்திரனைக் காத்து, அந்த முதலைக்கும் சாப விமோசனம் அளித்து முக்தி தந்தார்.
மகாவிசுவாசத்தினால் நமக்கு ஏற்படும் உயர்ந்த பலன்கள்
1. அச்சமின்மையும் மன அமைதியும்: எம்பெருமான் நம்மைக் காக்கத் தயாராக இருக்கிறான் என்ற எண்ணம் வந்துவிட்டால், இவ்வுலகில் எதைக் கண்டும் பயம் இருக்காது. மனம் எப்போதும் பேராமைதியில் திளைக்கும்.
2. அகங்காரம் நீங்குதல்: "நான் தான் எல்லாவற்றையும் செய்கிறேன்" என்ற சுயமுனைப்பு அழிந்து, அனைத்துப் பொறுப்புகளையும் பகவானிடம் ஒப்படைப்பதால் மனப் பாரங்கள் அனைத்தும் நீங்கும்.
3. பகவானின் நேரடிப் பாதுகாப்பு: நாம் நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள நினைக்கும் வரை பகவான் சாட்சியாக மட்டுமே இருப்பான். ஆனால், "நீயே கதி" என்று நம்பிவிட்டால், அவன் நம் பொறுப்பைத் தன் கையில் எடுத்துக் கொள்கிறான்.
4. உன்னத முக்திப் பேறு: பிறவிப் பெருங்கடலில் இருந்து விடுபட்டு, என்றும் அழியாத பேரின்ப வீடான பரமபதத்தை அடைவதற்குக் கடைசி மற்றும் மிக எளிய வழி இந்த மகாவிசுவாசம் மட்டுமே.
சாஸ்திரங்கள் கூறும் சான்றுகள் (பிரமாணங்கள்)
ஸ்ரீமத் பாகவதம் (பிரகலாதனின் வாக்கு):
பகவானை முழுமையாக நம்பி, அவனுடைய பாதங்களைச் சரணடைவதே மனிதப் பிறவியின், அறிவின் உன்னத பயன் என்று பாகவதம் தெளிவாகக் கூறுகிறது.
வராக புராணம் (வராக சரம ஸ்லோகம்):
பூமிப்பிராட்டிக்கு வராகப் பெருமாள் அளித்த வாக்குறுதி: "ஒருவன் ஆரோக்கியமாக இருக்கும் போது என்னை மனதால் நினைத்துச் சரணடைந்தால், அவன் மரணப் படுக்கையில் நினைவற்று இருந்தாலும், நானே அவனைக் கையேந்திப் பரமபதத்திற்கு அழைத்துச் செல்வேன்." இது பகவான் பக்தன் மீது வைக்கும் விசுவாசத்தைக் காட்டுகிறது.
ஸ்ரீவசன பூஷணம்:
"காப்பவனின் காக்கும் தன்மைக்கு நம்முடைய விசுவாசமே முக்கியக் காரணம்." நாம் அவனை நம்புவதைத் தவிர அவனுக்குச் செய்ய வேண்டிய கைம்மாறு வேறொன்றும் இல்லை.
நாம் எப்படி இருக்க வேண்டும்?
நமக்கு ஒரு துன்பம் வரும் போது, உடனே மனிதர்களிடமோ அல்லது தற்காலிகப் பரிகாரங்களிலோ மனம் செல்லக் கூடாது. "என் கர்ம வினையால் இது வந்தது, ஆனால் என் எம்பெருமான் இதிலிருந்து என்னை நிச்சயம் விடுவிப்பான்; அல்லது தாங்கும் சக்தியைத் தருவான்" என்று அசைக்க முடியாத உறுதியுடன் இருக்க வேண்டும். அந்த நம்பிக்கையே நம்மைப் பக்குவப்படுத்தும்.