“என் மனசுக்குச் சரின்னு தோணுது!” — அப்படியானால் ஶாஸ்திரம் எதற்கு?

“எனக்குச் சரி என்று தோன்றியது; அதனால் செய்தேன்.”

“என் மனசாட்சிக்கு இது தவறாகத் தெரியவில்லை.”

“நான் நல்ல எண்ணத்தில்தான் செய்தேன்.”

“பகவான் இதையெல்லாம் ஏற்றுக்கொள்வார்.”

“மனதாரப் பிரார்த்தனை செய்தால் போதும்.”

இன்றைக்கு தர்மம், வழிபாடு, சிராத்தம், குடும்பக் கடமை, மனித உறவு என்று எதை எடுத்துக்கொண்டாலும் இந்த ஒரு வாக்கியம் மிக எளிதாகச் சொல்லப்படுகிறது — “என் மனசுக்குச் சரின்னு தோணுது!”

ஆனால் இங்கே ஒரு மிகக் கடுமையான கேள்வி எழ வேண்டும்:

உன் மனதிற்குச் சரி என்று தோன்றுவதுதான் தர்மம் என்றால், ஶாஸ்திரம் எதற்காக?

இதற்கு பகவத்கீதை சுற்றிவளைத்துப் பதில் சொல்லவில்லை.

யஃ ஶாஸ்த்ரவிதிமுத்ஸ்ருஜ்ய
வர்ததே காமகாரதஃ ।
ந ஸ ஸித்திமவாப்நோதி
ந ஸுகம் ந பராம் கதிம் ॥

— பகவத்கீதை 16.23

ஶாஸ்திர விதியை விட்டுவிட்டு, தன் விருப்பப்படி நடப்பவன் ஸித்தியையும் அடைவதில்லை; ஸுகத்தையும் அடைவதில்லை; பரமகதியையும் அடைவதில்லை என்று பகவான் மிகத் தெளிவாகக் கூறுகிறார்.

ஸ்ரீபகவத் ராமானுஜர் இதற்கு உரையிடும்போது, ஶாஸ்திரமாகிய வேதத்தின் அனுஶாஸனத்தை விட்டுவிட்டு “ஸ்வச்சந்தானுகுணமார்கேண” — தன் விருப்பத்திற்கு ஏற்ற வழியில் நடப்பது என்பதையே இங்கு சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

அதனால் முதலில் ஒரு விஷயத்தைத் தீர்மானமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்:

மனம் தர்மத்தை நிர்ணயிக்கும் நீதிபதி அல்ல!

மனம் இன்று ஒன்றை விரும்பும்; நாளை வேறொன்றை விரும்பும்.

நமக்குப் பிடித்தவன் செய்தால் அதையே “நல்லது” என்று சொல்லத் தோன்றும். பிடிக்காதவன் செய்தால் அதையே “தவறு” என்று சொல்லத் தோன்றும்.

நமக்கு மரியாதை கொடுத்தவன் தவறு செய்தாலும் அவனை நியாயப்படுத்தத் தோன்றும். நம்முடைய கௌரவத்தைப் பாதித்தவன் சரியானதைச் செய்திருந்தாலும் அவனிடம் குற்றம் தேடத் தோன்றும்.

ஒருவன் நம்மிடம் இயல்பாகப் பேசியிருக்கலாம். ஆனால் நம்முடைய மனம் அதை அவமதிப்பாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளலாம்.

ஒருவன் எந்தத் தீய நோக்கமும் இல்லாமல் ஏதாவது செய்திருக்கலாம். ஆனால் நம்முடைய அகங்காரம் அதற்கு வேறு பொருள் கற்பிக்கலாம்.

அப்படிப்பட்ட மனத்தை வைத்துக்கொண்டு,

“என் மனதிற்குச் சரி என்று தோன்றுகிறது; ஆகவே இதுதான் சரி”

என்று தீர்ப்பு வழங்குவது தர்மநிர்ணயம் அல்ல.

அது சுயவிருப்பத்திற்கு தர்மத்தின் பெயரைச் சூட்டுவது.

பகவான் எனக்காக விதியை மாற்றிக்கொள்வார் என்று யார் சொன்னது?

பூஜையிலும் இதே தவறு நடக்கிறது.

“எனக்கு இப்படிப் பூஜை செய்யப் பிடிக்கும்.”

“இந்தப் பொருளை வைத்தால் பகவானுக்குப் பிடிக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

“இதை இப்படிச் செய்தால் என்ன தவறு?”

“பக்திதானே முக்கியம்?”

