மறுபிறவி எடுத்துவிட்டார்; இனி தர்ப்பணம் எதற்கு?

பித்ரு கர்மத்தைப் பற்றி வாய்க்கு வந்ததைச் சொல்லாதீர்கள்!

இன்றைக்கு சமூக ஊடகங்களில் பித்ரு காரியங்களைப் பற்றி எந்தவிதமான ஷாஸ்திரப் பிரமாணமும் இல்லாமல் பலவிதமான கருத்துகள் பரப்பப்படுகின்றன.

“ஒருவர் இறந்துவிட்டால் ஒரு வருடம் மட்டுமே அவருடைய படத்தை வைத்திருக்க வேண்டும்.”

“ஒரு வருடம் முடிந்ததும் படத்தை அகற்றிவிட வேண்டும்.”

“இறந்தவரின் படத்திற்கு தீபம் ஏற்றக்கூடாது.”

“அவர் வேறு பிறவி எடுத்திருப்பார்; நாம் இங்கே அவரைக் கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தால் அவருடைய அடுத்த பிறவிக்கு இடையூறு ஏற்படும்.”

“தர்ப்பணம் செய்தால் மீண்டும் அவரை பூமியோடு கட்டிப்போடுகிறோம்.”

என்றெல்லாம் பேசுகிறார்கள்.

இதில் குறிப்பாக கடைசி இரண்டு கூற்றுகளுக்கு ஷாஸ்திரம் நேர்மாறான பதிலைத் தருகிறது.

முதலில் ஒரு அடிப்படை உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இன்று நாம் பயன்படுத்துகின்ற நவீன புகைப்பட முறை பழைய தர்மசூத்திர–கிருஹ்யசூத்திர காலத்தில் இல்லை.

எனவே,

“இறந்தவருடைய புகைப்படத்தை ஒரு வருடம் கழித்து கட்டாயமாக அகற்ற வேண்டும்; இல்லையென்றால் அவரது ஜீவனுக்கு அடுத்த பிறவியில் பாதிப்பு ஏற்படும்”

என்று கூறுகிறவர்கள், முதலில் அதற்குரிய மூல நூல், அதிகாரம், ஶ்லோகம், உரை ஆகியவற்றைக் காட்ட வேண்டும்.

“யாரோ சொன்னார்கள்.”

“ஒரு காணொளியில் கேட்டேன்.”

“ஒரு வாட்ஸ்அப் பதிவில் படித்தேன்.”

“எங்கள் ஊரில் அப்படித்தான்.”

இவை எதுவுமே ஷாஸ்திரப் பிரமாணங்கள் அல்ல.

மாசிகமும் ஆப்திகமும் — குடும்பப் பழக்கம் அல்ல

யாஜ்ஞவல்க்ய ஸ்ம்ருதி கூறுகிறது:

“ம்ருதேऽஹனி ப்ரகர்தவ்யம்
ப்ரதிமாஸம் து வத்ஸரம் ।
ப்ரதிஸம்வத்ஸரம் சைவம்
ஆத்யமேகாதஶேऽஹனி ॥”

— யாஜ்ஞவல்க்ய ஸ்ம்ருதி 1.256

இதன் பொருள்:

ஒருவர் இறந்த திதியை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு வருட காலம் மாதந்தோறும் உரிய ஶ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஆண்டுதோறும் அதனைத் தொடர வேண்டும்.

இங்கே மிக முக்கியமான சொல்:

“ப்ரதிஸம்வத்ஸரம்” — வருடந்தோறும்.

ஒரு வருடம் முடிந்தவுடன் பித்ருவுடனான தர்ம சம்பந்தம் முடிந்துவிடுகிறது என்று ஷாஸ்திரம் சொல்லவில்லை.

மாறாக,

முதல் வருடத்திற்குப் பிறகும் வருடந்தோறும் பித்ரு கர்மம் தொடர வேண்டும் என்று நிர்ணயிக்கிறது.

