இன்று சமூக ஊடகங்களிலும் ஆன்மிகச் சொற்பொழிவுகளிலும் ஒரு செய்தி அடிக்கடி சொல்லப்படுகிறது:
“தர்மபுத்திரரின் ராஜசூய யாகத்தில் அனைவரும் உணவருந்திய பிறகு, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரே அவர்கள் உண்ட எச்சில் இலைகளை எடுத்துச் சுத்தம் செய்தார்!”
கேட்பதற்கு உருக்கமாக இருக்கலாம். பகவானுடைய சௌலப்யத்தையும் எளிமையையும் எடுத்துக்காட்டுவதாகத் தோன்றலாம்.
ஆனால் உணர்ச்சியை ஒதுக்கிவிட்டு ஒரே ஒரு கேள்வியைக் கேட்போம்:
வியாச மகாபாரதத்தில் அப்படி இருக்கிறதா?
மூலநூலில் ராஜசூய நிகழ்வைப் பார்த்தால் கிடைக்கும் பதில்:
இல்லை!
வியாச மகாபாரதத்தின் ராஜசூய வர்ணனையில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் பிராமணர்களின் பாதங்களைக் கழுவும் கைங்கரியத்தைத் தாமாகவே ஏற்றுக்கொண்டார் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.
ஆனால்,
“உணவருந்தியவர்களின் எச்சில் இலைகளை ஸ்ரீகிருஷ்ணர் எடுத்தார்” என்று அங்கே கூறப்படவில்லை.
முதலில் இடத்தையே சரியாகச் சொல்லுங்கள்!இந்தக் கதையைச் சொல்லும்போது சிலர்,
“ஹஸ்தினாபுரத்தில் ராஜசூய யாகம் நடந்தபோது...”
என்றும் கூறுகிறார்கள்.
அதுவே முதலில் தவறு.
தர்மபுத்திரர் நடத்திய ராஜசூய யாகம் நடைபெற்றது இந்திரப்பிரஸ்தத்தில்.
எனவே,
“ஹஸ்தினாபுரத்தில் ராஜசூயம் முடிந்ததும் கண்ணன் எச்சில் இலை எடுத்தார்”
என்று ஒருவர் சொன்னால் இரண்டு கேள்விகளைக் கேளுங்கள்:
ராஜசூயம் நடந்த இடம் எது?
கண்ணன் எச்சில் இலை எடுத்தார் என்று கூறும் மூலச் சுலோகம் எது?
இரண்டிற்கும் பிரமாணத்துடன் பதில் வரவேண்டும்.
ராஜசூயத்தில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு கைங்கரியம்ராஜசூய யாகத்தின்போது பல்வேறு நபர்களுக்குப் பல்வேறு பொறுப்புகள் வழங்கப்பட்டதாக மகாபாரதமும் பாகவதமும் பதிவு செய்கின்றன.
அதிலும் ஸ்ரீமத் பாகவதம் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறது:
பீமோ மஹாநஸாத்யக்ஷோ
தனாத்யக்ஷஃ ஸுயோதநஃ ।
ஸஹதேவஸ்து பூஜாயாம்
நகுலோ த்ரவ்யஸாதநே ॥குருஶுஶ்ரூஷணே ஜிஷ்ணுஃ
க்ருஷ்ணஃ பாதாவநேஜநே ।
பரிவேஷணே த்ருபதஜா
கர்ணோ தாநே மஹாமநாஃ ॥
— ஸ்ரீமத் பாகவதம், பத்தாம் ஸ்கந்தம், எழுபத்தைந்தாம் அத்தியாயம், நான்காம்–ஐந்தாம் சுலோகங்கள்
இதன் பொருள்:
பீமசேனன் சமையற்கூடத்தின் மேற்பார்வையை ஏற்றான்.
துரியோதனன் செல்வங்களைக் கவனிக்கும் பொறுப்பை ஏற்றான்.
சகதேவன் பூஜை தொடர்பான பணிகளை மேற்கொண்டான்.
நகுலன் தேவையான பொருட்களைத் திரட்டும் பணியை மேற்கொண்டான்.
