கோயிலுக்குச் செல்கிறோம்.
தேர்வு எழுதப் போகும் மாணவனின் பேனாவைக் கொண்டு சென்று, “பெருமாள் திருவடியில் வைத்து எடுத்துக் கொடுங்கள்” என்கிறோம்.
திருமணத்திற்காகப் பார்க்கும் ஆண், பெண் ஜாதகங்களைக் கொண்டு சென்று திருவடியில் வைக்கச் சொல்கிறோம்.
வீட்டுக்கடன் விண்ணப்பம், கல்லூரிச் சேர்க்கை விண்ணப்பம், வெளிநாட்டுப் பயண அனுமதிக்கான ஆவணம், வீட்டுப் பத்திரம் என்று ஒவ்வொன்றையும் கொண்டு செல்கிறோம்.
புதிய வாகனம் வாங்கினால் அதன் சாவியைத் திருவடியில் வைக்கிறோம்.
புதிய நகையை வாங்கினால், சில இடங்களில் அதைத் திருமேனியில் அணிவித்து மீண்டும் பெற்றுக்கொள்கிறோம்.
புதிய பணத்தாள்களைக் கொண்டு மாலை செய்து அணிவிக்கிறோம்.
இன்னும் சில இடங்களில் சிறு குழந்தையையே அர்ச்சகர் கையில் கொடுத்து, மூலவர் அல்லது உற்சவர் அருகே கொண்டு சென்று திருவடியில் வைக்கச் சொல்கிறார்கள்.
இவற்றையெல்லாம் செய்துவிட்டு,
“இது ஒரு நம்பிக்கைதானே?”
“பகவானிடம் ஆசீர்வாதம் வாங்குகிறோம்!”
“இதில் என்ன தவறு?”
என்று கேட்கிறோம்.
இங்கேதான் மிக முக்கியமான ஒரு கேள்வியை எழுப்பியாக வேண்டும்:
நம்பிக்கை என்ற ஒரே காரணத்தால் சாஸ்திரத்தில் விதிக்கப்படாத எந்தச் செயலையும் பகவானுடைய திருமேனியோடு இணைத்துவிடலாமா?
பதில் — கூடாது.
பக்தி வேறு; ஆராதனை விதி வேறு
பகவானிடம் நமக்குள்ள மனப்பூர்வமான பக்தியை யாரும் குறை கூறவில்லை.
“என் குழந்தை தேர்வில் நன்றாக எழுத வேண்டும்.”
“இந்தத் திருமணம் நல்லபடியாக அமைய வேண்டும்.”
“எனக்கு நல்ல வீடு அமைய வேண்டும்.”
“என் வெளிநாட்டுப் பயணம் தடையின்றி நடைபெற வேண்டும்.”
“புதிய வாகனத்தில் விபத்து ஏற்படாமல் காப்பாற்ற வேண்டும்.”
என்று பகவானிடம் பிரார்த்திப்பதில் எந்தத் தவறும் இல்லை.
ஆனால்,
பிரார்த்திப்பது ஒன்று;
அந்தக் காரியத்திற்குப் பயன்படுத்தப்படும் உலகியல் பொருளையே எடுத்துச் சென்று பகவானுடைய திருவடியில் வைப்பது முற்றிலும் வேறு.
இந்த இரண்டையும் ஒன்றாகக் குழப்பக் கூடாது.
ஆகமம் ஆராதனையை எப்படி அணுகுகிறது?பாஞ்சராத்ரத்தின் தொன்மையான முக்கிய ஸம்ஹிதைகளுள் ஜயாக்ய ஸம்ஹிதையும் ஒன்று. அது ஆராதனையை “மனம் விரும்பியபடி செய்யப்படும் செயல்” என்று அமைக்கவில்லை. ஆராதகரின் தகுதி முதல் ஆராதனைப் பொருள், மந்திரம், உபசாரம், சுத்தி, நியமம், குறை ஏற்பட்டால் செய்ய வேண்டிய நிஷ்கிருதி வரை முறைப்படுத்துகிறது. ஜயாக்ய ஸம்ஹிதையின் பதின்மூன்றாம் படலம் பாஹ்யயாகத்தை விரிவாக விதிக்கிறது; பதினேழாம் படலம் சாதகன், ஆசார்யன் முதலியோருக்கான ஆசாரத்தைக் கூறுகிறது; இருபத்தொன்றாம் படலம் அனுஷ்டானத்தில் ஏற்பட்ட குறைகளுக்கான பவித்ரவிதானத்தை எடுத்துரைக்கிறது.