என்று அவரவர் விருப்பத்திற்கு ஒரு புதிய வழிபாட்டு முறையை உருவாக்கத் தொடங்கினால், ஆகமம் எதற்கு? சம்பிரதாயம் எதற்கு? ஆசார்யர்கள் எதற்கு? விதி–நிஷேதங்கள் எதற்கு?

பக்தி என்பது பகவானிடம் நம்முடைய விருப்பத்தைத் திணிப்பது அல்ல; பகவானுக்கு எது உகந்தது என்று ஶாஸ்திரம் கூறிய வழியில் நம்மை ஒழுங்குபடுத்திக்கொள்வது.

“நான் நல்ல எண்ணத்தில்தான் செய்தேன்” என்பது மட்டும் ஶாஸ்திரத்திற்கு மாற்றாகாது.

“சிராத்தம் செய்யவில்லை; அன்னதானம் செய்துவிட்டேன்!”

இதுவும் இதே மனப்போக்கின் இன்னொரு வடிவம்.

செய்ய வேண்டிய பித்ருகர்மத்தை விட்டுவிட்டு,

“அதற்குப் பதிலாக நான் நூறு பேருக்குச் சாப்பாடு போட்டேன்.”

“ஆதரவற்றவர்களுக்கு உதவி செய்தேன்.”

“மனதார முன்னோர்களை நினைத்துக்கொண்டேன்.”

என்று சொல்வது, ஒரு விதிக்கப்பட்ட கர்மத்திற்கு நாமே மாற்றுக் கர்மத்தை நிர்ணயித்துக்கொள்வதாகிவிடும்.

அன்னதானம் உயர்ந்த தர்மம். அதற்குரிய பலன் அதற்கு உண்டு. ஆனால் அதனால் செய்ய வேண்டிய சிராத்தகர்மம் தானாக நிறைவேறிவிட்டது என்று நாமாகத் தீர்மானிக்க முடியாது.

ஒரு கடமையை மற்றொரு நல்ல காரியத்தால் மாற்றிவிட்டு, “இரண்டுமே நல்லதுதானே!” என்று சொல்வது ஶாஸ்திரத்தின் முறை அல்ல.

நல்ல காரியம் செய்வது ஒன்று.

விதிக்கப்பட்ட காரியத்தைச் செய்வது வேறு.

இந்த வேறுபாட்டை அழித்துவிட்டால் நாளைக்கு ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு கர்மத்திற்கும் தங்களுக்கு வசதியான மாற்றை உருவாக்கிவிடுவார்கள்.

அப்போது தர்மம் இருக்காது; தனிநபர் விருப்பங்கள் மட்டுமே இருக்கும்.

“மனதாரப் பிரார்த்தித்துவிட்டேன்; அதுவே போதும்!”

இங்கும் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒருவனுக்கு உண்மையிலேயே உடலால் முடியவில்லை; சூழ்நிலை தடுத்துவிட்டது; பொருளாதார வசதி இல்லை; செல்ல இயலாத நிலை ஏற்பட்டது — அப்போது அவன் பகவானை மனதார நினைப்பது பக்தியே.

ஆனால் செய்யக்கூடியதைச் செய்யாமல் இருப்பதற்கான சௌகரியமான காரணமாக “மனதார நினைத்தேன்” என்பதை மாற்றக்கூடாது.

கோயிலுக்குச் செல்வது பகவானுக்கு நம்முடைய வருகைப் பதிவு தேவை என்பதற்காக அல்ல.

நமக்குத்தான் அந்த ஸந்நிதி தேவை.

பகவானுக்கு நம்முடைய இருப்பால் பூர்த்தியாக வேண்டியது ஒன்றுமில்லை.

நமக்குத்தான் தரிசனம் வேண்டும்.

நமக்குத்தான் கைங்கர்யம் வேண்டும்.

நமக்குத்தான் அந்த ஒழுக்கம் வேண்டும்.

நமக்குத்தான் அந்தத் தொடர்பு வேண்டும்.

ஆகவே “பகவான் எங்கும் இருக்கிறாரே; வீட்டிலிருந்தே நினைத்துக்கொள்கிறேன்” என்ற வாக்கியத்தை, செய்யக்கூடிய அனுஷ்டானங்களைத் தவிர்ப்பதற்கான நிரந்தர அனுமதிச்சீட்டாக மாற்றிவிடக்கூடாது.

“எனக்கு ஶாஸ்திரம் தெரியாதே!”

அடுத்ததாக வரும் மிகப் பெரிய தற்காப்பு இதுதான்.

“எனக்கு ஶாஸ்திரம் தெரியாது. தெரியாமல் செய்துவிட்டேன். அதனால் நான் செய்தது சரிதானே?”

