உங்கள் வயது பிரமாணமல்ல; உங்கள் பயமுறுத்தல் சாஸ்திரமல்ல! “எங்களுக்குச் செய்தார்கள்; நீங்களும் செய்தே ஆகவேண்டும்!” — தர்மத்தின் பெயரால் துக்கத்தில் இருப்பவர்களைத் துன்புறுத்தாதீர்கள்!

ஒரு குடும்பத்தில் பெரியவர்கள் இருப்பது அந்தக் குடும்பத்திற்குப் பெரும் பாக்கியம்.

அனுபவத்தில் முதிர்ந்தவர்கள் இளைய தலைமுறைக்கு நல்லதை எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும். துக்கத்தில் நிற்பவர்களுக்கு ஆறுதலாக இருக்க வேண்டும். குழப்பத்தில் இருப்பவர்களுக்குத் தெளிவு கொடுக்க வேண்டும். தர்மம் தெரியாத இடத்தில் தர்மத்தைச் சொல்ல வேண்டும். தவறு நடக்கும்போது திருத்த வேண்டும்.

அதுதான் பெரியவர்களின் பெருமை.

ஆனால் அதற்கு நேர்மாறாக,

“நான் உன் அப்பா!”

“நான் உன் அம்மா!”

“நான் இந்த வீட்டில் பெரியவன்!”

“எனக்கு எழுபது வயதாகிறது!”

“உன்னைவிட எனக்கு அனுபவம் அதிகம்!”

“எங்களுக்கெல்லாம் இப்படித்தான் செய்தார்கள்!”

“ஆகவே நான் சொல்வதை நீ கேட்டுத்தான் ஆகவேண்டும்!”

என்று கூறிவிட்டால், அவர் வாயிலிருந்து வருகின்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் சாஸ்திரமாகிவிடாது.

வயது மரியாதைக்குரியது; ஆனால் வயது பிரமாணமல்ல!

உறவு வணக்கத்திற்குரியது; ஆனால் உறவு சாஸ்திரமல்ல!

அனுபவம் மதிக்கத்தக்கது; ஆனால் அனுபவம் வேதமல்ல!

“எங்களுக்குச் செய்தார்கள்” என்பது தர்மசாஸ்திர வசனமல்ல!

இதுதான் முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய உண்மை.

பகவான் தீர்ப்பை ஏற்கெனவே சொல்லிவிட்டான் — “சாஸ்திரமே பிரமாணம்!”

இந்த விஷயத்தில் நமக்கு முடிவெடுக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே தீர்ப்பைச் சொல்லிவிட்டான்:

**“ய: சாஸ்த்ரவிதிமுத்ஸ்ருஜ்ய

வர்ததே காமகாரத: ।
ந ஸ ஸித்திமவாப்நோதி
ந ஸுகம் ந பராம் கதிம் ॥”**

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 16.23

சாஸ்திர விதியைத் தள்ளிவிட்டு தன் விருப்பப்படி நடப்பவன் சித்தியையும் அடைவதில்லை; சுகத்தையும் அடைவதில்லை; உயர்ந்த கதியையும் அடைவதில்லை என்று பகவான் தெளிவாக அறிவிக்கிறான்.

அடுத்த சுலோகம் இன்னும் ஆணித்தரமானது:

**“தஸ்மாச்சாஸ்த்ரம் ப்ரமாணம் தே

கார்யாகார்யவ்யவஸ்திதௌ ।
ஜ்ஞாத்வா சாஸ்த்ரவிதானோக்தம்
கர்ம கர்துமிஹார்ஹஸி ॥”**

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 16.24

எதைச் செய்ய வேண்டும்? எதைச் செய்யக்கூடாது? என்பதை நிர்ணயிப்பதில் சாஸ்திரமே பிரமாணம். சாஸ்திர விதியை அறிந்து அதன்படியே கர்மத்தைச் செய் என்பதே இதன் பொருள். ஸ்ரீ ராமானுஜ பாஷ்ய விளக்கத்திலும் சாஸ்திரமே ஏற்கத்தக்கது, ஏற்கத்தகாதது ஆகியவற்றை நிர்ணயிக்கும் அதிகாரம் என்றும், வேதத்துடன் தர்மசாஸ்திரங்கள், இதிஹாசங்கள், புராணங்கள் அதன் விளக்கப் பரப்பில் வருகின்றன என்றும் விளக்கப்படுகிறது.