அர்ஜுனன் பெரியோர்களுக்குச் சேவை செய்தான்.
ஸ்ரீகிருஷ்ணர் பாதங்களைக் கழுவும் கைங்கரியத்தை மேற்கொண்டார்.
திரௌபதி உணவு பரிமாறினாள்.
கர்ணன் தானம் வழங்கும் பணியை மேற்கொண்டான்.
இதில் நமக்கு மிகவும் முக்கியமான மூலவாக்கியம்:
“க்ருஷ்ணஃ பாதாவநேஜநே”
இதன் பொருள்:
“கிருஷ்ணர் பாதங்களைக் கழுவும் கைங்கரியத்தில் ஈடுபட்டார்.”
இதுதான் மூலநூல்.
“பாதாவநேஜநே” என்றால் “எச்சில் இலை எடுத்தார்” என்றா பொருள்?இல்லை.
பாதாவநேஜநம் என்பது பாதங்களைக் கழுவுதல் அல்லது பாதங்களைத் தூய்மைப்படுத்துதல் என்ற பொருளுடைய சொல்.
அதை,
“சாப்பிட்ட எச்சில் இலைகளை எடுத்தார்”
என்று மாற்றிப் பொருள் கூறுவதற்கு இந்தச் சுலோகத்தில் இடமே இல்லை.
மேலும் அதே சுலோகத்தில்,
“பரிவேஷணே த்ருபதஜா”
என்று வருகிறது.
அதாவது,
“துருபதனின் மகளான திரௌபதி உணவு பரிமாறும் கைங்கரியத்தை மேற்கொண்டாள்.”
உணவு தொடர்பான கைங்கரியத்தைக் குறிப்பிட வேண்டிய இடத்தில் பாகவதம் அதையும் தெளிவாகவே குறிப்பிடுகிறது.
அப்படியிருக்க,
கிருஷ்ணரைப் பற்றிய இடத்தில் மட்டும்,
“பாதங்களைக் கழுவினார்”
என்பதை மாற்றி,
“எச்சில் இலை எடுத்தார்”
என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்?
வியாச மகாபாரதமும் என்ன கூறுகிறது?வியாச மகாபாரதத்தின் சபாபர்வத்தில் ராஜசூய யாகத்திற்கான பொறுப்புகள் விவரிக்கப்படுகின்றன.
விதுரர் செலவுகளைக் கவனித்தார்.
துரியோதனன் அரசர்கள் கொண்டுவந்த காணிக்கைகளைப் பெற்றுக்கொள்ளும் பொறுப்பை ஏற்றான்.
மற்றவர்களுக்கும் பல்வேறு பணிகள் ஒதுக்கப்பட்டன.
அங்கே ஸ்ரீகிருஷ்ணரைப் பற்றிக் கூறும்போது, அவர் தமது விருப்பத்தினாலேயே பிராமணர்களின் பாதங்களைக் கழுவும் கைங்கரியத்தை ஏற்றுக்கொண்டார் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.
இதுவே மகாபாரதத்தின் பதிவு.
எச்சில் இலை எங்கே வந்தது?
அதுதான் கேள்வி!
“கண்ணன் எச்சில் இலை எடுத்தார்” — பிரமாணத்தைக் காட்டுங்கள்!இந்தக் கதையைப் பரப்புபவர்களிடம் ஐந்து கேள்விகளைக் கேட்க வேண்டும்:
ஒன்று — மகாபாரதத்தின் எந்தப் பர்வம்?
இரண்டு — எந்த அத்தியாயம்?
மூன்று — எந்தச் சுலோகம்?
நான்கு — அந்தச் சுலோகத்தின் மூல சம்ஸ்கிருதப் பாடம் என்ன?
ஐந்து — அதில் “எச்சில் இலை எடுத்தார்” என்று பொருள்படும் சொல் எது?
இந்த ஐந்திற்கும் பதில் சொல்லாமல்,
“கண்ணன் எச்சில் இலை எடுத்தார்!”
“பகவானே எல்லோரும் சாப்பிட்ட இலைகளை எடுத்தார்!”
என்று உணர்ச்சிகரமாகப் பேசினால் அது பிரமாணமாகிவிடுமா?
