கணவனை இழந்த பெண்ணின் வளையலை உடைப்பது சாஸ்திரமா? சோகத்தில் இருக்கும் பெண்ணைச் சடங்கு என்ற பெயரில் வதைக்காதீர்கள்!

கணவனை இழந்த ஒரு பெண் ஏற்கெனவே தாங்க முடியாத துயரத்தில் இருக்கிறாள். அந்த நேரத்தில், “இது சம்பிரதாயம்”, “இது பத்தாம் நாள் முறை”, “எங்கள் வீட்டில் இப்படித்தான் செய்வோம்” என்று கூறி, அவளை மீண்டும் அலங்கரித்து உட்காரவைத்து, பின்னர் வளையல்களை இரு கைகளாலும் தட்டி உடைத்து, பூ–பொட்டு முதலியவற்றை வலுக்கட்டாயமாக அகற்றி, மாங்கல்யத்தை யாரோ ஒரு பெண் அறுத்தோ கழற்றியோ எடுத்து, அவளை அழவைத்து ஒரு காட்சியாக நடத்துவதற்கு சாஸ்திரப் பிரமாணம் என்ன?

இதற்கான பதிலைத் தெளிவாகவே சொல்ல வேண்டும்.

முதலில் ஆணித்தரமான முடிவு

கிடைக்கக்கூடிய தர்மசாஸ்திர மூலங்கள், ஸ்ம்ருதி–நிபந்த நூல்கள், க்ருஹ்யசூத்திரப் பதிவுகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்,

“கணவன் இறந்த பத்தாம் நாளன்று விதவைக்கு முதலில் வளையல் அணிவித்து, பின்னர் அதை இரு கைகளால் தட்டி உடைக்க வேண்டும்; பூ, பொட்டு முதலியவற்றைச் சடங்காக அழிக்க வேண்டும்; வேறொரு பெண் வந்து மாங்கல்யத்தை அறுத்து அல்லது வலுக்கட்டாயமாகக் கழற்றி எடுக்க வேண்டும்”

என்று விதிக்கும் ஒரு வேதவாக்கியமோ, க்ருஹ்யசூத்திர விதியோ, தர்மசூத்திர விதியோ, ஸ்ம்ருதி வாக்கியமோ காட்டப்படவில்லை.

குறிப்பாக ஸ்ம்ருதிமுக்தாபலம் போன்ற தென்னிந்திய தர்மநிபந்த நூல்களில் ஆசௌசம், தசாஹம், ச்ராத்தம் முதலியவை விரிவாக விவாதிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் மேற்கூறிய “வளையல் உடைக்கும் பத்தாம் நாள் சடங்கு”என்பதற்கான மூலவாக்கியத்தை எடுத்துக்காட்டாமல், அதன் பெயரைச் சொல்லி ஒரு வழக்கத்தைச் சாஸ்திரமாக்க முடியாது.

ஆதாரம் இல்லாத ஒன்றை ஒரு சாஸ்திர நூலின் பெயரில் சொல்வது இன்னும் பெரிய தவறு.

மாங்கல்யம் பற்றிய சாஸ்திர நிலை

மாங்கல்யம் விவாஹத்தில் கட்டப்படுகின்ற திருமண அடையாளமாகப் பிற்கால விவாஹப் பிரயோக நூல்களில் வருகிறது.

ஆனால் அதிலிருந்து,

“கணவன் இறந்ததும் அமுக நாளில் அமுகப் பெண் வந்து அதை அறுக்க வேண்டும்”

என்ற விதி தானாக உருவாகிவிடாது.

விவாஹத்தில் எதை எப்படிக் கட்ட வேண்டும் என்பது ஒரு விஷயம்.

கணவனை இழந்த பின்னர் அதை யார், எந்த நாளில், எந்த முறையில் அகற்ற வேண்டும் என்பது முற்றிலும் வேறு விஷயம்.

இரண்டாவதற்குத் தனியான பிரமாணம் வேண்டும்.

“பத்தாம் நாள் வளையல் உடைத்தல்” — பிரமாணம் எங்கே?

ஒரு பெண்ணை அழைத்து,

“இப்போது வளையல் போட்டுக்கொள்…”

பிறகு,

“இப்போது இரண்டு கைகளையும் தட்டு…”

“வளையலை உடை…”

“பூவை எடுத்துவிடு…”

“பொட்டை அழித்துவிடு…”

“இப்போது இன்னொருவர் தாலியை எடுக்கட்டும்…”

என்று நடத்தப்படும் முழு நிகழ்ச்சிக்கும் சாஸ்திர விதி என்று சொல்லக்கூடிய மூலவாக்கியம் காட்டப்பட வேண்டும்.