ஸ்ம்ருதி சந்திரிகை முதலான தர்மநிபந்தங்களிலும் பன்னிரண்டு மாசிகங்களும் அதன் தொடர்ச்சியான ஶ்ராத்த விதிகளும் விரிவாகப் பேசப்படுகின்றன.

ஆகவே மாசிகம், ஆப்திகம் ஆகியவை சமீபத்தில் உருவான குடும்ப வழக்கம் அல்ல.

அவை தர்மஶாஸ்திர மரபில் நிலைபெற்ற கர்மங்கள்.

“அவர் வேறு பிறவி எடுத்துவிட்டாரே; அப்போது தர்ப்பணம் எப்படி போய்ச் சேரும்?”

இதற்குத்தான் மத்ஸ்ய புராணம் மிகவும் தெளிவான பதிலைத் தருகிறது.

“நாமகோத்ரம் பித்ரூணாம் து
ப்ராபகம் ஹவ்யகவ்யயோः...”

பெயர்–கோத்திரம் முதலியவற்றுடன் செய்யப்படும் ஹவ்ய–கவ்ய அர்ப்பணங்கள் பித்ருக்களை அடைகின்றன என்று கூறுகிறது.

அதைத் தொடர்ந்து:

“நாம கோத்ர கால தேஶா
பவாந்தரகதானபி ।
ப்ராணினः ப்ரீணயந்த்யேதே
ததாஹாரத்வமாகதான் ॥”

— மத்ஸ்ய புராணம் 19.5–6

இதில் முக்கியமான சொல்:

“பவாந்தரகதான் அபி”

அதாவது:

வேறு பிறவியை அடைந்திருந்தாலும்.

அந்த ஜீவன் எந்த நிலையில் இருக்கிறதோ, அதற்கேற்ற போஷணமாக ஶ்ராத்த அர்ப்பணம் அமைகிறது என்று மத்ஸ்ய புராணம் கூறுகிறது.

தொடர்ந்து அது இன்னும் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகிறது.

பிதா தேவநிலையை அடைந்திருந்தால் அமிர்தரூபமாக;

மிருகப் பிறவியை அடைந்திருந்தால் அதற்கேற்ற ஆகாரமாக;

வேறு ஜீவயோனியில் இருந்தால் அந்த யோனிக்கேற்ற போஷணமாக;

மனிதப் பிறவியை அடைந்திருந்தால் அன்னம், பானம் முதலிய அனுபவத்திற்குரிய பொருளாக;

அது அமைகிறது என்று விளக்குகிறது.

இதற்குப் பிறகும் ஒருவர்,

“அவர் மறுபிறவி எடுத்துவிட்டார்; தர்ப்பணம் செய்யாதீர்கள்”

என்று சொன்னால் அது அறியாமை மட்டுமல்ல.

அது வெளிப்படையான ஷாஸ்திர விரோதப் பிரசாரம்.

கருட புராணமும் இதையே உறுதிப்படுத்துகிறது

கருட புராணத்தின் பிரேதகாண்டத்திலும் இதே சந்தேகம் எழுப்பப்படுகிறது:

ஒரே விதமாகச் செய்யப்படும் ஶ்ராத்தம் பல்வேறு பிறவிகளில் உள்ள ஜீவர்களை எப்படித் திருப்திப்படுத்துகிறது?

அதற்குப் பதிலாக,

தேவநிலை, மனிதநிலை, மிருகநிலை முதலியவற்றுக்கேற்ப அதன் பலன் சென்று சேரும் என்று விளக்குகிறது.

அதனால்,

“மறுபிறவி ஏற்பட்டுவிட்டதால் பித்ரு கர்மத்துக்கு அர்த்தமே இல்லை”

என்று சொல்லும் கருத்து தர்மஶாஸ்திரத்தின் கருத்து அல்ல.

தர்ப்பணம் ஒரு ஜீவனை “திரும்ப வீட்டுக்கு அழைக்கும்” செயல் அல்ல

இங்கேதான் பெரிய தவறான புரிதல் இருக்கிறது.