ஒருபோதும் ஆகாது.
பகவானின் பெருமையை உயர்த்துவதற்குப் பொய்க்கதை தேவையா?இதுதான் மிகவும் வேதனையான கேள்வி.
ஸ்ரீகிருஷ்ணருடைய சௌலப்யத்தைக் காட்ட வேண்டுமா?
மகாபாரதத்திலேயே எண்ணற்ற நிகழ்வுகள் இருக்கின்றன.
அவருடைய பக்தவாத்ஸல்யத்தைக் காட்ட வேண்டுமா?
ஸ்ரீமத் பாகவதமே அதற்குச் சாட்சியாக நிற்கிறது.
அவருடைய எளிமையைக் காட்ட வேண்டுமா?
ராஜசூய யாகத்தில் பிராமணர்களின் பாதங்களைக் கழுவும் கைங்கரியத்தைப் பரமாத்மாவான ஸ்ரீகிருஷ்ணரே தாமாக ஏற்றுக்கொண்டார்!
இந்த ஒரு நிகழ்வு போதாதா?
இதற்கு மேலாக நாம் ஏன் இன்னொரு கதையை உருவாக்க வேண்டும்?
பகவானுக்கு நாம் புதிதாகப் பெருமை சேர்க்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.
அவர் செய்ததைச் செய்தபடியே சொன்னாலே போதும்.
அதுவே அளவற்ற பெருமை!
“நல்ல கருத்தைத்தானே சொல்கிறோம்” என்பது பதிலல்ல!சிலர்,
“இதனால் தாழ்மைதானே போதிக்கப்படுகிறது?”
“நல்ல கருத்தைத்தானே சொல்கிறார்கள்?”
என்று கேட்கலாம்.
நல்ல கருத்தைச் சொல்லுங்கள்.
நல்ல கதையையும் சொல்லுங்கள்.
ஆனால் அது ஒரு செவிவழிக் கதையாக இருந்தால்,
“இது ஒரு செவிவழிக் கதை”
என்று சொல்லுங்கள்.
ஒரு உபந்யாச மரபில் கேட்டதாக இருந்தால்,
“இவ்வாறு ஒரு உபந்யாச மரபில் சொல்லப்படுகிறது”
என்று சொல்லுங்கள்.
ஆனால்,
“வியாச மகாபாரதத்தில் இருக்கிறது”
என்று கூறும் நொடியிலிருந்து அதற்கான பிரமாணத்தைக் காட்ட வேண்டிய கடமை உங்களுக்கு வருகிறது.
வியாசர் எழுதாததை வியாசர் எழுதியதாகச் சொல்ல நமக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது?
காணொளி போடுவதற்கு முன் மூலநூலைத் திறந்து பாருங்கள்!இன்று சமூக ஊடகத்தில் ஒரு காணொளியைப் பதிவிடுவது மிகவும் எளிதாகிவிட்டது.
பின்னணியில் பக்திப் பாடலை ஒலிக்கவிடலாம்.
கிருஷ்ணருடைய படத்தை வைக்கலாம்.
உணர்ச்சிகரமாகப் பேசலாம்.
“பாருங்கள்! பகவானின் எளிமையை!”
என்று கூறலாம்.
ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் அதைப் பகிரவும் செய்யலாம்.
ஆனால் ஒரு பொய்யை ஆயிரம் பேர் பகிர்ந்தாலும் அது உண்மையாகிவிடாது.
ஒரு கற்பனையை லட்சம் பேர் பார்த்தாலும் அது வியாச வாக்கியமாகிவிடாது.
மகாபாரதத்தின் பெயரைச் சொல்லி ஒரு செய்தியைப் பரப்புகிறீர்கள் என்றால், மகாபாரதத்தைத் திறந்து பார்த்தீர்களா?
பர்வம் தெரியுமா?
அத்தியாயம் தெரியுமா?
சுலோகம் தெரியுமா?
மூலவாக்கியம் தெரியுமா?
எதுவுமே தெரியாமல்,
“மகாபாரதத்தில் கண்ணன் எச்சில் இலை எடுத்தார்”
என்று பொதுமக்களிடம் பேசுவது எவ்வளவு பெரிய பொறுப்பின்மை!