அவ்வளவுதான்!

இதற்குப் பிறகு,

“என் பாட்டி சொன்னார்!”

“என் மாமியார் இப்படித்தான் செய்தார்!”

“எங்கள் குடும்பத்தில் நூறு வருடமாக இப்படித்தான் செய்கிறோம்!”

என்று சொன்னால் என்ன?

ஆயிரம் வருடமாகச் செய்திருந்தாலும்,

சாஸ்திரத்திற்கு விரோதமானது சாஸ்திரமாகிவிடாது!

“செய்யாவிட்டால் உன் குழந்தைக்கு ஆகாது!” — இது ஆசாரமா? அச்சுறுத்தலா?

ஒரு வீட்டில் மரணம் நிகழ்ந்திருக்கிறது.

தந்தையை இழந்த மகன் நிற்கிறான்.

தாயை இழந்த மகள் நிற்கிறாள்.

கணவனை இழந்த மனைவி நிற்கிறாள்.

மனைவியை இழந்த கணவன் நிற்கிறான்.

ஏற்கெனவே மனம் உடைந்திருக்கிறது.

அந்த நேரத்தில் சிலர் உள்ளே வருகிறார்கள்.

பிறகு ஆரம்பமாகிறது:

“இதைச் செய்தே ஆகவேண்டும்!”

“இல்லையென்றால் தலைமகனுக்கு ஆகாது!”

“இரண்டாவது பெண்ணுக்கு நல்லது நடக்காது!”

“மூன்றாவது குழந்தைக்குக் கஷ்டம் வரும்!”

“பிறக்கப்போகும் குழந்தைக்குக் குறை ஏற்படும்!”

“குடும்பத்திற்கே நல்லதில்லை!”

“வம்சத்திற்குத் தோஷம்!”

“இப்போது செய்யவில்லை என்றால் பின்னால் அனுபவிப்பீர்கள்!”

இதற்கெல்லாம் பிரமாணம் எங்கே?

கேட்டால் ஒரே பதில்:

“எங்களுக்குச் செய்தார்கள்!”

அதுதான் பிரமாணமா?

உங்களுக்குச் செய்தது தவறாக இருந்திருக்கக்கூடாதா?

செய்தவருக்குச் சாஸ்திரம் தெரியாமல் இருந்திருக்கக்கூடாதா?

அந்தக் காலத்தில் யாரோ சொல்லியதை விசாரிக்காமல் செய்திருக்கக்கூடாதா?

இன்று சரியான சாஸ்திரப் பிரமாணம் கிடைக்கும்போது திருத்திக்கொள்வதுதானே அறிவு?

அதை விட்டுவிட்டு,

“எங்களுக்குத் தவறாக நடந்திருந்தாலும் பரவாயில்லை; அதே தவறு உங்களுக்கும் நடந்தே ஆகவேண்டும்!”

என்பது என்ன நியாயம்?

உங்களுக்குச் செய்த தவற்றை அடுத்த தலைமுறைக்குப் பரம்பரைச் சொத்தாகக் கொடுக்காதீர்கள்!

உங்களை ஒருவர் பயமுறுத்தியிருக்கலாம்.

அதனால் உங்கள் மகனை நீங்கள் பயமுறுத்த வேண்டுமா?

உங்களிடம் ஒரு சாஸ்திரவிரோதமான வழக்கம் திணிக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

அதை உங்கள் மருமகளிடமும் திணிக்க வேண்டுமா?

உங்கள் காலத்தில் நீங்கள் அனுபவித்த மனவேதனையை உங்கள் பேரப்பிள்ளைகளுக்கும் கொடுக்க வேண்டுமா?

இல்லை!

உண்மையான பெரியவர் என்ன சொல்ல வேண்டும் தெரியுமா?

“எங்கள் காலத்தில் இப்படிச் செய்தோம். ஆனால் இப்போது அதற்குச் சாஸ்திரப் பிரமாணம் இல்லை என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஆகவே நாங்கள் செய்த தவற்றை நீங்கள் செய்ய வேண்டாம்.”

இதுதான் பெருந்தன்மை!