ஜயாக்ய ஸம்ஹிதை கூறுகிறது:
த்ருடவ்ரதஃ சுசிஸ்சைவ
குர்வாராதனதத்பரஃ ।
ஸமாசரேச்சுபம் நித்யம்
ப்ரஸந்நாத்மா ப்ரியம்வதஃ ॥
அதாவது, ஆராதனை மார்க்கத்தில் இருப்பவன் உறுதியான நியமம் உடையவனாகவும், சுத்தமுடையவனாகவும், சுபமான ஆசாரத்தைப் பின்பற்றுபவனாகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற கட்டுப்பாட்டையே ஸம்ஹிதை முன்வைக்கிறது.
இதன் அடிப்படை மிகத் தெளிவானது:
பகவத் ஆராதனையில் பக்தி மட்டும் போதாது; விதியும் வேண்டும்.
“எனக்குப் பிடித்ததைச் சமர்ப்பிப்பேன்” என்பது ஆராதனை அல்லஜயாக்ய ஸம்ஹிதையின் பாஹ்யயாக விதானத்தில்,
யதாசக்த்யுபசாரேண விபவேன து வா முனே ।
என்று உபசார முறையைக் கூறிவிட்டு, தொடர்ந்து அர்க்யபாத்திரம் முதலான ஆராதனை அமைப்பை விதிக்கிறது. அதாவது ஆராதனை என்பது சாஸ்திரம் வரையறுத்த உபசாரங்களால் நடைபெற வேண்டிய ஒன்று.
இதிலிருந்து மிக முக்கியமான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
புஷ்பம் சமர்ப்பிப்பது உபசாரம்.
தூபம் சமர்ப்பிப்பது உபசாரம்.
தீபம் சமர்ப்பிப்பது உபசாரம்.
நைவேத்யம் சமர்ப்பிப்பது உபசாரம்.
வஸ்திரம், சந்தனம், தீர்த்தம் முதலியவை அந்தந்த ஆகம விதிப்படி உபசாரங்களாக அமைகின்றன.
ஆனால்,
தேர்வு எழுதும் பேனா எப்போது அர்ச்சனை உபசாரமானது?
வங்கிக் கடன் விண்ணப்பம் எப்போது பகவத் சமர்ப்பணப் பொருளானது?
வாகனச் சாவி எந்த ஆகமத்தில் திருமேனியைத் தொடச் செய்ய வேண்டிய உபசாரமாக விதிக்கப்பட்டது?
திருமண ஜாதகம் எப்போது பகவானுடைய திருவடியில் வைக்கப்பட வேண்டிய ஆராதனைப் பொருளானது?
வெளிநாட்டுப் பயண விண்ணப்பம் எப்போது அர்ச்சனைத் திரவியமானது?
இவற்றுக்கு ஆதாரமாக ஒரு குறிப்பிட்ட ஆகம விதி காட்டப்படாதவரை, அவற்றை “சாஸ்திரப்படி செய்யப்படும் பகவத் ஆராதனை” என்று கூறுவதற்கு இடமில்லை.
“நம்பிக்கைதானே!” என்ற வாதம் போதாதுஇதுதான் இன்று மிகவும் அதிகமாகச் சொல்லப்படும் பதில்.
“அவர் நம்பிக்கையில் செய்கிறார்.”
சரி.
நம்பிக்கை உயர்ந்தது.
ஆனால் நம்பிக்கை சாஸ்திர விதியை மாற்றிவிடாது.
ஒருவன் மிகுந்த நம்பிக்கையோடு தன் மனதில் பகவானைப் பிரார்த்திக்கலாம். அது அவனுடைய பக்தி.