“எங்கள் ஊரில் செய்கிறார்கள்” என்பது பிரமாணம் அல்ல.

“எங்கள் குடும்பத்தில் காலங்காலமாகச் செய்கிறார்கள்” என்பதும் பிரமாணம் அல்ல.

“பெரியவர்கள் இப்படித்தான் சொன்னார்கள்” என்பதும், அது எந்தச் சாஸ்திரத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டது என்று காட்டப்படாதவரை, சாஸ்திரப் பிரமாணம் அல்ல.

தர்மத்திற்கு எது பிரமாணம்?

மனுஸ்ம்ருதி கூறுகிறது:

வேதஃ ஸ்ம்ருதிஃ ஸதாசாரஃ
ஸ்வஸ்ய ச ப்ரியமாத்மனஃ ।
ஏதச்சதுர்விதம் ப்ராஹுஃ
ஸாக்ஷாத் தர்மஸ்ய லக்ஷணம் ॥

— மனுஸ்ம்ருதி 2.12

வேதம், ஸ்ம்ருதி, ஸதாசாரம் முதலியவையே தர்மத்தை நிர்ணயிக்கும் ஆதாரங்களாகச் சொல்லப்படுகின்றன.

மேலும்,

அர்த்தகாமேஷ்வஸக்தாநாம்
தர்மஜ்ஞாநம் விதீயதே ।
தர்மம் ஜிஜ்ஞாஸமாநாநாம்
ப்ரமாணம் பரமம் ஸ்ருதிஃ ॥

— மனுஸ்ம்ருதி 2.13

தர்மத்தை அறிய விரும்புகிறவனுக்கு ஸ்ருதியே பரமப் பிரமாணம்.

பகவான் கீதையில் இன்னும் ஆணித்தரமாகக் கூறுகிறான்:

யஃ சாஸ்த்ரவிதிமுத்ஸ்ருஜ்ய
வர்ததே காமகாரதஃ ।
ந ஸ ஸித்திமவாப்நோதி
ந ஸுகம் ந பராம் கதிம் ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 16.23

சாஸ்திர விதியை விட்டுவிட்டு தன்னிச்சையாக நடப்பவன் ஸித்தியையும், சுகத்தையும், பரமகதியையும் அடைவதில்லை.

அடுத்த ச்லோகமே தீர்ப்பைச் சொல்கிறது:

தஸ்மாச்சாஸ்த்ரம் ப்ரமாணம் தே
கார்யாகார்யவ்யவஸ்திதௌ ।

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 16.24

எதைச் செய்ய வேண்டும்? எதைச் செய்யக்கூடாது? என்பதை நிர்ணயிப்பதில் சாஸ்திரமே பிரமாணம்.

“வழக்கம்” என்ற வார்த்தையால் எல்லாவற்றையும் தர்மமாக்க முடியாது

ஆசாரம் தர்மத்தின் ஆதாரங்களில் ஒன்றாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.

ஆனால் எந்த உள்ளூர் பழக்கத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு “இதுதான் சாஸ்திரம்” என்று கூற முடியாது.

ஆசாரம் என்பது சாஸ்திரத்திற்கு முரணில்லாத ஸதாசாரமாக இருக்க வேண்டும்.

எனவே,

“எங்கள் ஊர் வழக்கம்” = “வேதவிதி” அல்ல!

“எங்கள் குடும்ப வழக்கம்” = “ஸ்ம்ருதி விதி” அல்ல!

“நிறைய பேர் செய்கிறார்கள்” = “சாஸ்திரப் பிரமாணம்” அல்ல!

ஒரு துக்கத்தில் இருக்கும் பெண்ணை உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் மேலும் காயப்படுத்தும் செயலைச் செய்யும்போது முதல் கேள்வி:

“பிரமாணம் எங்கே?”

அதைக் காட்டாமல்,

“கேள்வி கேட்காதே; இப்படித்தான் செய்ய வேண்டும்!”

என்று கட்டாயப்படுத்துவதற்கு யாருக்கும் சாஸ்திர அதிகாரம் கிடையாது.

விதவைக்குச் சாஸ்திரம் கூறுவது வேறு; அவமானப்படுத்தும் காட்சி வேறு

தர்மசாஸ்திர மரபில் கணவனை இழந்த பெண்ணுடைய வாழ்க்கை நியமங்கள் பல இடங்களில் விவாதிக்கப்படுகின்றன.