இதுதான் அறிவு!

இதுதான் அடுத்த தலைமுறையைக் காப்பாற்றுவது!

“நான் உன் அப்பா; நான் சொல்வதைக் கேள்!” — பிரகலாதன் என்ன செய்தான்?

தந்தை வணங்கத்தக்கவர்.

அதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை.

ஆனால் தந்தை சொல்வதெல்லாம் தர்மம் என்றால் பிரகலாத சரித்திரத்தை எங்கே வைப்பது?

ஹிரண்யகசிபு யார்?

பிரகலாதனுடைய தந்தை!

ஆனால் தந்தை பகவத் விரோதமான கருத்தை மகன்மீது திணித்தபோது,

“அவர் என் அப்பா; அவர் மனம் நோகக்கூடாது; ஆகவே நாராயணனை விட்டுவிடுகிறேன்”

என்று பிரகலாதன் சொன்னானா?

இல்லை!

தந்தையை வெறுத்ததால் அல்ல.

தந்தை என்ற உறவை மறுத்ததால் அல்ல.

தந்தையைவிட உயர்ந்தது பகவத் தத்துவம்; மனிதக் கட்டளையைவிட உயர்ந்தது தர்மம் என்பதில் அவன் அசையாமல் நின்றான்.

தந்தையை மதிப்பது வேறு; தந்தையின் அதர்மத்தை ஏற்றுக்கொள்வது வேறு!

இரண்டையும் கலக்காதீர்கள்.

துருவன் — குடும்பத்தில் பெரியவர்கள் எல்லா நேரமும் சரியாக இருப்பார்கள் என்று சாஸ்திரம் சொல்லவில்லை!

துருவன் சிறுவன்.

தந்தையான உத்தானபாதனுடைய மடியில் அமர விரும்பினான்.

ஆனால் சுருசியின் கொடிய வார்த்தைகளால் அவமானப்படுத்தப்பட்டான். அந்த வேதனையில் துருவன் சிதைந்துபோகவில்லை.

தாய் சுநீதியின் வழிகாட்டுதலோடு பகவானை நாடினான்.

அந்தச் சிறுவன் இறுதியில் துருவபதம் என்ற உயர்ந்த நிலையைப் பெற்றான்.

இந்தச் சரித்திரங்கள் நமக்கு என்ன கற்றுத்தருகின்றன?

உறவின் பதவி உண்மைக்கு மாற்றாகாது!

தாய் தெய்வம் — ஆனால் தாயின் ஒவ்வொரு முடிவும் தர்மம் என்று அர்த்தமல்ல!

“மாத்ருதேவோ பவ”

என்று உபநிஷத் தாயை உயர்த்துகிறது.

தாய் வணங்கத்தக்கவள்.

அதனால் ஒரு தாய் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவும் சாஸ்திரமாகிவிடுமா?

ஸ்ரீராமாயணத்தைப் பாருங்கள்.

கௌசல்யையும் தாய்தான்.

கைகேயியும் தாய்தான்.

ஆனால் இருவருடைய நிலைப்பாடுகளையும் ராமாயணம் ஒரே தர்மநிலையில் வைத்துக் காட்டுகிறதா?

இல்லை.

மந்தரையின் தூண்டுதலுக்கு இடமளித்து, கைகேயி பெற்ற வரங்களின் விளைவாக ஸ்ரீராமனுடைய வனவாசம் நிகழ்கிறது.

எனவே,

“அவர் தாய்; ஆகவே அவர் சொன்னது சரி”

என்பது தர்ம நிர்ணயம் அல்ல.

அதேபோல்,

“அவர் தந்தை; ஆகவே அவர் சொன்னது சரி.”

“அவர் பாட்டி; ஆகவே அவர் சொன்னது சரி.”

“அவர் குடும்பத்தில் பெரியவர்; ஆகவே அவர் சொல்வதே சட்டம்.”

என்ற வாதங்களும் தர்ம நிர்ணயமல்ல.

மனிதரை மதியுங்கள்; அவர் சொல்லும் கருத்தைச் சோதியுங்கள்!

இதுதான் மிக முக்கியமான வேறுபாடு.

மனிதருக்குக் கொடுக்க வேண்டிய மரியாதை வேறு.