ஆனால் ஆலயத்தில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட அர்ச்சாவதாரத் திருமேனிக்கு என்ன செய்ய வேண்டும், என்ன உபசாரம் செய்ய வேண்டும், யார் செய்ய வேண்டும், எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்பவை தனிமனித விருப்பத்தால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை.
அவற்றை ஆலயத்தின் ஆகமமும் சம்பிரதாயமும் தீர்மானிக்கின்றன.
பக்தனுடைய மனம் ஆராதனையின் அதிகார நூல் அல்ல; ஆகமமே அதிகாரம்.
பகவானுக்கு நாம் வசதி செய்து கொடுக்கவில்லை; நமக்குத்தான் அவன் அருள் வேண்டும்ஒரு பேனாவைப் பெருமாள் திருவடியில் வைத்துவிட்டால் தேர்வு வெற்றியாகிவிடும் என்ற எண்ணம் தவறு.
படிக்காமல் தேர்வு எழுதச் சென்றால், திருவடியில் வைத்த பேனா நமக்குப் பதில் எழுதாது.
ஜாதகத்தைப் பெருமாள் திருவடியில் வைத்துவிட்டதால் மட்டும் திருமணம் சிறப்பாகிவிடாது.
குடும்பத்தை விசாரிக்காமல், குணநலன்களை அறியாமல், பொருத்தமான விசாரணைகளைச் செய்யாமல், செய்ய வேண்டிய கடமைகளை விட்டுவிட்டு,
“ஜாதகத்தைப் பெருமாள் காலில் வைத்துவிட்டோம்!”
என்று திருமணம் செய்துவிடுவது பொறுப்பான செயல் அல்ல.
வாகனச் சாவியைப் பெருமாள் திருவடியில் வைத்துவிட்டோம் என்பதால் போக்குவரத்து விதியை மீறலாம் என்று ஆகாது.
மது அருந்திவிட்டு வாகனம் ஓட்டலாம் என்று ஆகாது.
அளவுக்கு மீறிய வேகத்தில் செல்லலாம் என்று ஆகாது.
கவனக்குறைவாக ஓட்டிவிட்டு,
“சாவி பெருமாள் திருவடியைத் தொட்டிருக்கிறது; எனக்கு ஒன்றும் ஆகாது”
என்று எண்ணுவது பக்தியல்ல; அறியாமை.
பகவானுடைய அருள் நம்முடைய தர்மத்தையும் பொறுப்பையும் அழிப்பதற்காக அல்ல.
பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்; பொருளைத் திருமேனியில் திணிக்காதீர்கள்ஒரு மாணவன் தேர்வுக்குச் செல்கிறானா?
அவனைப் பெருமாள் முன் நிறுத்தி,
“இவனுக்கு நல்ல புத்தியையும் நினைவாற்றலையும் மனத்தெளிவையும் அருள வேண்டும்”
என்று பிரார்த்தியுங்கள்.
பேனாவைப் பெருமாள் திருவடியில் வைக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன?
திருமணம் நடைபெற வேண்டுமா?
ஜாதகத்தைத் திருவடியில் வைப்பதற்குப் பதிலாக,
“தகுந்த வாழ்க்கைத்துணை அமைய வேண்டும்; நல்ல குடும்பம் அமைய வேண்டும்; தர்மமான இல்லறம் அமைய வேண்டும்”
என்று பிரார்த்தியுங்கள்.
வீடு வாங்குகிறீர்களா?
பத்திரத்தைத் திருமேனியில் வைக்க வேண்டாம்.
“இந்த இல்லம் தர்மம், பகவத் கைங்கர்யம், அதிதி சத்காரம், நித்ய ஆராதனை நடைபெறும் மங்கள இல்லமாக இருக்கட்டும்”
என்று பிரார்த்தியுங்கள்.
வாகனம் வாங்குகிறீர்களா?
சாவியை மூலவர் திருவடியில் வைப்பதைவிட, முறையான பூஜையை உரிய இடத்தில் உரிய முறையில் செய்து, பகவானைச் சேவித்து, பாதுகாப்பாக வாகனத்தை இயக்குங்கள்.