வியாசர் எழுதாத ஒன்றிற்கு வியாசரை ஏன் சாட்சியாக நிறுத்துகிறீர்கள்?
இதைக் கேட்பதில் என்ன தவறு இருக்கிறது?
இன்று எச்சில் இலை; நாளை என்ன?இதுதான் மிகப்பெரிய அபாயம்.
இன்று ஒருவர்,
“கண்ணன் எச்சில் இலை எடுத்தார்”
என்று சொல்வார்.
அதைக் கேட்ட இன்னொருவர் அதையே சொல்வார்.
அடுத்தவர்,
“மகாபாரதத்திலேயே இருக்கிறது”
என்று சேர்ப்பார்.
அதற்கடுத்த தலைமுறை,
“இது நமது சாஸ்திரத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது”
என்று நம்பத் தொடங்கும்.
இப்படித்தான்,
கற்பனை → செவிவழிக் கதை → பரப்புரை → நம்பிக்கை → போலிப் பிரமாணம்
என்ற நிலை உருவாகிறது.
இதனை ஆரம்பத்திலேயே தடுக்க வேண்டும்.
உண்மையில் நடந்தது என்ன?ராஜசூய யாகத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கைங்கரியம் செய்தார் — ஆம்.
தாமாகவே அந்தக் கைங்கரியத்தை ஏற்றார் — ஆம்.
பிராமணர்களின் பாதங்களைக் கழுவும் கைங்கரியத்தை மேற்கொண்டார் — ஆம்.
ஸ்ரீமத் பாகவதம்,
“க்ருஷ்ணஃ பாதாவநேஜநே”
என்று இதைத் தெளிவாகக் கூறுகிறது.
திரௌபதி உணவு பரிமாறினாள் — ஆம்.
அதற்கும்,
“பரிவேஷணே த்ருபதஜா”
என்று தெளிவான பிரமாணம் இருக்கிறது.
ஆனால்,
“அனைவரும் உணவருந்திய எச்சில் இலைகளை பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் எடுத்தார்” என்று ராஜசூய நிகழ்வை விவரிக்கும் வியாச மகாபாரதப் பகுதியோ, ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் மேற்கண்ட சுலோகமோ கூறவில்லை.
இதுதான் மூலநூல்களை வைத்துப் பார்க்கும்போது கிடைக்கும் தெளிவான நிலை.
வியாசரைத் திருத்தி எழுத நாம் யார்?கதை சொல்ல வேண்டுமென்றால் கதை என்று சொல்லுங்கள்.
செவிவழிச் செய்தியைச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் செவிவழிச் செய்தி என்று சொல்லுங்கள்.
உபந்யாசத்தில் கேட்டதைச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் அதற்குரிய மரபைக் குறிப்பிடுங்கள்.
ஆனால்,
மூலநூலில் இல்லாத ஒன்றை “மகாபாரதத்தில் இருக்கிறது” என்று சொல்லாதீர்கள்!
மகாபாரதத்தை எழுதியவர் நாம் அல்ல.
வியாசர்!
அவர் கூறியதை விளக்கலாம்.
அவர் கூறியதை எடுத்துரைக்கலாம்.
அவர் கூறியதன் பொருளை ஆசார்யர்களுடைய உரைகளைக் கொண்டு விளக்கலாம்.
ஆனால்,
அவர் எழுதாததை அவர் பெயரில் எழுத நமக்கு அதிகாரம் இல்லை!
பகவானுடைய பெருமையைப் பேசுவதற்குப் பொய் தேவையில்லை.
பக்தியை வளர்ப்பதற்குக் கற்பனைப் பிரமாணம் தேவையில்லை.
பிரமாணம் உள்ளதை உள்ளபடி சொல்வோம்.
பிரமாணம் இல்லாததைப் பிரமாணம் என்று பரப்பாமல் இருப்போம்.
அதுவே சாஸ்திரத்திற்கும் வியாசருக்கும் பகவானுக்கும் நாம் செலுத்தும் உண்மையான மரியாதை!