ஆனால்,

“அவளை அனைவருக்கும் நடுவில் உட்கார வையுங்கள்;
வளையலைச் சுக்கு நூறாக உடையுங்கள்;
அவளை அழவையுங்கள்;
ஒருவர் பூவைப் பிடுங்கட்டும்;
இன்னொருவர் பொட்டை அழிக்கட்டும்;
வேறொருவர் தாலியை அறுக்கட்டும்”

என்பது முற்றிலும் வேறு விஷயம்.

இதற்குத் தனித்த சாஸ்திரப் பிரமாணம் காட்டப்படாமல் இதை “சாஸ்திரக் கிரியை” என்று கூறுவது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.

பத்தாம் நாளில் மீண்டும் அலங்காரம் ஏன்?

கணவன் இறந்து பத்து நாட்களாகச் சோகத்திலும் ஆசௌசத்திலும் இருக்கும் பெண்ணை,

மீண்டும் வளையல் அணிவித்து,
பூ சூட்டி,
பொட்டு வைத்து,
அலங்கரித்து,

அதன்பின் அவற்றை ஒவ்வொன்றாக அழித்து அவளுடைய துக்கத்தை மீண்டும் நினைவூட்ட வேண்டும் என்றால்—

அந்த விதி எந்த நூலில் இருக்கிறது?

நூல் பெயர் மட்டும் போதாது.

அத்தியாயம் வேண்டும்.
வாக்கியம் வேண்டும்.
மூலபாடம் வேண்டும்.
அதன் பொருள் வேண்டும்.
அந்த வாக்கியம் இந்தக் கிரியையைத்தான் விதிக்கிறது என்பதற்கான சம்பந்தமும் வேண்டும்.

இவை இல்லாமல் ஒரு பெண்ணின் கண்ணீரை “சம்பிரதாயம்” என்று நியாயப்படுத்தக் கூடாது.

மாங்கல்யத்தை யார் எடுக்க வேண்டும்?

“பத்தாம் நாளன்று வேறொரு பெண் கட்டாயமாக வந்து மாங்கல்யத்தை அறுத்து எடுக்க வேண்டும்” என்ற பொதுவான வேத–ஸ்ம்ருதி விதி காட்டப்படவில்லை.

குடும்பப் பிரயோகம் அல்லது குறிப்பிட்ட சம்பிரதாயத்தில் அத்தகைய முறை இருக்கிறது என்று யாராவது கூறினால்,

அந்தப் பிரயோக நூலின் மூலவாக்கியத்தை முதலில் காட்டட்டும்.

அதன்பிறகே அதைச் சாஸ்திர விதி என்று கூற முடியும்.

இதிகாசங்களிலாவது இப்படிப்பட்ட காட்சி இருக்கிறதா?

இராமாயணம், மகாபாரதம் போன்ற இதிகாசங்களில் கணவனை இழந்த பெண்களின் பெருந்துயரம் பல இடங்களில் வருகிறது.

ஆனால் இன்று சில இடங்களில் நடத்தப்படும் மாதிரி,

“பத்தாம் நாள் வந்தது — வளையல் அணிவித்தார்கள் — அனைவரும் கூடியிருந்தார்கள் — வளையல்களை உடைத்தார்கள் — பொட்டை அழித்தார்கள் — இன்னொரு பெண் தாலியை அறுத்தாள்”

என்ற கட்டாய வைதிகக் கிரியாக்ரமத்தை அதிலிருந்து எடுத்துக்காட்ட முடியவில்லை.

எனவே ஒரு சமூக வழக்கத்தைப் பின்னாளில் உருவாக்கிவிட்டு,

“நம் முன்னோர்கள் இப்படித்தான் செய்தார்கள்”

என்று இதிகாசங்களின் பெயரை அதற்குப் பின்னால் ஒட்டிவிடக் கூடாது.

துக்கத்தில் இருக்கும் பெண்ணை மேலும் துன்புறுத்துவது தர்மமல்ல

தர்மத்தின் அடிப்படை நெறியாகப் பரவலாக மேற்கோள் கொள்ளப்படும் வாக்கியம்:

ஆத்மனஃ ப்ரதிகூலாநி
பரேஷாம் ந ஸமாசரேத் ॥

தனக்கு எது துன்பமாக இருக்குமோ அதை மற்றவரிடம் செய்யாதிருப்பதே தர்மநெறி.