இதுதான் பக்திக்கும் பொறுப்புக்கும் இடையிலான சரியான இணைப்பு.
அந்தப் பொருள் எங்கிருந்து வந்தது என்பதையும் சிந்தியுங்கள்இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் உள்ளது.
ஒரு விண்ணப்பத் தாள் எத்தனை இடங்களைக் கடந்து வந்தது?
ஒரு சாவியை எத்தனை பேர் தொட்டிருக்கிறார்கள்?
ஒரு பணத்தாளை எத்தனை கைகள் தொட்டிருக்கின்றன?
அது எங்கே வைக்கப்பட்டது?
எந்தச் சூழலில் இருந்தது?
இவை அனைத்தையும் அறியாமலேயே அவற்றை எடுத்துக்கொண்டு கர்ப்பகிரகத்திற்குள் கொண்டு சென்று, பகவானுடைய திருமேனியிலோ திருவடியிலோ தொடச் செய்வதை “பக்தி” என்ற ஒரு சொல்லால் நியாயப்படுத்துவது ஆகமச் சுத்தி என்ற அடிப்படையையே அலட்சியம் செய்வதாகிவிடும்.
ஜயாக்ய ஸம்ஹிதையில் சுத்தி என்பது சாதாரணமான துணை விஷயமாக நடத்தப்படவில்லை. உடல் சுத்தி, உபகரண சுத்தி, ஆராதனை ஒழுங்கு ஆகியவை அதன் வழிபாட்டு அமைப்பின் பகுதிகளாகவே வருகின்றன. அனுஷ்டானம் கர்மதோஷத்தால் நிறைவுறாமல் போனால்கூட என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற கேள்வியிலிருந்து பவித்ரவிதானத்தை இருபத்தொன்றாம் படலம் தொடங்குகிறது.
அப்படியிருக்க,
“எதுவாக இருந்தாலும் கொண்டு வாருங்கள்; திருவடியில் வைத்துவிடலாம்”
என்ற நடைமுறை ஆகமத்தின் கட்டுப்பாடான ஆராதனை நோக்கத்தோடு பொருந்தாது.
அர்ச்சகருக்கும் பொறுப்பு உண்டுஇங்கே பக்தனை மட்டும் குறை கூறிவிட்டுச் செல்ல முடியாது.
ஒரு பக்தர் அறியாமையால்,
“சுவாமி! இந்தப் பேனாவைக் கொஞ்சம் பெருமாள் காலில் வைத்து எடுத்துக் கொடுங்கள்.”
என்று கேட்டால்,
அதைச் செய்வதே அர்ச்சகரின் கடமை அல்ல.
ஆலயத்தில் அர்ச்சகர் பக்தரின் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்ற நியமிக்கப்பட்டவர் அல்ல.
அவர் ஆகம விதியைப் பாதுகாக்க வேண்டியவர்.
பக்தர் அறியாமல் கேட்டால், முறையைச் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும்.
“இதைத் திருமேனியில் வைக்க வேண்டாம்; உங்கள் காரியத்திற்காக அர்ச்சனை செய்து பிரார்த்திப்போம்” என்று வழிநடத்த வேண்டும்.
அதுதான் ஆராதகருடைய பொறுப்பு.
ஜயாக்ய ஸம்ஹிதை ஆசார்யன், சாதகன் முதலியோருக்கே தனியான ஒழுக்கத்தையும் சுத்தியையும் விதிப்பது இதற்காகத்தான்.
பக்தனுடைய வேண்டுகோள் ஆகமத்தைவிட உயர்ந்ததல்ல.
பணம் ஆகமத்தைவிட உயர்ந்ததல்ல.
வழக்கம் ஆகமத்தைவிட உயர்ந்ததல்ல.
“எல்லாரும் செய்கிறார்கள்” என்பதும் பிரமாணம் அல்ல.