பிரமாணங்கள்௧. ஸ்ரீமத் பாகவதம் — பத்தாம் ஸ்கந்தம், எழுபத்தைந்தாம் அத்தியாயம், நான்காம் முதல் ஏழாம் சுலோகங்கள்
பீமோ மஹாநஸாத்யக்ஷோ
தனாத்யக்ஷஃ ஸுயோதநஃ ।
ஸஹதேவஸ்து பூஜாயாம்
நகுலோ த்ரவ்யஸாதநே ॥குருஶுஶ்ரூஷணே ஜிஷ்ணுஃ
க்ருஷ்ணஃ பாதாவநேஜநே ।
பரிவேஷணே த்ருபதஜா
கர்ணோ தாநே மஹாமநாஃ ॥யுயுதாநோ விகர்ணஶ்ச
ஹார்திக்யோ விதுராதயஃ ।
பாஹ்லீகபுத்ரா பூர்யாத்யா
யே ச ஸந்தர்தநாதயஃ ॥நிரூபிதா மஹாயஜ்ஞே
நாநாகர்மஸு தே ததா ।
ப்ரவர்தந்தே ஸ்ம ராஜேந்த்ர
ராஜ்ஞஃ ப்ரியசிகீர்ஷவஃ ॥
இதில் நமது விவாதத்திற்கு நேரடியான பிரமாணம்:
“க்ருஷ்ணஃ பாதாவநேஜநே”
— கிருஷ்ணர் பாதங்களைக் கழுவும் கைங்கரியத்தில் இருந்தார்.
“பரிவேஷணே த்ருபதஜா”
— துருபதனின் மகளான திரௌபதி உணவு பரிமாறும் கைங்கரியத்தில் இருந்தாள்.
௨. வியாச மகாபாரதம் — சபாபர்வம் — ராஜசூய யாக வர்ணனை
ராஜசூய யாகத்தில் ஒவ்வொருவருக்கும் அளிக்கப்பட்ட பொறுப்புகளை விவரிக்கும் பகுதியில், ஸ்ரீகிருஷ்ணர் தமது விருப்பத்தினால் பிராமணர்களின் பாதங்களைக் கழுவும் கைங்கரியத்தில் ஈடுபட்டார் என்று வியாச மகாபாரதம் பதிவு செய்கிறது.
அதே ராஜசூய வர்ணனையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் உணவருந்தியவர்களின் எச்சில் இலைகளை எடுத்தார் என்று பதிவு செய்யப்படவில்லை.
௩. ராஜசூயத்தின் நிகழ்விடம்
வியாச மகாபாரதத்தின் சபாபர்வத்தில் தர்மபுத்திரரின் ராஜசூய யாக நிகழ்ச்சிகள் இந்திரப்பிரஸ்தத்தை மையமாகக் கொண்டே விவரிக்கப்படுகின்றன.
எனவே,
“ஹஸ்தினாபுரத்தில் ராஜசூயம் முடிந்ததும் கண்ணன் எச்சில் இலை எடுத்தார்”
என்ற வடிவிலான கூற்று, நிகழ்விடத்திலேயே தவறான தகவலைக் கொண்டிருக்கிறது.
இறுதி பிரமாண முடிவு
“க்ருஷ்ணஃ பாதாவநேஜநே” — இதுதான் பிரமாணம்.
“கண்ணன் எச்சில் இலை எடுத்தார்” — இதற்கான மூலவாக்கியம் மேற்கண்ட ராஜசூய வர்ணனைகளில் இல்லை.
ஆகவே மகாபாரதத்தின் பெயரைக் குறிப்பிட்டு இந்தக் கதையைச் சொல்பவர்,
“எந்தப் பர்வம்? எந்த அத்தியாயம்? எந்தச் சுலோகம்?”
என்ற மூன்று கேள்விகளுக்கும் முதலில் மூலப்பாடத்துடன் பதில் சொல்ல வேண்டும்.
பிரமாணம் இருந்தால் ஏற்றுக்கொள்வோம்.
பிரமாணம் இல்லையெனில் வியாசர் பெயரில் கற்பனையைப் பரப்ப வேண்டாம்!