கணவனை இழந்த பெண்ணுடைய மனநிலையை எண்ணிப் பாருங்கள்.

அவளுடைய வாழ்க்கையே அவள் கண்முன்னே மாறிவிட்டது.

அந்தப் பெண்ணை உட்காரவைத்து, அவளுடைய திருமண வாழ்க்கையின் அடையாளங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக உடைத்து, பிடுங்கி, அழித்து, அகற்றி, சுற்றியிருப்பவர்கள் அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை “சடங்கு” என்று நடத்தினால்—

அதற்கான சாஸ்திர அதிகாரத்தை முதலில் நிரூபிக்க வேண்டியது அதைச் செய்பவர்களின் கடமை.

பிரமாணம் இல்லையென்றால் நிறுத்துங்கள்! மிக முக்கியமான பின்குறிப்பு — மாங்கல்யத்தை அமைதியாக அகற்றும் குடும்ப ஆசாரம்

இங்கே இன்னொரு விஷயத்தையும் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.

சில குடும்பங்களிலும் தேசாசாரங்களிலும் தசாஹக் கிரியைகள் முடிந்த அன்று இரவு, கணவனை இழந்த பெண் தன்னுடைய மாங்கல்யத்தைத் தானே அமைதியாகக் கழற்றி, சாந்தியின் பொருட்டுப் பாலில் வைத்துவிடும் நடைமுறை இருந்து வருகிறது.

அடுத்த நாள் காலை மாங்கல்யத்திலிருந்து நூலைத் தனியாக அகற்றி, அந்த நூலை கிணறு, ஆறு அல்லது நதித்தீரம் போன்ற இடங்களில் விடும் குடும்ப ஆசாரமும் சில இடங்களில் இருந்து வருகிறது.

மாங்கல்யம் தங்கத்தால் செய்யப்பட்டிருந்தால், அதிலுள்ள தங்கத்தைப் பத்திரப்படுத்தி வைத்துக்கொண்டு, பின்னாளில் மகன், பேரன், பேத்தி முதலிய குடும்ப வாரிசுகளுக்காக ஏதேனும் ஆபரணமாகச் செய்து கொடுக்கும் வழக்கமும் இருந்து வருகிறது.

தந்தையோ தாயோ அணிந்திருந்த நகைகள், மோதிரங்கள் முதலிய குடும்ப ஆபரணங்களையும் அடுத்த தலைமுறைக்குப் பாதுகாத்துக் கொடுப்பதைப் போலவே இதையும் குடும்பங்கள் நடத்துகின்றன.

இதில் மிக முக்கியமான விஷயம்:

அந்தப் பெண் தன்னுடைய மாங்கல்யத்தைத் தானே கழற்றுகிறாள்.

அவளுடைய கழுத்தில் வேறொருவர் கைவைக்கவில்லை.

யாரும் மாங்கல்யத்தைப் பிடுங்கவில்லை.

யாரும் அவளைப் பொதுக்காட்சியாக்கவில்லை.

யாரும் அவளுடைய வளையல்களைத் தட்டி உடைக்கவில்லை.

யாரும் அவளுடைய மனதை மீண்டும் மீண்டும் காயப்படுத்தவில்லை.

இந்த நடைமுறையில் பாலில் வைப்பது, நூலை நீரில் விடுவது முதலிய ஒவ்வொரு விஷயமும் “வேதம் விதித்த கட்டாயக் கிரியை” என்று இங்கே கூறப்படவில்லை. அவை குடும்ப ஆசாரம் அல்லது தேசாசாரமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அத்தகைய அமைதியான குடும்ப ஆசாரத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அதற்குப் பதிலாகப் பெண்ணை உட்காரவைத்து வளையலை உடைத்து, பொட்டை அழித்து, பூவைப் பிடுங்கி, வேறொருவரை வைத்து மாங்கல்யத்தை அறுப்பது—இவை ஒன்றல்ல.

இப்போது இன்னும் கடுமையான கேள்வி: இல்லாததைச் “சாஸ்திரம்” என்று உருவாக்குபவர்களைப் பற்றி சாஸ்திரமே என்ன சொல்கிறது?

இதற்கு மனுஸ்ம்ருதி மிகவும் வலிமையான பிரமாணத்தைக் கொடுக்கிறது.