ஜயாக்ய ஸம்ஹிதையின் இருபத்தொன்றாம் படலத்தின் தொடக்கமே மிகவும் சிந்திக்க வேண்டியது:
நியமஸ்தஸ்ய பகவன் சாதகஸ்யாபியோகினஃ ।
மோஹாத்வா தேசபங்காச்ச ஜ்வராதிவ்யாதிபீடிதாத் ॥
அனுஷ்டானமஸம்பன்னம் கதாசித் கர்மதோஷதஃ ।
கிம் கார்யம் தேன வை நாத... ॥
நியமத்தில் இருக்கும் சாதகனுக்கே அறியாமை, இடையூறு, நோய் அல்லது கர்மதோஷத்தால் அனுஷ்டானம் நிறைவேறாமல் போனால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற கேள்வியை ஸம்ஹிதை எழுப்புகிறது.
இதிலிருந்து ஒரு பெரிய உண்மை புரிகிறது.
“எப்படிச் செய்தாலும் பகவான் ஏற்றுக்கொள்வார்” என்பது ஆகமத்தின் மொழி அல்ல.
விதி இருக்கிறது.
நியமம் இருக்கிறது.
சுத்தி இருக்கிறது.
குறை இருக்கிறது.
குறை ஏற்பட்டால் நிஷ்கிருதியும் இருக்கிறது.
அப்படியிருக்கும்போது,
“எங்கள் ஊரில் இப்படித்தான் செய்கிறார்கள்”
என்பது சாஸ்திரப் பிரமாணமாக முடியாது.
பணத்தாள் மாலையும் இதே கேள்விக்குள் வருகிறதுபணம் உலக வாழ்க்கைக்கு அவசியமானது.
அதற்கு பொருளாதார மதிப்பு இருக்கிறது.
அதனால் பணத்தாள் தானாகவே பகவானுக்குரிய ஆராதனைத் திரவியமாக மாறிவிடாது.
“புதிய பணத்தாள்” என்பதாலும் அது புஷ்பமாகிவிடாது.
“அதிக மதிப்புள்ள பணத்தாள்” என்பதாலும் அது ஆகம உபசாரமாகிவிடாது.
பகவானுக்குச் செல்வத்தைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்றால் அதற்குரிய முறையில் காணிக்கையாகச் சமர்ப்பிக்கலாம்; ஆலயத் திருப்பணிக்கு வழங்கலாம்; பகவத் கைங்கர்யத்திற்குப் பயன்படுத்தலாம்.
ஆனால் பணத்தின் மதிப்பைக் காட்டுவதற்காகப் பணத்தாள்களையே மாலையாக்கித் திருமேனியில் அணிவிப்பதை, அதற்குரிய ஆலய ஆகம அனுமதி இல்லாமல் சாஸ்திர விதியாகக் கூற முடியாது.
“ராமஜயம்” எழுதப்பட்ட தாள் என்றால்கூட தாள் தாள்தான்பகவந்நாமம் மிக உயர்ந்தது.
“ராம” நாமத்தின் மகிமையை யாராலும் அளக்க முடியாது.
ஆனால் ராமநாமம் எழுதப்பட்ட தாளை மரியாதையுடன் பாதுகாப்பது ஒன்று; அந்தத் தாள்களையே சுருட்டி மாலையாக்கி மூலத் திருமேனியில் நேரடியாகச் சாற்றுவது மற்றொன்று.
பகவந்நாமத்தின் மகிமையை முன்னிறுத்தி ஆகம விதியை நீக்கிவிட முடியாது.
சில சம்பிரதாய வழக்கங்களில் இத்தகைய எழுத்து மாலைகள் பயன்படுத்தப்பட்டாலும், அவை திருமேனியை நேரடியாகத் தொடாமல் தனியாகச் சாற்றப்படுவது போன்ற மரியாதை முறைகள் இருப்பதை நாம் காண்கிறோம்.
எனவே,
“இதில் ராமநாமம் இருக்கிறது; ஆகவே எப்படியும் பயன்படுத்தலாம்”
என்ற முடிவும் சரியல்ல.
புனிதமான நோக்கம் இருந்தாலும் செய்முறை முறையாக இருக்க வேண்டும்.
குழந்தையைத் திருவடியில் வைப்பதும் சிந்திக்க வேண்டியதேகுழந்தை பகவானுடைய அருள் பெற வேண்டும்.
நிச்சயமாகப் பெற வேண்டும்.