அவர் கூறும் கருத்துக்குக் கொடுக்க வேண்டிய பிரமாண மதிப்பு வேறு.

தந்தையை வணங்குங்கள்.

ஆனால் அவர் கூறும் கர்மவிதிக்குப் பிரமாணம் கேளுங்கள்.

தாயை மதியுங்கள்.

ஆனால் அவர் கூறும் சடங்கு சாஸ்திரத்தில் இருக்கிறதா என்று பாருங்கள்.

பெரியவரை அவமதிக்காதீர்கள்.

ஆனால் அவர் சொல்வதைச் சாஸ்திரமாகவும் மாற்றாதீர்கள்.

சந்தேகம் வந்தால் அந்த விஷயத்தை நன்கு கற்றறிந்த, அனுஷ்டானத்தில் நிலைத்த, விருப்பு–வெறுப்புகளுக்காக சாஸ்திரத்தை வளைக்காத தகுதியான வைதிகர், சாஸ்திர அறிஞர் அல்லது ஆசார்ய சம்பிரதாயத்தில் நிலைத்த பெரியவர் ஆகியோரிடம் கேளுங்கள்.

கேள்வி மிகவும் எளிது:

“இதற்கு என்ன பிரமாணம்?”

“எந்த ஸ்மிருதி?”

“எந்த தர்மசாஸ்திரம்?”

“எந்த க்ருஹ்யஸூத்திரம்?”

“எந்தப் பிரயோக கிரந்தம்?”

“நமது சம்பிரதாயத்தில் இதன் நிர்ணயம் என்ன?”

பிரமாணம் இருந்தால் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

இல்லையென்றால்,

“எங்கள் வீட்டில் செய்வோம்” என்பதை “சாஸ்திரம் சொல்கிறது” என்று மாற்றாதீர்கள்!

“அவர் மனம் நோகிவிடும்!” — அதற்காக அதர்மம் செய்யலாமா?

இங்கேதான் பல குடும்பங்கள் தவறுகின்றன.

“அப்பா மனம் நோகிவிடுவார்.”

“அம்மா கோபித்துக்கொள்வார்.”

“பாட்டி பேசமாட்டார்.”

“மாமியார் வருத்தப்படுவார்.”

“உறவினர்கள் என்ன சொல்வார்கள்?”

என்று சொல்லி,

சாஸ்திரத்திற்கு விரோதமானது என்று தெரிந்த பின்னரும் அதைச் செய்கிறார்கள்.

ஒருவருடைய மனத்தை வேண்டுமென்றே புண்படுத்துவது தவறு.

மூத்தவர்களை அவமதிப்பதும் தவறு.

அகங்காரமாகப் பேசுவதும் தவறு.

ஆனால்—

ஒருவருடைய மனம் நோகக்கூடாது என்பதற்காக அதர்மத்தைச் செய்வதும் தவறுதான்!

மரியாதையோடு மறுக்கலாம்.

பிரமாணத்தை எடுத்துச் சொல்லலாம்.

அறிஞர்களிடம் கேட்டுத் தீர்மானிக்கலாம்.

ஆனால்,

மனிதனுடைய மனதைப் பாதுகாக்கிறேன் என்று சொல்லி தர்மத்தைப் பலியிடாதீர்கள்!

கருடபுராணம் என்ன சொல்கிறது தெரியுமா?

இங்கே விஷயம் இன்னும் தீவிரமாகிறது.

கருடபுராணத்தின் யமமார்க்க வர்ணனையில் எந்த வகையான மனிதர்கள் அந்தக் கொடிய வழியை அடைகிறார்கள் என்று பட்டியலிடும்போது,

பிறருடைய குற்றத்தை மட்டும் எடுத்துக்காட்டி அவருடைய நற்குணத்தை இழிவுபடுத்துபவர்கள்;

நற்குணமுடையவர்களிடம் பொறாமை கொள்பவர்கள்;

புராணங்கள், வேதம், மீமாம்ஸை, நியாயம், வேதாந்தம் ஆகியவற்றை இகழ்பவர்கள்;

துன்பத்தில் இருப்பவர்களைக் கண்டு மகிழ்பவர்கள்;

மகிழ்ச்சியாக இருப்பவர்களைத் துன்பப்படுத்த முயற்சிப்பவர்கள்;

கொடிய வார்த்தைகளைப் பேசுபவர்கள்;

நல்ல அறிவுரையையோ சாஸ்திர வார்த்தையையோ கேட்க மறுப்பவர்கள்;

தாங்களே அறிவாளிகள் என்று நினைத்துக்கொண்டு பிடிவாதமாக இருப்பவர்கள்

— இவர்களை யமமார்க்கத்தில் செல்பவர்களாக நேரடியாகப் பட்டியலிடுகிறது.