இல்லை.

தெரியாமல் செய்ததால் தவறானது சரியானதாக மாறிவிடாது.

தெரியவில்லை என்றால் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இதுதான் கடமை.

ஒரு விஷயம் தெரியாதபோது தானாக ஒரு விதியை உருவாக்கிக்கொள்வது தீர்வு அல்ல.

வேதம் அறிந்தவர்களிடம் கேட்க வேண்டும்.

ஆசார்யர்களிடம் கேட்க வேண்டும்.

சம்பிரதாயத்தை அறிந்த பெரியவர்களிடம் கேட்க வேண்டும்.

தர்மஶாஸ்திர விஷயத்தில் அதற்குரிய அதிகாரியிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

உபநிஷத்தே தகுந்த ஆசார்யனை அணுக வேண்டிய அவசியத்தைச் சுட்டுகிறது:

தத்விஜ்ஞாநார்த்தம் ஸ குருமேவாபிகச்சேத்
ஸமித்பாணிஃ ஶ்ரோத்ரியம் ப்ரஹ்மநிஷ்டம் ॥

— முண்டக உபநிஷத் 1.2.12

“எனக்குத் தெரியாது” என்பது தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய இடத்தின் தொடக்கம்; மனம்போனபடி செய்வதற்கான அனுமதி அல்ல.

“என் மனசாட்சி சொல்கிறது!” — மனசாட்சிக்கும் பயிற்சி வேண்டும்!

மனசாட்சி என்ற வார்த்தையையும் இன்று மிக எளிதாகப் பயன்படுத்துகிறோம்.

ஆனால் நம்முடைய விருப்பு, வெறுப்பு, கோபம், பொறாமை, அகங்காரம், சுயநலம், கௌரவ உணர்வு — இவை எல்லாம் மனத்தின் தீர்ப்பைப் பாதிக்கின்றன.

எனவே,

“எனக்குத் தவறாகத் தெரியவில்லை”

என்பதும்,

“அது தவறில்லை”

என்பதும் ஒன்றல்ல.

அதேபோல்,

“எனக்கு அவன் தவறாகத் தெரிகிறான்”

என்பதும்,

“அவன் தவறு செய்தான்”

என்பதும் ஒன்றல்ல.

இந்த வேறுபாட்டை அறியாதபோதுதான் மனித உறவுகளில் அநியாயங்கள் ஆரம்பிக்கின்றன.

தன் பக்கம் இருப்பவனுக்கு ஒரு நீதி.

எதிர்ப்பக்கம் இருப்பவனுக்கு வேறு நீதி.

தன்னைப் புகழ்பவனுக்கு ஒரு அளவுகோல்.

தன்னை மதிக்காதவனுக்கு இன்னொரு அளவுகோல்.

இதற்குப் பெயர் தர்மம் அல்ல.

இது ராக–த்வேஷத்தின் ஆட்சி.

பகவத்கீதை இறுதித் தீர்ப்பையே சொல்கிறது

இந்த விவாதத்திற்கு அடுத்த ஶ்லோகத்திலேயே பகவான் தீர்ப்பை வைத்துவிடுகிறார்:

தஸ்மாச்சாஸ்த்ரம் ப்ரமாணம் தே
கார்யாகார்யவ்யவஸ்திதௌ ।
ஜ்ஞாத்வா ஶாஸ்த்ரவிதாநோக்தம்
கர்ம கர்துமிஹார்ஹஸி ॥

— பகவத்கீதை 16.24

எதைச் செய்ய வேண்டும்? எதைச் செய்யக்கூடாது?

இதற்கு உன்னுடைய மனம் பிரமாணம் அல்ல.

ஶாஸ்திரமே பிரமாணம்.

ஸ்ரீபகவத் ராமானுஜர் இதனை இன்னும் தெளிவாக்குகிறார்: செய்யத்தக்கது–செய்யத்தகாதது என்ற நிர்ணயத்தில் “ஶாஸ்த்ரமேவ தவ ப்ரமாணம்” — ஶாஸ்திரமே உனக்குப் பிரமாணம் என்று உரைக்கிறார். மேலும் ஶாஸ்திரவிதியை குறைக்காமலும் கூட்டாமலும் அறிந்து அதன்படி செய்ய வேண்டும் என்பதையும் உரை வலியுறுத்துகிறது.

இதற்குப் பிறகு,

“ஆனால் எனக்கு இப்படித்தான் தோன்றுகிறது...”

என்று சொல்வதற்கு தர்மநிர்ணயத்தில் என்ன இடம் இருக்கிறது?

தான்தோன்றித்தனத்திற்கு பக்தி என்று பெயர் வைக்காதீர்கள்!