அதற்காக குழந்தையுடன் சேவிக்கலாம்.
தீர்த்தம், சடாரி, பிரசாதம் பெறலாம்.
குழந்தையின் நலனுக்காக அர்ச்சனை செய்யலாம்.
ஆனால் குழந்தையையே கர்ப்பகிரகத்திற்குள் எடுத்துச் சென்று அர்ச்சாவதாரத் திருமேனியில் அல்லது திருவடியில் வைப்பது ஒரு தனி ஆகமச் செயல் என்று கருதக்கூடாது.
அத்தகைய செயலைச் செய்யும் முன் அந்த ஆலயத்தின் ஆகமம் அதற்கு அதிகாரம் அளிக்கிறதா என்பதே கேள்வி.
அன்பு இருப்பதால் ஆகம எல்லை அழிந்துவிடாது.
“பகவான் எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்வார்” என்ற வாக்கியத்தை எச்சரிக்கையாகப் பயன்படுத்துங்கள்ஆம். பகவான் கருணாமூர்த்தி.
அதனால் நமக்கு விதிக்கப்பட்ட ஆராதனை முறைகளை நாம் அலட்சியம் செய்யலாம் என்று பொருள் இல்லை.
ஒரு அரசனைச் சந்திப்பதற்குக்கூட மரியாதை முறை இருக்கிறது.
நீதிமன்றத்திற்குச் செல்ல உடைமுறை இருக்கிறது.
ஒரு மருத்துவ அறைக்குள் நுழைவதற்கே சுத்தி முறை இருக்கிறது.
அப்படியிருக்க,
ஜகந்நாதனுடைய அர்ச்சாவதார சந்நிதியில் மட்டும் “என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம்; பகவான் பார்த்துக்கொள்வார்” என்று கூறுவது எப்படிப் பக்தியாகும்?
அது பக்தியின் உயர்வு அல்ல.
ஆராதனை ஒழுங்கின் தாழ்வு.
சாந்நித்யத்தைப் பாதுகாப்பதே ஆலய நிர்வாகத்தின் முதல் கடமைஆலயம் வெறும் பொதுக்கூடம் அல்ல.
கர்ப்பகிரகம் காட்சிப்பொருள் வைக்கப்படும் இடமல்ல.
அர்ச்சாவதாரத் திருமேனி நாம் கொண்டு செல்லும் உலகியல் பொருட்களை “தொட்டுக் கொடுக்கும்” பொருளும் அல்ல.
பிரதிஷ்டை, மந்திரம், நித்யாராதனை, நைமித்திக ஆராதனை, சுத்தி, உபசாரம், அர்ச்சகர் ஆசாரம் — இவை அனைத்தும் சேர்ந்துதான் ஆலய ஆராதனை மரபு பாதுகாக்கப்படுகிறது.
ஜயாக்ய ஸம்ஹிதை போன்ற பாஞ்சராத்ர நூல்கள் ஆராதனையை இவ்வளவு நுணுக்கமாக ஒழுங்குபடுத்துவதற்குக் காரணமும் இதுதான். ஜயாக்ய ஸம்ஹிதை கோயில் ஆராதனை, ஆசாரம், பூஜை, ஹோமம், தீக்ஷை, பிராயச்சித்தம் ஆகியவற்றை விரிவாக எடுத்துரைக்கும் மைய பாஞ்சராத்ர நூல்களில் ஒன்று.
எனவே சந்நிதியின் பவித்திரத்தைக் காப்பது பக்தனுக்கும் கடமை; அதைவிட ஆலய ஆராதகருக்கும் நிர்வாகத்திற்கும் பெரும் கடமை.
பக்தி என்ற பெயரில் சாஸ்திரத்தை மாற்றாதீர்கள்!இன்றைக்கு ஒரு பேனா.
நாளைக்கு ஒரு விண்ணப்பம்.
அடுத்த நாள் ஒரு சாவி.
பிறகு ஒரு பத்திரம்.
பின்னர் பணத்தாள் மாலை.
அதன்பின் இன்னொரு பொருள்.