கவனியுங்கள்!

“கொடிய வார்த்தை பேசுபவர்கள்”

என்பதும் அதில் இருக்கிறது.

“துன்பத்தில் இருப்பவர்களைக் கண்டு மகிழ்பவர்கள்”

என்பதும் இருக்கிறது.

“மகிழ்ச்சியாக இருப்பவர்களைத் துன்பப்படுத்த முயற்சிப்பவர்கள்”

என்பதும் இருக்கிறது.

“சாஸ்திர வார்த்தையைக் கேட்க மறுப்பவர்கள்”

என்பதும் இருக்கிறது.

அப்படியானால் துக்கத்தில் அழுகின்ற ஒரு தாயிடம்,

“இதைச் செய்யவில்லை என்றால் உன் மகனுக்கு ஆகாது!”

என்று சொல்வது என்ன?

தந்தையை இழந்து நிற்கும் மகனிடம்,

“நாங்கள் சொன்னதைச் செய்யவில்லை என்றால் உன் குடும்பம் நல்லா இருக்காது!”

என்று சொல்வது என்ன?

அது ஆறுதலா?

அல்ல!

அது மனத்தைக் காயப்படுத்தும் கொடிய வார்த்தை!

வைதரணீ — கருடபுராணம் பெயரிட்டுச் சொல்லும் யமதண்டனை

கருடபுராணம் வெறுமனே “இவர்கள் பாவிகள்” என்று நிறுத்தவில்லை.

இப்படிப்பட்ட பாவிகள் யமனுடைய தெற்கு வழியில் நடத்திச் செல்லப்படுவதாகவும், வைதரணீ என்னும் கொடிய நரகநிலையை அடைவதாகவும் கூறுகிறது.

யமதூதர்களால் தாக்கப்பட்டபடி அவர்கள் வைதரணீயை நோக்கிச் செல்கிறார்கள் என்று உரை கூறுகிறது. பின்னர் அவர்களை யமதூதர்கள் வைதரணீயில் வீசுகிறார்கள் என்றும் குறிப்பிடுகிறது.

அதோடு,

குற்றமற்றவர்களைத் தண்டிப்பவர்கள்,

ஆதரவற்றவர்களிடம் இரக்கம் காட்டாதவர்கள்,

நல்லவர்களை வெறுப்பவர்கள்,

உயிர்களிடம் கொடுமையாக இருப்பவர்கள்,

பிறரை வஞ்சிப்பவர்கள்

நரகத்தை அடைகிறார்கள் என்றும் கருடபுராணம் நேரடியாகக் குறிப்பிடுகிறது.

எனவே துக்கத்தில் இருப்பவனுடைய பலவீனத்தைப் பயன்படுத்தி அவனை மனரீதியாக அச்சுறுத்திவிட்டு,

“நான் பெரியவன்; நல்லதற்குத்தான் சொன்னேன்!”

என்று சொல்லிவிட்டால் பாவம் புண்ணியமாகிவிடாது!

பொய், பொய்ச்சாட்சி — கருடபுராணம் பலனையும் சொல்லுகிறது

கருடபுராணத்தின் அடுத்த பிறவியில் பாவங்களின் அடையாளங்களை விவரிக்கும் பகுதியில் இன்னும் கடுமையான எச்சரிக்கைகள் வருகின்றன.

சாஸ்திரங்களை இகழ்பவன் மஞ்சள் காமாலை நோயுடையவனாகிறான்;

பொய்ச்சாட்சி கூறியவன் ஊமையாகிறான்;

பொய் பேசுபவன் திக்குவாயுடையவனாகிறான்;

அத்தகைய பொய்களைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பவன் செவிடனாகிறான்

என்று அந்தப் பகுதி குறிப்பிடுகிறது.