தர்ப்பணம் செய்யும் ஒருவர்,

“நீங்கள் எடுத்த அடுத்த பிறவியை விட்டுவிட்டு இங்கே வாருங்கள்”

என்று அழைப்பதில்லை.

அப்படி ஒரு கருத்தே பித்ரு கர்மத்தில் இல்லை.

பெயர், கோத்திரம், ஸங்கல்பம், மந்திரம் ஆகியவற்றோடு விதிப்படி செய்யப்படும் அர்ப்பணத்தின் பலன், அந்த ஜீவன் எந்த நிலையில் இருக்கிறதோ அந்த நிலைக்கு ஏற்றவாறு சென்று சேரும் என்பதே ஷாஸ்திர விளக்கம்.

எனவே,

“நீங்கள் அவரை மீண்டும் வீட்டிற்குள் இழுத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்”

என்று பேசுவது பித்ரு கர்மத்தை அடிப்படையிலேயே புரிந்துகொள்ளாத பேச்சு.

“படத்தை வைத்தால் ஆன்மா அதற்குள் சிக்கிக் கொள்ளுமா?”

இதற்கான நேரடியான பதில்:

அதற்கான ஷாஸ்திரப் பிரமாணத்தை முதலில் காட்டுங்கள்.

புகைப்படம் என்ற நவீன சாதனத்தைப் பற்றி பழைய தர்மசூத்திரம் நேரடியாக விதி சொல்ல இயலாது.

ஆகவே,

“புகைப்படத்தை வைத்தால் ஜீவன் அதற்குள் சிக்கிக் கொள்கிறது.”

“ஒரு வருடம் கடந்ததும் படத்தை அகற்றாவிட்டால் அடுத்த பிறவி பாதிக்கப்படும்.”

“படத்திற்கு முன்னால் தீபம் இருந்தால் அந்த ஆத்மா வீட்டிலேயே சுற்றிக்கொண்டிருக்கும்.”

என்றெல்லாம் மிகத் துல்லியமாகக் கூறுபவர்கள்,

அதை எந்த நூல் சொல்கிறது என்று முதலில் காட்ட வேண்டும்.

பிரமாணம் காட்ட முடியாவிட்டால்,

அது ஷாஸ்திரம் அல்ல.

அது ஒருவருடைய தனிப்பட்ட கற்பனை.

குடும்பம் தந்தை, தாய், முன்னோர் ஆகியோரின் படத்தை மரியாதையுடன் வைத்திருப்பதையே “ஷாஸ்திர விரோதம்” என்று கூறுவதற்கான உறுதியான மூலப்பிரமாணம் காட்டப்பட வேண்டும்.

அதேநேரம்,

முன்னோரின் நினைவுப் படத்தை மரியாதையுடன் வைத்திருப்பதும்,

அதை தேவதையின் அர்ச்சாமூர்த்தியாகக் கருதி தேவபூஜை செய்வதும்

இரண்டும் வேறு.

அந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

“இறந்தவருக்குத் தீபம் ஏற்றவே கூடாது” என்பதும் பொதுவிதி அல்ல

பித்ரு சம்பந்தமான எல்லா கர்மங்களிலும் தீபம் தடை என்று கூற முடியாது.

சில ஶ்ராத்த விதிகளில் நெய்யாலோ எள்ளெண்ணெயாலோ தீபம் அளிப்பது குறிப்பிடப்படுகிறது.

அதே சமயம் சில குறிப்பிட்ட ஏகோத்திஷ்ட முறைகளில் தூப–தீபம் விலக்கப்படும் விதிகளும் உள்ளன.

எனவே சரியான கேள்வி:

எந்த கர்மம்?
எந்த அவஸ்தை?
எந்த சம்பிரதாயப் பிரயோகம்?

என்பதுதான்.