இப்படியே ஒவ்வொரு தலைமுறையும் தங்களுக்கு விருப்பமான ஒன்றைச் சேர்த்துக்கொண்டே சென்றால், சில தலைமுறைகளுக்குப் பிறகு எது ஆகம ஆராதனை, எது மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட வழக்கம் என்ற வேறுபாடே மறைந்துவிடும்.
இதுதான் மிகப்பெரிய ஆபத்து.
**வழக்கம் சாஸ்திரத்தை உருவாக்காது.
சாஸ்திரம்தான் வழக்கத்திற்கு எல்லை வகுக்க வேண்டும்.**
அப்படியானால் என்ன செய்ய வேண்டும்?மிக எளிது.
தேர்வு என்றால் — மாணவனுக்காகப் பிரார்த்தியுங்கள்; அவன் படிக்கட்டும்.
திருமணம் என்றால் — பகவானிடம் பிரார்த்தியுங்கள்; அதே நேரத்தில் குடும்பம், குணம், பொருத்தம் முதலியவற்றையும் முறையாக விசாரியுங்கள்.
வீடு என்றால் — பகவானை வேண்டுங்கள்; ஆவணங்களைச் சட்டப்படி சரிபாருங்கள்.
வாகனம் என்றால் — உரிய முறையில் பூஜை செய்து பிரார்த்தியுங்கள்; போக்குவரத்து விதிகளைக் கடைப்பிடியுங்கள்.
வெளிநாட்டுப் பயணம் என்றால் — காரியம் தடையின்றி நிறைவேறப் பிரார்த்தியுங்கள்; ஆவணங்களை உரிய முறையில் நிறைவு செய்யுங்கள்.
பகவானிடம் காரியத்தைச் சமர்ப்பியுங்கள்; காரியத்தின் காகிதத்தை அவன் திருமேனியில் சமர்ப்பிக்க வேண்டியதில்லை.
இந்த ஒரு வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொண்டாலே போதும்.
திருவடி சரணடைவதற்கே — உலகியல் பொருட்களை அடுக்குவதற்கல்ல!பகவானுடைய திருவடி எதற்காக?
சரணாகதிக்காக.
“உன்னையே சரணடைந்தேன்” என்று தலைவணங்குவதற்காக.
நமது அகங்காரத்தை இறக்குவதற்காக.
நமது கர்மத்தை அவனிடம் சமர்ப்பிப்பதற்காக.
நமது வாழ்வை அவன் திருவுள்ளத்திற்கு உட்படுத்துவதற்காக.
அந்தத் திருவடியை,
பேனா வைக்கும் இடமாகவும்,
சாவி வைக்கும் இடமாகவும்,
ஜாதகம் வைக்கும் இடமாகவும்,
விண்ணப்பம் வைக்கும் இடமாகவும்,
பத்திரம் வைக்கும் இடமாகவும் மாற்றிவிட வேண்டாம்.
**பகவானிடம் நம்பிக்கை வையுங்கள்;
நம்பிக்கையின் பெயரால் புதிய ஆராதனை முறைகளை உருவாக்காதீர்கள்.**
**பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்;
சாஸ்திரத்தை மீறாதீர்கள்.**
**ஆசீர்வாதம் வேண்டுங்கள்;
ஆகம எல்லையை அழிக்காதீர்கள்.**
**பகவானுடைய திருவடியை வணங்குங்கள்;
அதை உலகியல் பொருட்களைத் தொட்டுக் கொடுக்கும் இடமாக மாற்றாதீர்கள்.**
பக்திக்கு உணர்ச்சி வேண்டும்.
ஆராதனைக்கு விதி வேண்டும்.
சந்நிதிக்கு சுத்தம் வேண்டும்.
அர்ச்சகருக்கு ஆசாரம் வேண்டும்.
இந்த நான்கையும் காப்பதே உண்மையான ஆலய மரியாதை.
சாஸ்திரம் காட்டிய வழியில் செலுத்தப்படும் பக்தியே சம்பிரதாயம்;
மனம் தோன்றியதைச் செய்து அதற்குப் “பக்தி” என்று பெயரிடுவது சம்பிரதாயம் அல்ல!