அதனால் வார்த்தையை விளையாட்டாக நினைக்காதீர்கள்!

குறிப்பாக,

சாஸ்திரத்தில் இல்லாததைச் சாஸ்திரம் சொன்னதாகச் சொல்லாதீர்கள்!

உங்கள் குடும்பப் பழக்கத்திற்கு பகவானுடைய முத்திரையை நீங்களே குத்தாதீர்கள்!

“நான் அன்றைக்கே சொன்னேன்! அதனால்தான் இப்போது நடந்தது!” — இதைவிடக் கொடிய மனப்பான்மை வேண்டுமா?

இதுதான் இன்னொரு மிகப் பெரிய கொடுமை.

ஒருவர் நீங்கள் சொன்ன ஆதாரமற்ற வழக்கத்தைச் செய்யவில்லை.

பத்து நாட்கள் கழித்து வண்டியில் இருந்து விழுந்துவிட்டார்.

உடனே:

“பார்த்தாயா! நான் அன்றைக்கே சொன்னேன்!”

ஒரு குழந்தைக்குக் காய்ச்சல் வந்துவிட்டது.

“அந்தச் சடங்கைச் செய்யவில்லை அல்லவா? அதனால்தான்!”

ஒரு பெண்ணுக்குக் காயம் ஏற்பட்டுவிட்டது.

“நான் சொன்னதைச் செய்திருந்தால் இது நடந்திருக்காது!”

ஒருவருடைய தொழிலில் பிரச்சனை வந்துவிட்டது.

“அன்றைக்கே சொன்னேன்! கேட்டாயா?”

இப்படிப் பேச உங்களுக்கு என்ன அதிகாரம் இருக்கிறது?

அந்த விபத்தின் கர்ம காரணம் தெரியுமா?

அந்த நோயின் கர்ம காரணம் தெரியுமா?

அந்த மனிதனுடைய பூர்வகர்மக் கணக்கு தெரியுமா?

அந்தச் சம்பவம் எதனால் நிகழ்ந்தது என்பதை பகவான் வந்து உங்களிடம் சொன்னானா?

இல்லை!

பிறகு,

“நான் சொன்னதை நீ செய்யாததால்தான் பகவான் உன்னைத் தண்டித்தான்!”

என்று தீர்ப்பு எழுத நீங்கள் யார்?

பகவானுடைய கர்மபல நீதிமன்றத்தில் உங்களை நீதிபதியாக யார் நியமித்தார்கள்?

ஒருவருக்கு ஏற்கெனவே ஏற்பட்ட துன்பத்தை எடுத்துக்கொண்டு, உங்கள் பழைய மிரட்டலை உண்மையாக்கிக் காட்டுவதற்கான சான்றாகப் பயன்படுத்துவது தர்மோபதேசம் அல்ல; இன்னொருவருடைய துன்பத்தின் மீது உங்கள் பிடிவாதத்தை நிறுவும் கொடுமை!

சம்பவம் பிரமாணமல்ல!

இதைக் கல்லில் எழுதிக்கொள்ளுங்கள்:

ஒரு விபத்து — உங்கள் மூடநம்பிக்கைக்கான பிரமாணமல்ல!

ஒரு நோய் — உங்கள் மிரட்டல் உண்மை என்பதற்கான சான்றல்ல!

ஒரு குடும்பப் பிரச்சனை — நீங்கள் சொன்ன சடங்கு சாஸ்திரம் என்பதற்கான ஆதாரமல்ல!

தற்செயலாக நடந்த சம்பவம் — வேதவாக்கல்ல!

உங்கள் அனுபவம் — தர்மசாஸ்திரமல்ல!

பெரியவர்களே! உங்கள் பெருமையைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளுங்கள்

குடும்பப் பெரியவர்களை எதிரிகளாகப் பார்க்கச் சொல்லவில்லை.

அதற்கு நேர்மாறாகச் சொல்கிறோம்.

உங்களுக்கு வயது கொடுத்த அனுபவத்தை அடுத்த தலைமுறையைக் காப்பாற்றப் பயன்படுத்துங்கள்.

அவர்களை அச்சுறுத்தப் பயன்படுத்தாதீர்கள்.

நீங்கள் அனுபவித்த நல்ல ஆசாரத்தை அவர்களுக்குக் கொடுங்கள்.