“இறந்தவர் என்றாலே தீபம் கூடாது”

என்று ஒரு வரியில் தீர்ப்பு வழங்குவது ஷாஸ்திர அறிவல்ல.

இப்போது சிலரிடம் நேரடியாகச் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது

ஷாஸ்திரம் படிக்காதது குற்றமல்ல.

எல்லோருக்கும் எல்லா நூல்களும் தெரிந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஆனால்,

தெரியாத விஷயத்தைத் தெரிந்தது போலப் பேசுவதுதான் வெட்கக்கேடு.

அதிலும்,

தனக்கு ஒரு மூலவாக்கியம் கூட தெரியாமல்,

ஒரு ஶ்லோக எண்ணைக் கூட காட்ட முடியாமல்,

எந்த ஸ்ம்ருதி, எந்த புராணம், எந்த தர்மசூத்திரம் என்று அறியாமல்,

தன் வாய்க்கு வந்ததை,

“ஷாஸ்திரம் இப்படித்தான் சொல்கிறது”

என்று பொதுமக்களிடம் பரப்புகிறவர்கள் உண்மையாகவே வெட்கப்பட்டுத் தலைகுனிய வேண்டும்.

பித்ருக்களைப் பற்றிய தர்மகர்மங்களில் சந்தேகம் ஏற்படுத்திவிட்டு,

மக்கள் தங்கள் பெற்றோருக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமையை நிறுத்தும் அளவுக்கு தவறான கருத்தை பரப்பிவிட்டு,

பின்னர் அதையே “ஆன்மீக அறிவுரை” என்று அழைப்பது சாதாரண அறியாமை அல்ல.

அது பொறுப்பற்ற அறியாமை.

ஒருவர் ஷாஸ்திரத்தைப் படிக்கவில்லை என்றால் அமைதியாக இருக்கலாம்.

ஒருவர் பிரமாணத்தை அறியவில்லை என்றால் “எனக்குத் தெரியாது” என்று சொல்லலாம்.

அது பெரிய பண்பு.

ஆனால்,

அறியாமையை அதிகாரமாகவும்,
கற்பனையை ஷாஸ்திரமாகவும்,
பயமுறுத்தலை ஆன்மீகமாகவும்
விற்பனை செய்வது வெட்கப்பட வேண்டிய செயல்.

இவ்வாறானவர்களைப் பார்த்து நாம் கேட்க வேண்டிய ஒரே கேள்வி:

“பிரமாணம் எங்கே?”

அதற்குப் பதிலாக அவர்கள் இன்னொரு காணொளியைச் சொன்னால்,

மற்றொருவரின் பெயரைச் சொன்னால்,

“எங்கள் வீட்டில் அப்படித்தான்” என்றால்,

அவ்விடத்திலேயே விஷயம் முடிந்துவிடுகிறது.

ஏனெனில்,

ஒரு வாட்ஸ்அப் செய்தி ஷாஸ்திரம் ஆகாது.
ஒரு யூடியூப் காணொளி ஸ்ம்ருதி ஆகாது.
ஒருவரின் தனிப்பட்ட அபிப்பிராயம் தர்மசூத்திரம் ஆகாது.

இன்னும் கடுமையாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால்...

தன் தந்தைக்கும் தாய்க்கும் செய்ய வேண்டிய பித்ரு கடமையை ஒருவர் முறையாகச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்.

அவரிடம் சென்று,

“உங்கள் தந்தை வேறு பிறவி எடுத்துவிட்டார்; இதெல்லாம் செய்யாதீர்கள்.”

“படத்தை வைத்திருக்காதீர்கள்.”

“தீபம் ஏற்றாதீர்கள்.”

“அவரை இங்கே கூப்பிடாதீர்கள்.”

என்று எந்த ஆதாரமும் இல்லாமல் பயமுறுத்துகிறவர்கள் முதலில் தங்களைத் தாங்களே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்:

“நாம் சொல்வதற்கு ஒரு வரி ஷாஸ்திரப் பிரமாணமாவது உண்டா?”