தனக்கு வசதியான பூஜை முறையை உருவாக்குவது பக்தி அல்ல.

விதிக்கப்பட்ட கடமையை விட்டுவிட்டு தனக்குப் பிடித்த இன்னொரு நல்ல காரியத்தைச் செய்து சமப்படுத்துவது தர்மம் அல்ல.

தன் சுயநலத்திற்கு ஏற்றவனை நல்லவன் என்றும், எதிரானவனைத் தீயவன் என்றும் தீர்மானிப்பது நீதி அல்ல.

தன் கௌரவம் பாதிக்கப்பட்டதால் ஒருவனைத் தாழ்த்திப் பார்ப்பது தர்மம் அல்ல.

தெரியாத விஷயத்தில் தெரிந்தவரிடம் கேட்காமல், “எனக்குத் தோன்றியது இதுதான்” என்று செயல்படுவது அறிவும் அல்ல.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக,

தனக்குத் தோன்றியதைச் செய்துவிட்டு “பகவான் ஏற்றுக்கொள்வார்” என்று பகவானுடைய பெயரிலேயே தீர்ப்பு எழுதுவது இன்னும் பெரிய துணிச்சல்!

பகவான் எதை ஏற்றுக்கொள்வார் என்பதை நாம் கற்பனை செய்து அறிவிக்க வேண்டியதில்லை.

அதற்காகத்தான் ஶாஸ்திரம் இருக்கிறது.

அதற்காகத்தான் ஆசார்ய பரம்பரை இருக்கிறது.

அதற்காகத்தான் பெரியோர்களின் வழிகாட்டுதல் இருக்கிறது.

கட்டுப்பாடற்ற மனம் தர்மத்தின் அளவுகோலானால் ஆபத்து உறுதி

ஒவ்வொருவருடைய மனமும் தர்மத்தை நிர்ணயிக்க ஆரம்பித்துவிட்டால்,

ஒருவனுக்கு ஒரு தர்மம்;

இன்னொருவனுக்கு இன்னொரு தர்மம்;

இன்று ஒரு விதி;

நாளை இன்னொரு விதி.

இறுதியில் “எனக்குப் பிடித்ததே தர்மம்” என்ற நிலைதான் மிஞ்சும்.

அது தர்மம் அல்ல.

அது கட்டுப்பாடற்ற சுயவிருப்பம்.

அதனால்தான் பகவான் “எது செய்யத்தக்கது, எது செய்யத்தகாதது என்பதை நிர்ணயிப்பதில் ஶாஸ்திரமே பிரமாணம்” என்று சொல்கிறார்.

எனவே ஒரு விஷயம் தெரியவில்லையா?

கேளுங்கள்.

தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.

ஆசார்யர்களின் வழிகாட்டுதலைப் பெறுங்கள்.

வேத–ஶாஸ்திரம் அறிந்த அதிகாரிகளிடம் விசாரியுங்கள்.

சம்பிரதாயத்தைப் பின்பற்றுங்கள்.

ஆனால் தெரியாத இடத்தை உங்கள் கற்பனையால் நிரப்பாதீர்கள்.

முடிவாக ஒன்றை மட்டும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்

“என் மனசுக்குச் சரின்னு தோணுது” என்பது தர்மத்தின் பிரமாணம் அல்ல.

“பகவான் ஏற்றுக்கொள்வார்” என்பது நாமாக எழுதிக்கொள்ளும் அனுமதிப் பத்திரமும் அல்ல.

“எனக்குத் தெரியாது” என்பது மனம்போனபடி நடப்பதற்கான உரிமையும் அல்ல.

எது தர்மம், எது அதர்மம்; எது செய்யத்தக்கது, எது செய்யத்தகாதது என்பதை நிர்ணயிக்க ஶாஸ்திரம் இருக்கிறது. அதை அறிந்துகொள்ள ஆசார்யர்களும், வேத–ஶாஸ்திரம் அறிந்த பெரியோர்களும் இருக்கிறார்கள்.

மனதிற்குத் தோன்றியதைச் செய்துவிட்டு அதற்கு “பக்தி” என்று பெயர் வைக்காதீர்கள்.
சுயவிருப்பத்திற்கு “தர்மம்” என்று பெயர் வைக்காதீர்கள்.
சௌகரியத்திற்கு “ஶாஸ்திரம்” என்று பெயர் வைக்காதீர்கள்.

**தன் நெஞ்சில் தோன்றியது எல்லாம் தர்மமல்ல!**

தர்மத்தை மனம் தீர்மானிக்காது — ஶாஸ்திரமே தீர்மானிக்கும்!