யா வேதபாஹ்யாஃ ஸ்ம்ருதயோ
யாஶ்ச காஶ்ச குத்ருஷ்டயஃ ।
ஸர்வாஸ்தா நிஷ்பலாஃ ப்ரேத்ய
தமோநிஷ்டா ஹி தாஃ ஸ்ம்ருதாஃ ॥

— மனுஸ்ம்ருதி 12.95

அதாவது, வேதத்திற்கு வெளியானதாகவும், தவறான நோக்குடைய “குத்ருஷ்டிகள்” ஆகவும் இருக்கின்ற கருத்துகள் பரலோகத்தில் பலனற்றவை; அவை தமஸைச் சார்ந்தவை என்று மனு கடுமையாகக் கூறுகிறார். “குத்ருஷ்டயஃ” என்ற சொல்லே மூலபாடத்தில் வருகிறது.

இதைக் கவனியுங்கள்.

சாஸ்திரத்தில் இல்லாத ஒன்றை ஒருவர் தன்னுடைய கற்பனையில் உருவாக்கி,

“இதுதான் தர்மம்!”

“இதைத்தான் செய்தாக வேண்டும்!”

“செய்யாவிட்டால் தோஷம்!”

என்று பிறர்மீது திணிப்பது சாதாரணமான விஷயம் அல்ல.

சாஸ்திரப் பிரமாணத்துக்கு வெளியே நின்று தவறான கருத்துகளை தர்மமாக்குவதை மனு “குத்ருஷ்டயஃ” என்றே கண்டிக்கிறார்.

வேத–ஸ்ம்ருதி மூலத்தையே அவமதிப்பவர்களைப் பற்றிய இன்னும் கடுமையான பிரமாணம்

மனு மேலும் கூறுகிறார்:

யோऽவமந்யேத தே மூலே
ஹேதுஶாஸ்த்ராஶ்ரயாத் த்விஜஃ ।
ஸ ஸாதுபிர்பஹிஷ்கார்யோ
நாஸ்திகோ வேதநிந்தகஃ ॥

— மனுஸ்ம்ருதி 2.11

ஸ்ருதி–ஸ்ம்ருதி என்னும் தர்மத்தின் மூலங்களை அவமதிப்பவனை “நாஸ்திகன், வேதநிந்தகன்” என்று கூறி, ஸாதுக்கள் அவனை விலக்கத்தக்கவன் என மனு கூறுகிறார்.

இதற்கு முந்தைய ச்லோகத்திலேயே,

ஸ்ருதிஸ்ம்ருத்யுதிதம் தர்மம்
அனுதிஷ்டன் ஹி மாநவஃ ।
இஹ கீர்திமவாப்நோதி
ப்ரேத்ய சாநுத்தமம் ஸுகம் ॥

— மனுஸ்ம்ருதி 2.9

ஸ்ருதி–ஸ்ம்ருதி கூறிய தர்மத்தை அனுஷ்டிப்பவன் இவ்வுலகில் கீர்த்தியையும், மறுமையில் உத்தமமான சுகத்தையும் அடைகிறான் என்று கூறுகிறது.

அதாவது சாஸ்திரம் இரண்டு பக்கத்தையும் தெளிவாகக் காட்டுகிறது:

சாஸ்திரோக்த தர்மத்தை அனுஷ்டிப்பவனுக்கு பலன்.

வேதத்திற்கு வெளியான குத்ருஷ்டிகளுக்கு நிஷ்பலத்துவமும் தமோநிஷ்டையும்.

தர்மத்தின் மூலத்தையே அவமதிப்பவனுக்கு “வேதநிந்தகன்” என்ற கடுமையான கண்டனம்.

இன்றைக்கு சமூக ஊடகம் சொல்வது சாஸ்திரமா?

இன்றைக்கு இன்னொரு ஆபத்து உருவாகிவிட்டது.

யாரோ ஒருவர் ஒரு காணொளியில் சொன்னார்.

ஒரு சமூக ஊடகப் பதிவில் வந்தது.

ஒரு குழுவில் பகிர்ந்தார்கள்.

ஒரு சங்கத்தில் ஒருவர் சொன்னார்.

ஒரு உறவினர் சொன்னார்.

ஒரு ஊரில் இப்படிச் செய்கிறார்கள்.

அதனால் உடனே—

“இதுதான் சாஸ்திரம்!”

என்று முடிவு செய்துவிடுகிறார்கள்.

இது தர்மநிர்ணயம் அல்ல.

வேதம் எங்கே?
ஸ்ம்ருதி எங்கே?
சிஷ்டாசாரம் எங்கே?
பிரயோக நூல் எங்கே?
பூர்வாசார்யர்களுடைய பிரமாணம் எங்கே?

என்று முதலில் கேட்க வேண்டும்.