அதற்குப் பதில் “இல்லை” என்றால்,

அவர்கள் மற்றவர்களுக்கு அறிவுரை சொல்லுவதற்கு முன்பு வெட்கப்பட்டு கூனிக்குறுக வேண்டும்.

ஏனெனில் அவர்கள் ஒரு சாதாரண குடும்ப வழக்கைப் பற்றி பேசவில்லை.

ஒரு மகன் தன் தந்தைக்கு செய்ய வேண்டிய தர்மக் கடமையில் தலையிடுகிறார்கள்.

ஒரு மனிதன் தன் முன்னோர்களுக்குச் செலுத்த வேண்டிய நன்றியை சந்தேகப்பட வைக்கிறார்கள்.

பல தலைமுறைகளாக வந்த தர்மானுஷ்டானத்தை எந்த ஆதாரமும் இல்லாமல் “தவறு” என்று குற்றம் சாட்டுகிறார்கள்.

இது சிறிய தவறு அல்ல.

பிரமாணமில்லாமல் ஷாஸ்திரத்தின் பெயரைப் பயன்படுத்துகிற ஒவ்வொருவரும் இதற்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டும்.

அறிவில்லாமல் பேசுவது ஒரு தவறு.

அறிவில்லாத பேச்சால் பிறருடைய தர்மத்தைத் தடுப்பது அதைவிடப் பெரிய தவறு.

படிக்காதவர் மௌனமாக இருக்கலாம்.

தெரியாதவர் கேட்டு அறியலாம்.

சந்தேகம் உள்ளவர் ஆசார்யர்களிடம் விசாரிக்கலாம்.

ஆனால்,

தெரியாததை ஷாஸ்திரம் என்று போதிப்பதற்கு யாருக்கும் உரிமை இல்லை.

அத்தகைய செயலுக்குப் பாராட்டு தேவையில்லை.

மென்மையான கண்டனமும் போதாது.

வெட்கமும், பொறுப்புணர்வும், திருத்தமும் தேவை.

உண்மையான ஆன்மீகம் பயமுறுத்தாது

இன்றைக்கு பல மூடநம்பிக்கைகள் ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தில் பரவுகின்றன.

முதலில் ஒரு பயத்தை உருவாக்குகிறார்கள்.

“இதைச் செய்தால் ஆத்மாவுக்கு பாதிப்பு.”

“அதைச் செய்தால் அடுத்த பிறவி கெடும்.”

“படத்தை வைத்தால் வீட்டில் சிக்கிவிடுவார்.”

பின்னர் அந்த பயத்தையே “ஆன்மீக ரகசியம்” என்று விற்பனை செய்கிறார்கள்.

இதுதான் மிகப் பெரிய பிரச்சினை.

உண்மையான ஷாஸ்திரம் பயத்தை உருவாக்கி மனிதனை அடிமையாக்காது; கடமையை விளக்கி, முறையை நிர்ணயித்து, காரணத்தைப் புரியவைக்கும்.

எனவே யாராவது பித்ரு காரியத்தைப் பற்றி பயமுறுத்தி ஒரு கருத்தைச் சொன்னால்,

முதலில் கேளுங்கள்:

“எந்த நூல்?”

அடுத்து:

“எந்த அதிகாரம்?”

பின்னர்:

“எந்த ஶ்லோகம்?”

அதற்குப் பிறகு:

“அதன் உரை என்ன?”

இந்த நான்கு கேள்விகளையும் தாங்க முடியாத ஒரு கூற்றை ஷாஸ்திரக் கூற்று என்று ஏற்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

ஒரு முக்கியமான வரம்பும் நினைவில் இருக்கட்டும்

சிலர் மேலும்,

“மனிதப் பிறவி எடுத்திருந்தால் இங்கே செய்யப்படும் தர்ப்பணம் அவரது கடன், நோய், எதிரி பிரச்சினையைத் தீர்க்கும் வடிவமாக மாறுகிறது”

என்று கூறுகிறார்கள்.