நீங்கள் அனுபவித்த தவறான பழக்கத்தை அவர்களிடம் திணிக்காதீர்கள்.

துக்கத்தில் இருப்பவனுடைய தலையில் மேலும் ஒரு பாரத்தை வைக்காதீர்கள்.

அவனுடைய குழந்தையின் பெயரைச் சொல்லி அவனை மிரட்டாதீர்கள்.

“செய்யவில்லை என்றால் பிள்ளைக்கு ஆகாது” என்று ஒரு தாயின் இருதயத்தை நடுங்க வைக்காதீர்கள்.

அவள் ஏற்கெனவே துக்கத்தில் இருக்கிறாள்!

அவளுக்குத் தேவை ஆறுதல்.

அச்சுறுத்தல் அல்ல!

இறுதியாக — தீர்ப்பு மனிதனுடையது அல்ல; சாஸ்திரத்துடையது!

தந்தையை மதியுங்கள்.

தாயை வணங்குங்கள்.

மூத்தவர்களைப் போற்றுங்கள்.

குடும்ப உறவுகளைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளுங்கள்.

அவர்களின் மனதை வேண்டுமென்றே புண்படுத்தாதீர்கள்.

ஆனால்—

தந்தையின் பெயரில் அதர்மத்தை ஏற்காதீர்கள்!

தாயின் பெயரில் சாஸ்திரவிரோதத்தை ஏற்காதீர்கள்!

பெரியவர்களின் வயதுக்காகப் பிரமாணமற்ற வழக்கத்தை ஏற்காதீர்கள்!

“மனம் நோகிவிடும்” என்பதற்காகத் தெரிந்தே அதர்மத்தைச் செய்யாதீர்கள்!

சந்தேகம் இருந்தால் சாஸ்திரம் கற்றவரிடம் கேளுங்கள்.

அனுஷ்டானத்தில் நிலைத்தவரிடம் கேளுங்கள்.

ஆசார்ய சம்பிரதாயத்தில் நிற்பவரிடம் கேளுங்கள்.

பிரமாணத்தைப் பாருங்கள்.

அதன் பின்னர் செய்யுங்கள்.

ஏனெனில் பகவான் நமக்குக் கொடுத்த அளவுகோல் இதுதான்:

“தஸ்மாச்சாஸ்த்ரம் ப்ரமாணம் தே”

சாஸ்திரமே பிரமாணம்!

“எங்களுக்கு இப்படித்தான் செய்தார்கள்” என்பது பிரமாணமல்ல!

“நான் பெரியவன்” என்பது பிரமாணமல்ல!

“என் மனம் நோகும்” என்பது பிரமாணமல்ல!

“செய்யவில்லை என்றால் உன் பிள்ளைக்கு ஆகாது” என்பது பிரமாணமல்ல!

பயம் பிரமாணமல்ல!

பிடிவாதம் பிரமாணமல்ல!

வயது பிரமாணமல்ல!

சாஸ்திரமே பிரமாணம்!

அதனால்—

உறவை மதியுங்கள்; அதர்மத்திற்கு அடிபணியாதீர்கள்!

பெரியவர்களை வணங்குங்கள்; அவர்களின் தவறை சாஸ்திரமாக்காதீர்கள்!

துக்கத்தில் இருப்பவரைத் தேற்றுங்கள்; அவருடைய பிள்ளைகளின் பெயரைச் சொல்லி மிரட்டாதீர்கள்!

தவறு உங்கள் தலைமுறையில் நடந்திருந்தால் — அது உங்கள் தலைமுறையோடு முடியட்டும்!

அதை அடுத்த தலைமுறைக்குச் “சம்பிரதாயம்” என்ற பெயரில் கடத்தாதீர்கள்!

ஏனெனில்—

குற்றம் யார் சொன்னாலும் குற்றமே! அதர்மம் யார் கட்டளையிட்டாலும் அதர்மமே! சாஸ்திரவிரோதமான செயல் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நடந்தாலும் — அது சாஸ்திரமாகிவிடாது!

தர்மத்தின் பெயரை வைத்துக்கொண்டு அதர்மம் செய்தால், அதர்மம் ஒருபோதும் தர்மமாகாது!