சமூக ஊடகத்தில் ஆயிரம் பேர் பகிர்ந்தாலும் அது ஒரு வேத மந்திரமாக மாறிவிடாது!

ஒரு ஊரில் ஆயிரம் குடும்பங்கள் செய்தாலும் அது ஸ்ம்ருதி வாக்கியமாக மாறிவிடாது!

நூறு வருடங்களாக ஒரு தவறு நடந்திருந்தாலும் அது சாஸ்திர விதியாக மாறிவிடாது!

சாஸ்திரத்தின் பெயரால் பெண்ணைத் துன்புறுத்துபவர்கள் இதை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளட்டும்

“இதைச் செய்யாவிட்டால் தோஷம்!”

“வளையலை உடைக்காவிட்டால் ஆகாது!”

“வேறொருவர் தாலியை அறுக்க வேண்டும்!”

“இதுதான் சம்பிரதாயம்!”

என்று பயமுறுத்துவதற்கு முன்—

உங்கள் கையில் பிரமாணம் இருக்கிறதா என்று பாருங்கள்.

இல்லையென்றால் நீங்கள் தர்மத்தைப் பாதுகாக்கவில்லை.

உங்களுடைய சொந்தக் கருத்தைத் தர்மத்தின் மீது ஏற்றுகிறீர்கள்.

அதைத்தான் மனுஸ்ம்ருதி “குத்ருஷ்டயஃ” என்று எச்சரிக்கும் அளவுக்கு எடுத்துச் செல்கிறது.

ஆகவே ஆதாரமற்ற வழக்கத்தை உருவாக்கி, அதற்குச் சாஸ்திரத்தின் பெயரை வைத்து, துக்கத்தில் இருக்கும் பெண்ணின் மீது அதைத் திணிப்பவர்கள் மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்.

ஒரு பெண்ணுடைய கண்ணீரை உங்களுடைய கற்பனைச் சம்பிரதாயத்திற்கு ஆகுதியாக்காதீர்கள்!

இறுதித் தீர்ப்பு

வளையலை இரு கைகளாலும் தட்டி உடைக்க வேண்டும் — பிரமாணம் காட்டப்படவில்லை.

பத்தாம் நாள் விதவையை மீண்டும் அலங்கரித்து பின்னர் அலங்காரத்தை அழிக்க வேண்டும் — பிரமாணம் காட்டப்படவில்லை.

வேறொரு பெண் கட்டாயமாக மாங்கல்யத்தை அறுத்து எடுக்க வேண்டும் — பொதுவான வேத–ஸ்ம்ருதி பிரமாணம் காட்டப்படவில்லை.

அவற்றைச் சாஸ்திரம் என்று கூறி ஒரு பெண்ணின் மீது கட்டாயப்படுத்துவதற்கும் அதிகாரம் காட்டப்படவில்லை.

மாறாக மனு தெளிவாக எச்சரிக்கிறார்:

யா வேதபாஹ்யாஃ ஸ்ம்ருதயோ யாஶ்ச காஶ்ச குத்ருஷ்டயஃ ।
ஸர்வாஸ்தா நிஷ்பலாஃ ப்ரேத்ய தமோநிஷ்டா ஹி தாஃ ஸ்ம்ருதாஃ ॥

— மனுஸ்ம்ருதி 12.95

சாஸ்திரம் சொல்லாததைச் சாஸ்திரம் என்று சொல்லாதீர்கள்!

மூடத்தனத்தைச் சம்பிரதாயம் என்று அழைக்காதீர்கள்!

ஒரு பெண்ணைத் துன்புறுத்தும் செயலுக்கு ஆசாரம் என்று பெயர் வைக்காதீர்கள்!

பிரமாணம் இருந்தால் மூலவாக்கியத்தைக் காட்டுங்கள்.

பிரமாணம் இல்லையென்றால் அந்த ஆதாரமற்ற பழக்கத்தை மூட்டை கட்டி ஓரமாக வைத்துவிடுங்கள்!

கணவனை இழந்த பெண்ணுக்கு ஏற்பட்ட துயரமே போதுமானது.

அவளுடைய வளையலை உடைத்தால்தான் சாஸ்திரம் நிறைவேறும் என்று எந்தப் பிரமாணமும் இல்லையெனில், அவளுடைய வளையலையும் உடைக்காதீர்கள்; அதைவிட முக்கியமாக—“சம்பிரதாயம்” என்ற பெயரில் அவளுடைய மனதையும் உடைக்காதீர்கள்!