இந்தச் சொற்களையே நேரடியாக உறுதிப்படுத்தும் மூல ஶ்லோகம் கிடைக்காமல் அதை ஷாஸ்திர வாக்கியமாகச் சொல்லக்கூடாது.

மத்ஸ்ய புராணம் உறுதியாகக் கூறுவது:

மறுபிறவியின் தன்மைக்கேற்ப அர்ப்பணம் அதற்குரிய ஆகாரமாகவும் போஷணமாகவும் அமைகிறது.

அவ்வளவுதான் பிரமாணம் என்றால் அவ்வளவையே சொல்ல வேண்டும்.

ஷாஸ்திரத்தைப் பாதுகாக்கிறோம் என்று சொல்லிக்கொண்டு நாமே அதில் இல்லாததைச் சேர்க்கக்கூடாது.

உண்மையான பிரமாணமே போதுமான வலிமை உடையது.

இறுதியாக

இறந்தவர் வேறு பிறவி எடுத்திருக்கலாம்.

தேவநிலையை அடைந்திருக்கலாம்.

மனிதராகப் பிறந்திருக்கலாம்.

வேறு ஜீவயோனியை அடைந்திருக்கலாம்.

அது நமக்குத் தெரியாது.

அதனால்தான் ஷாஸ்திரம்,

“அவர் இப்போது எந்தப் பிறவியில் இருக்கிறார் என்பதை முதலில் கண்டுபிடி; அதன் பிறகு தர்ப்பணம் செய்”

என்று சொல்லவில்லை.

நமக்குக் கொடுத்த கடமை:

பெயர் — கோத்திரம் — திதி — விதி — ஶ்ரத்தா.

அதைச் செய் என்கிறது.

அவர் எந்த நிலையில் இருக்கிறாரோ, அந்த நிலைக்கு ஏற்றவாறு அதன் பலன் சென்று சேரும் என்று மத்ஸ்ய புராணம் விளக்குகிறது.

ஒரு வருடம் மாசிகம்.

அதன்பின் ஆப்திகம்.

வருடந்தோறும் பித்ரு ஸ்மரணம் மற்றும் ஶ்ராத்தம்.

உரிய காலங்களில் தர்ப்பணம்.

இதுதான் தர்மஶாஸ்திர மரபு.

“மறுபிறவி எடுத்துவிட்டார்; இனி அவருக்கு ஒன்றும் செய்யாதீர்கள்” என்பது ஷாஸ்திரம் அல்ல.

“படத்தை வைத்தால் ஆத்மா சிக்கிக்கொள்ளும்” என்று பிரமாணமின்றிச் சொல்வதும் ஷாஸ்திரம் அல்ல.

“தீபம் ஏற்றினால் அடுத்த பிறவிக்கு பாதிப்பு” என்று ஆதாரமின்றிப் பயமுறுத்துவதும் ஷாஸ்திரம் அல்ல.

ஷாஸ்திரத்தின் பெயரைச் சொல்லுகிறவர்—

முதலில் பிரமாணத்தைக் காட்டட்டும்.

பிரமாணம் இல்லாமல் மக்களைப் பயமுறுத்தியிருந்தால்—

முதலில் தன் தவறை உணரட்டும்.

தெரியாததைத் தெரிந்தது போலச் சொல்லியிருந்தால்—

வெட்கப்பட்டுத் தலைகுனியட்டும்.

மற்றவர்களின் பித்ரு தர்மத்தையே தடுத்திருந்தால்—

அதை உடனடியாகத் திருத்திக் கொள்ளட்டும்.

ஏனெனில்,

பித்ருக்களை மதிப்பது தர்மம்.
பிரமாணத்தை மதிப்பது ஷாஸ்திரம்.
தெரியாததை ஷாஸ்திரம் என்று பிதற்றாமல் இருப்பது குறைந்தபட்ச நேர்மை.